Kapitulli II · Lartësitë e stuhishme

Pasditja e djeshme nisi me mjegull dhe ftohtë. Gati sa s’vendosa ta kaloja pranë zjarrit në dhomën time të punës, në vend që të çaja nëpër shqopa e baltë deri te Lartësitë e Stuhishme.

Kur u ngjita nga dreka, megjithatë (N.B. Unë ha drekë mes orës dymbëdhjetë dhe një;¹ shërbyesja e shtëpisë, një zonjë e moshuar që e mora bashkë me shtëpinë si pjesë të orendive, nuk mundi, ose nuk deshi, ta kuptonte kërkesën time që të më shërbehej në pesë), kur u ngjita shkallët me këtë qëllim përtac dhe hyra në dhomë, pashë një shërbëtore të gjunjëzuar, të rrethuar nga furça e kova qymyri, që ngrinte një pluhur djallëzor ndërsa i shuante flakët me grumbuj hiri. Kjo pamje më zbrapsi menjëherë; mora kapelën dhe, pas katër miljesh rrugë në këmbë, mbërrita te porta e kopshtit të Hithklifit, mu në kohë sa t’u shpëtoja fijeve të para, të lehta si pupla, të një stuhie dëbore.

Në atë majë kodre të zhveshur, toka ishte ngurtësuar nga një brymë e zezë, dhe ajri më bënte të dridhesha në çdo gjymtyrë. Meqë s’mundja ta hiqja zinxhirin, u hodha përmbi portë dhe, duke vrapuar nëpër shtegun e shtruar me plloça, që e kufizonin shkurre kulumbrie të shpërndara, trokita kot që të më hapnin, derisa më therën nyjat e gishtave dhe qentë ulërinë.

— Banorë të mjerë! — thirra me vete. — Ju e meritoni të jeni përgjithmonë të veçuar nga njerëzit për mungesën tuaj prej katundarësh të mikpritjes. Të paktën unë nuk do t’i mbaja dyert me shul ditën. S’ka gjë, do të hyj!

Me këtë vendim, kapa shulin dhe e tunda me forcë. Jozefi, me fytyrë uthulle, e nxori kokën nga një dritare e rrumbullakët e hambarit.

— Ç’kërkon? — bërtiti. — I zoti është poshtë te vathi. Bjeri rrotull nga fundi i hambarit, po deshe të flasësh me të.

— S’ka njeri brenda të ma hapë derën? — thirra unë, në përgjigje.

— S’ka njeri veç zonjës; dhe ajo s’ta hap, edhe sikur ta bësh atë zhurmë të shëmtuar gjer në natë.

— Pse? A s’mund t’i thuash ti kush jam, ë, Jozef?

— Jo unë, jo! S’dua t’i fus duart kësaj pune, — mërmëriti koka, duke u zhdukur.

Bora nisi të frynte e dendur. Kapa dorezën për të provuar edhe një herë; kur një djalë i ri, pa xhaketë e me një sfurk mbi sup, u duk në oborrin prapa. Më bëri me shenjë ta ndiqja dhe, pasi kaluam nëpër një lavanderi dhe një shesh të shtruar me gurë, ku ishin një kasolle qymyri, një pompë uji dhe një folezë pëllumbash, më në fund mbërritëm në dhomën e madhe, të ngrohtë e të gëzuar, ku më kishin pritur herën e parë.

Ajo shkëlqente bukur nën dritën e një zjarri të stërmadh me qymyr, torfë e dru; dhe pranë tryezës, të shtruar për një darkë të bollshme, pashë me kënaqësi „zonjën“, një qenie për ekzistencën e së cilës s’kisha dyshuar kurrë më parë.

U përkula dhe prita, duke menduar se do të më ftonte të ulesha. Ajo më shikoi, e mbështetur pas në karrige, dhe mbeti pa lëvizur e pa folur.

— Mot i egër! — vërejta unë. — Kam frikë, zonja Hithklif, se dyshemeja do t’i vuajë pasojat e shërbimit të ngadaltë të shërbëtorëve tuaj: e pata shumë të vështirë t’ua bëja të dëgjonin!

Ajo s’e hapi fare gojën. Unë e vështrova; edhe ajo më vështroi. Gjithsesi, i mbajti sytë mbi mua, në një mënyrë të ftohtë e mospërfillëse, tejet të sikletshme e të pakëndshme.

— Uluni, — tha djali i ri, ashpër. — Ai vjen së shpejti.

Iu binda; kollita dhe e thirra Junonën, atë horre, e cila, në këtë takim të dytë, denjoi ta lëvizte majën e fundit të bishtit, si shenjë se më njihte.

— Kafshë e bukur! — nisa sërish. — Keni ndër mend t’i jepni këlyshët, zonjë?

— Nuk janë të mitë, — tha e zonja e dashur e shtëpisë, në një mënyrë edhe më të ftohtë nga ç’do të ma kishte kthyer vetë Hithklifi.

— Ah, të parapëlqyerit tuaj janë këtu! — vazhdova unë, duke u kthyer nga një jastëk në errësirë, plot me diçka që i ngjante maceve.

— Zgjedhje e çuditshme të parapëlqyerish, — vërejti ajo me përbuzje.

Fatkeqësisht, ishte një grumbull lepujsh të ngordhur. Kollita edhe një herë dhe iu afrova më shumë vatrës, duke e përsëritur vërejtjen për egërsinë e mbrëmjes.

— S’duhej të kishit dalë, — tha ajo, duke u ngritur e duke zgjatur dorën të merrte nga parvazi i oxhakut dy nga kutitë e lyera.

Më parë ishte ulur larg dritës; tani i shihja qartë gjithë trupin dhe fytyrën. Ishte e hollë dhe dukej se mezi i kishte kaluar vitet e vajzërisë: një trup për t’u admiruar dhe fytyra e vogël më e hijshme që kam pasur ndonjëherë kënaqësinë të shoh; tipare të imta, shumë të çelura; kaçurrela ngjyrë liri, ose më mirë të arta, që i varen të lirshme mbi qafën e brishtë; dhe sy që, po të kishin pasur një shprehje të këndshme, do të kishin qenë të papërballueshëm. Për fat të zemrës sime të ndjeshme, e vetmja ndjenjë që tregonin lëkundej mes përbuzjes dhe njëfarë dëshpërimi, që ishte tejet e panatyrshme ta gjeje aty.

Kutitë ishin gati jashtë mundësisë së saj për t’i arritur; bëra një lëvizje për ta ndihmuar; ajo m’u kthye siç mund t’i kthehet dikujt një koprrac, kur ai përpiqet ta ndihmojë të numërojë arin.

— S’e dua ndihmën tuaj, — ma preu ajo, — mund t’i marr vetë.

— Më falni, — u nxitova t’i përgjigjem.

— A ju kanë ftuar për çaj? — pyeti ajo, duke lidhur një përparëse mbi fustanin e zi të pastër, dhe qëndroi me një lugë gjethe çaji pezull mbi çajnik.

— Do ta pi me kënaqësi një filxhan, — u përgjigja.

— A ju kanë ftuar? — përsëriti ajo.

— Jo, — thashë, gjysmë duke qeshur. — Ju jeni personi i duhur për të më ftuar.

Ajo e flaku çajin përsëri në kuti, bashkë me lugën, dhe u ul sërish në karrige e zemëruar, me ballin të rrudhur dhe me buzën e poshtme të kuqe të zgjatur përpara, si një fëmijë gati për të qarë.

Ndërkohë, djali i ri kishte hedhur në trup një xhaketë që dukej qartë e vjetëruar dhe, duke u ngritur drejt para flakëve, më shikonte nga lart, me bisht të syrit, tamam sikur të kishte mes nesh ndonjë gjakmarrje të pashpaguar. Nisa të dyshoja nëse ishte apo s’ishte shërbëtor: veshja dhe e folura e tij ishin të dyja të vrazhda, krejt pa atë epërsi që vihej re te zoti dhe zonja Hithklif; kaçurrelat e dendura e të gështenjta ishin të ashpra e të pakrehura, favoritët i zinin faqet si të një ariu, dhe duart i kishte nxirë si ato të një punëtori të thjeshtë; megjithatë qëndrimi i tij ishte i lirë, gati kryelartë, dhe nuk tregonte asnjë nga kujdesjet e një shërbëtori ndaj zonjës së shtëpisë.

Meqë s’kisha prova të qarta për gjendjen e tij, mendova se ishte më mirë të mos e vija re sjelljen e tij të çuditshme; dhe, pesë minuta më vonë, hyrja e Hithklifit më çliroi disi nga gjendja ime e sikletshme.

— E shihni, zotëri, erdha siç ju premtova! — thirra unë, duke marrë një ton të gëzuar. — Dhe kam frikë se moti do të më mbajë këtu për gjysmë ore, në qoftë se mund të më jepni strehë gjatë asaj kohe.

— Gjysmë ore? — tha ai, duke shkundur fijet e bardha nga rrobat. — Çuditem që zgjodhët mesin e një stuhie dëbore për të bredhur. A e dini se rrezikoni të humbisni nëpër këneta? Njerëz që i njohin mirë këto shqopishte e humbasin shpesh rrugën në mbrëmje të tilla, dhe, ju them, për momentin s’ka asnjë shpresë që moti të ndryshojë.

— Ndoshta mund të gjej një udhërrëfyes ndër djemtë tuaj, dhe ai mund të rrijë te Grejnxhi gjer në mëngjes. A mund të ma jepni një?

— Jo, s’mundem.

— Oh, vërtet! Mirë, atëherë, duhet t’i besoj zgjuarsisë sime.

— Hëm!

— Do ta bësh çajin apo jo? — pyeti ai me xhaketë të grisur, duke e kaluar vështrimin e egër nga unë te zonja e re.

— A do t’i japim edhe atij? — pyeti ajo, duke iu drejtuar Hithklifit.

— Bëje gati, s’dëgjon? — qe përgjigjja, e shqiptuar aq egër sa u drodha. Toni me të cilin u thanë këto fjalë zbulonte një natyrë vërtet të keqe. S’kisha më asnjë dëshirë ta quaja Hithklifin njeri të shkëlqyer.

Kur përgatitjet mbaruan, ai më ftoi me këto fjalë:

— Tani, zotëri, afrojeni karrigen. — Dhe të gjithë, bashkë me djaloshin katundar, u ulëm rreth tryezës, ndërsa gjatë ngrënies mbretëronte një heshtje e rëndë.

Mendova se, po ta kisha shkaktuar unë atë re, ishte detyra ime të përpiqesha ta shpërndaja. Nuk mund të rrinin çdo ditë kaq të vrenjtur e kaq të heshtur, dhe ishte e pamundur, sado zemërngushtë të ishin, që ajo vrenjtje e përgjithshme të ishte fytyra e tyre e përditshme.

— Është e çuditshme, — nisa unë, mes një filxhani çaji që gëlltita dhe një tjetri që mora, — është e çuditshme se si zakoni mund t’i brumosë shijet dhe idetë tona; shumë veta nuk do ta përfytyronin dot lumturinë në një jetë kaq krejtësisht të mërguar nga bota si kjo që bëni ju, zoti Hithklif; e megjithatë, guxoj të them se, i rrethuar nga familja juaj, dhe me zonjën tuaj të dashur si hyjneshë mbrojtëse të shtëpisë dhe të zemrës suaj…

— Zonja ime e dashur! — më ndërpreu ai, me një përqeshje gati djallëzore në fytyrë. — Ku është ajo, zonja ime e dashur?

— Zonja Hithklif, gruaja juaj, dua të them.

— Po, mirë… Oh! ju doni të thoni se shpirti i saj ka zënë vendin e engjëllit kujdestar dhe e ruan fatin e Lartësive të Stuhishme, edhe tani që trupi i saj s’është më. Kështu, apo jo?

Duke e kuptuar se kisha bërë një gafë, u përpoqa ta ndreqja. Duhej ta kisha parë që mes moshave të të dyve kishte një ndryshim tepër të madh, që të ishin burrë e grua. Njëri ishte rreth të dyzetave, një moshë e fuqisë mendore kur burrat rrallë e ushqejnë iluzionin se vajzat martohen me ta nga dashuria: ajo ëndërr u ruhet për ngushëllim viteve tona të rënies. Tjetra s’dukej as shtatëmbëdhjetë vjeç.

Pastaj më shkrepi në mend: „Katundari që kam në bërryl, që e pi çajin në tas dhe e ha bukën me duar të palara, mund të jetë burri i saj. Hithklifi i ri, natyrisht. Ja pasoja e të varrosurit të gjallë: ajo e ka prishur jetën me atë njeri të vrazhdë, thjesht ngaqë s’e dinte se kishte njerëz më të mirë! Shumë keq! Duhet të kem kujdes të mos e bëj të pendohet për zgjedhjen e saj.“

Mendimi i fundit mund të duket mburravec; nuk ishte. Fqinji im m’u duk gati i neveritshëm. E dija nga përvoja se isha mjaft tërheqës.

— Zonja Hithklif është nusja e djalit tim, — tha Hithklifi, duke e vërtetuar hamendjen time. Ndërsa fliste, hodhi nga ajo një vështrim të veçantë, një vështrim urrejtjeje, përveç rastit kur ka një palë muskujsh të fytyrës krejt të çoroditur, që nuk e përkthejnë, si ata të njerëzve të tjerë, gjuhën e shpirtit të tij.

— Ah, sigurisht, tani e kuptoj: ju jeni zotëruesi me fat i kësaj zane mirëbërëse, — vërejta unë, duke iu kthyer fqinjit tim.

Kjo qe edhe më keq se më parë: djaloshi u skuq flakë dhe shtrëngoi grushtin, me gjithë pamjen e dikujt që mendon të sulmojë. Por, sakaq, dukej se e mblodhi veten dhe e mbyti stuhinë në një mallkim brutal, të mërmëritur për mua, të cilin, gjithsesi, pata kujdes të mos e vija re.

— S’e qëlluat me hamendjet tuaja, zotëri! — vërejti i zoti i shtëpisë. — Asnjëri prej nesh s’e ka nderin të jetë zot i zanës suaj të mirë; burri i saj ka vdekur. Thashë që është nusja e djalit tim; pra, duhet të jetë martuar me djalin tim.

— Dhe ky djalë i ri është…

— Jo djali im, sigurisht!

Hithklifi buzëqeshi sërish, sikur të ishte një shaka paksa e guximshme t’i vishej atij atësia e këtij ariu.

— Emri im është Hereton Ernshou, — hungëroi tjetri, — dhe po t’ju këshilloj ta respektoni!

— S’kam treguar ndonjë mosrespekt, — qe përgjigjja ime, ndërsa qeshja përbrenda me dinjitetin me të cilin u prezantua.

Ai i nguli sytë mbi mua më gjatë nga ç’doja t’ia ktheja vështrimin, nga frika se mos më tundonte dëshira ose t’i jepja një shuplakë, ose ta bëja të dëgjuar gazin tim. Nisa të ndihesha qartë jashtë vendit në atë rreth të këndshëm familjar. Atmosfera e zymtë shpirtërore e mposhtte, madje më shumë se e asgjësonte, rehatinë e ngrohtë trupore përreth meje; dhe vendosa që të isha i kujdesshëm para se të guxoja të vija për të tretën herë nën ato trarë.

Kur mbaroi puna e të ngrënit dhe askush nuk po thoshte asnjë fjalë bisede të shoqërueshme, iu afrova një dritareje për të parë motin. Pamje të trishtë pashë: nata e errët po binte para kohe, dhe qielli e kodrat ishin përzier në një shtjellë të hidhur ere e dëbore që të zinte frymën.

— S’besoj se mund të kthehem në shtëpi tani pa një udhërrëfyes, — s’u përmbajta pa thirrur. — Rrugët duhet të jenë varrosur tashmë; dhe, edhe sikur të ishin të zbuluara, mezi do të dalloja një këmbë përpara.

— Hereton, futi ato dymbëdhjetë dele nën strehën e hambarit. Do t’i mbulojë bora, po t’i lëmë gjithë natën në vathë; dhe vëru një dërrasë përpara, — tha Hithklifi.

— Si duhet të bëj? — vazhdova unë, gjithnjë e më i acaruar.

Pyetjes sime s’iu përgjigj askush; dhe, kur hodha sytë përreth, pashë vetëm Jozefin që po sillte një kovë me qull për qentë, dhe zonjën Hithklif, të përkulur mbi zjarr, që zbavitej duke djegur një tufë shkrepësesh që i kishin rënë nga parvazi i oxhakut, kur e kishte vënë kutinë e çajit në vend.

I pari, pasi e la barrën, e shqyrtoi dhomën me sy kritik dhe, me zë të plasaritur, kërciti:

— Çuditem si të bën zemra të rrish aty kot, e më keq akoma, kur gjithë të tjerët kanë dalë! Po ti je një hiç, e kot që flet njeriu: s’ke për t’i lënë kurrë huqet e tua të liga; po shko, pra, drejt e te djalli, si jot ëmë para teje!

Për një çast kujtova se kjo copë elokuence m’u drejtua mua; dhe, mjaft i inatosur, bëra një hap drejt plakut maskara, me qëllim që ta nxirrja me shqelma nga dera.

Por zonja Hithklif më ndali me përgjigjen e saj.

— O hipokrit plak i turpshëm! — ia ktheu ajo. — S’ke frikë se mos të marrë djalli me gjithë trup, sa herë që ia përmend emrin? Të paralajmëroj të mos më ngacmosh, përndryshe do t’i kërkoj si nder të veçantë që të të rrëmbejë. Prit, shiko këtu, Jozef, — vazhdoi ajo, duke marrë nga rafti një libër të gjatë e të errët. — Do të të tregoj se sa kam përparuar në Magjinë e Zezë. Së shpejti do të jem e zonja ta pastroj shtëpinë nga ju të gjithë. Lopa e kuqe nuk ngordhi rastësisht; dhe reumatizmi yt vështirë se mund të numërohet ndër vizitat e Providencës!

— Oh, e lig, e lig! — gulçoi plaku. — Zoti na shpëtoftë nga e keqja!

— Jo, i mallkuar! Ti je i humbur: zhduku, ose do të të bëj keq me të vërtetë! Do t’ju bëj të gjithëve figura prej dylli e balte,² dhe i pari që kapërcen kufijtë që do t’i vë unë do të… S’po them se ç’do t’i bëhet, por do ta shihni! Ik, po të shikoj!

Shtriga e vogël vuri një ligësi të shtirur në sytë e saj të bukur, dhe Jozefi, duke u dridhur nga një tmerr i sinqertë, doli me nxitim duke u lutur e duke thirrur „e lig!“ ndërsa ikte.

Mendova se sjellja e saj duhej të ishte shtyrë nga njëfarë dëfrimi i zymtë; dhe, tani që mbetëm vetëm, u përpoqa t’i zgjoja interes për hallin tim.

— Zonja Hithklif, — i thashë me zemër, — duhet të më falni që po ju shqetësoj. E marr guximin, sepse, me atë fytyrë, jam i sigurt se s’mund të mos keni zemër të mirë. Ju lutem, më tregoni ndonjë shenjë rruge nga e cila ta njoh udhën për në shtëpi: s’kam më shumë ide si të shkoj atje sesa do të kishit ju si të shkonit në Londër!

— Merreni rrugën nga erdhët, — m’u përgjigj ajo, duke u rehatuar në një karrige, me një qiri dhe me librin e gjatë të hapur përpara. — Është këshillë e shkurtër, por më e mira që mund t’ju jap.

— Atëherë, po të dëgjoni se më kanë gjetur të vdekur në ndonjë moçal a në ndonjë gropë plot dëborë, ndërgjegjja s’do t’ju pëshpëritë se është pjesërisht faji juaj?

— Si kështu? Unë s’mund t’ju shoqëroj. S’do të më linin të shkoja as gjer në fund të murit të kopshtit.

— Ju! Do të më vinte keq t’ju kërkoja ta kapërcenit pragun për hatrin tim, në një natë të tillë, — thirra unë. — Dua që të ma thoni rrugën, jo të ma tregoni; ose përndryshe ta bindni zotin Hithklif të më japë një udhërrëfyes.

— Kë? Jemi ai vetë, Ernshou, Zila, Jozefi dhe unë. Kë do të donit?

— S’ka djem në fermë?

— Jo, këta janë të gjithë.

— Atëherë, del që jam i detyruar të rri.

— Këtë mund ta zgjidhni me të zotin e shtëpisë. Unë s’kam të bëj fare.

— Shpresoj se do t’ju bëhet mësim që të mos bëni më udhëtime të nxituara nëpër këto kodra, — thirri zëri i ashpër i Hithklifit nga hyrja e kuzhinës. — Sa për të ndenjur këtu, unë s’kam vend për mysafirë: po të rrini, duhet ta ndani shtratin me Heretonin ose me Jozefin.

— Mund të fle në një karrige në këtë dhomë, — u përgjigja.

— Jo, jo! I huaji është i huaj, qoftë i pasur, qoftë i varfër: s’më shkon për shtat të lejoj dikë të sillet lirisht nëpër shtëpi, ndërsa unë s’jam në roje! — tha ai i mjerë i pasjellshëm.

Me këtë fyerje, durimi im mori fund. Lëshova një shprehje neverie dhe kalova duke e shtyrë për të dalë në oborr, dhe nga nxitimi u përplasa me Ernshoun. Ishte aq errësirë sa s’e shihja nga të dilja, dhe, ndërsa vërtitesha, dëgjova një shembull tjetër të sjelljes së tyre të qytetëruar me njëri-tjetrin.

Në fillim, djali i ri m’u duk se do të më dilte në ndihmë.

— Do të shkoj me të gjer te parku, — tha ai.

— Do të shkosh me të në ferr! — thirri i zoti i tij, ose ç’farefisi të kishte me të. — E kush do t’i shikojë kuajt, ë?

— Jeta e një njeriu ka më shumë rëndësi sesa kuajt e lënë pa kujdes një mbrëmje; dikush duhet të shkojë, — murmuriti zonja Hithklif, më me mirësi nga ç’e prisja.

— Jo me urdhrin tënd! — ia ktheu Heretoni.

— Po ta kesh për zemër, më mirë rri urtë.

— Atëherë, shpresoj se do të të ndjekë fantazma e tij; dhe shpresoj që zoti Hithklif të mos gjejë më kurrë qiramarrës tjetër, gjersa Grejnxhi të bëhet gërmadhë! — u përgjigj ajo ashpër.

— Dëgjo, dëgjo, po i mallkon! — mërmëriti Jozefi, drejt të cilit po shkoja.

Ishte ulur aty pranë, aq sa të dëgjonte, dhe po mikte lopët me dritën e një fenerit, të cilin ia rrëmbeva pa ceremoni; dhe, duke i thirrur se do t’ia ktheja nesër, u turra te porta e vogël më e afërt.

— Zot, o zot, po na vjedh fenerin! — bërtiti plaku, duke ndjekur ikjen time. — Hej, Kërcëll! Hej, qen! Hej, ujk, kape, kape!

Sapo e hapa derën e vogël, dy përbindësha leshtorë m’u hodhën në fyt, më rrëzuan përdhe dhe ma shuan dritën, ndërsa një gajasje e përzier e Hithklifit dhe e Heretonit i vuri kurorën tërbimit dhe poshtërimit tim.

Për fat, kafshët dukeshin më të prira të shtrinin putrat, të gogësinin e të tundnin bishtin, sesa të më hanin të gjallë; por s’më linin të ngrihesha nga të vdekurit, dhe u detyrova të rrija shtrirë gjersa zotërinjve të tyre dashakeqës t’u pëlqente të më shpëtonin. Atëherë, pa kapelë e duke u dridhur nga zemërimi, i urdhërova ata të poshtër të më linin të dilja (do ta kishin për kokë të tyre po të më mbanin edhe një minutë më shumë), me disa kërcënime hakmarrjeje pa lidhje, që, në thellësinë e tyre të papërcaktuar helmi, të kujtonin Mbretin Lir.³

Furia e trazimit tim më shkaktoi një gjakderdhje të madhe nga hunda, dhe Hithklifi vazhdonte të qeshte, e unë vazhdoja të shaja. S’e di si do të kishte mbaruar skena, po të mos kishte qenë aty pranë një njeri disi më i arsyeshëm se unë dhe më dashamirës se i zoti i shtëpisë. Ishte Zila, shërbyesja e shëndoshë, e cila më në fund doli të shihte ç’ishte ajo rrëmujë. Ajo mendoi se dikush prej tyre kishte ngritur dorë mbi mua dhe, meqë s’guxonte ta sulmonte të zotin, e ktheu artilerinë e zërit kundër të poshtrit më të ri.

— Hë, zoti Ernshou, — thirri ajo, — pa të shohim ç’do të na nxjerrësh tani! Mos do të vrasim njerëz mu në pragun e derës? E shoh që kjo shtëpi s’është për mua. Shikoje djalin e shkretë, po i zihet fryma fare! Shët, shët! S’duhet të bësh kështu. Hajde brenda, se ta shëroj unë. Ja, tani, rri urtë.

Me këto fjalë, më derdhi papritur një gotë të madhe me ujë akull në qafë dhe më tërhoqi në kuzhinë. Zoti Hithklif na ndoqi; gazi i tij i rastit u shua shpejt në vrenjtjen e tij të zakonshme.

Isha shumë keq, më merreshin mendtë e më binte të fikët; dhe kështu u detyrova, dashje pa dashje, ta pranoja strehën nën kulmin e tij. Ai i tha Zilës të më jepte një gotë raki, pastaj kaloi në dhomën e brendshme; ndërsa ajo më ngushëlloi për hallin tim të mjerë dhe, pasi zbatoi urdhrat e tij, me të cilat u përmenda disi, më shoqëroi në shtrat.

Shënime

1. Drekë: vakti kryesor i ditës (dinner). Në fshat hahej në mesditë, kurse në qytet njerëzit e modës e hanin pasdite vonë. ↩︎

2. Figura prej dylli: sipas besimeve të vjetra, shtrigat bënin figura dylli a balte të njerëzve që donin t’i dëmtonin, dhe çfarë i bënin figurës i ndodhte njeriut. ↩︎

3. Mbreti Lir: në tragjedinë e Shekspirit (akti II, skena 4), Liri i kërcënon të bijat me hakmarrje aq të tmerrshme, sa as vetë s’di t’i emërtojë. ↩︎