Kapitulli XXVII · Lartësitë e stuhishme

Shtatë ditë rrëshqitën, dhe secila e shënoi rrjedhën e saj me ndryshimin, tani të shpejtë, të gjendjes së Edgar Lintonit. Rrënimin që kishin bërë më parë muajt, tani e bënin njësoj sulmet e orëve.

Katerinën do të kishim dashur ta mashtronim ende; por vetë shpirti i saj i shpejtë s’pranonte ta mashtronte. E mori me mend fshehurazi dhe e bluajti mundësinë e tmerrshme, që ngadalë-ngadalë u pjek e u bë siguri.

Kur erdhi e enjtja, ajo s’e pati zemrën të përmendte shëtitjen; e përmenda unë për të dhe mora leje ta nxirrja jashtë; sepse biblioteka, ku i ati rrinte pak kohë çdo ditë (koha e shkurtër që mund të duronte të rrinte ulur), dhe dhoma e tij ishin bërë gjithë bota e saj. I vinte keq për çdo çast që s’e gjente të përkulur mbi jastëkun e tij a të ulur pranë tij. Fytyra iu zbeh nga ndenja zgjuar e nga hidhërimi, dhe zotëria im e nisi me qejf drejt asaj që e mbante me shpresë si një ndryshim i lumtur mjedisi e shoqërie, duke gjetur ngushëllim në shpresën se tani ajo s’do të mbetej krejt vetëm pas vdekjes së tij.

Kishte një ide të ngulët, siç e mora me mend nga disa vërejtje që i shpëtuan, se, meqë nipi i ngjante në pamje, do t’i ngjante edhe në mendje; sepse letrat e Lintonit kishin pak ose aspak shenja të karakterit të tij të mangët. Dhe unë, nga një dobësi e falshme, u përmbajta pa ia ndrequr gabimin; duke pyetur veten ç’dobi do të kishte t’ia trazoja çastet e fundit me lajme që s’kishte as fuqi, as rast t’i përdorte.

E shtymë shëtitjen gjer pasdite: një pasdite e artë gushti; çdo frymë nga kodrat ishte aq plot jetë, sa dukej se kushdo që e thithte, edhe sikur të ishte duke vdekur, mund të ngjallej.

Fytyra e Katerinës ishte tamam si peizazhi: hije e diell që kalonin mbi të njëra pas tjetrës me shpejtësi; por hijet rrinin më gjatë, dhe dielli ishte më kalimtar; dhe zemra e saj e vogël e shkretë e qortonte veten edhe për atë harresë kalimtare të halleve.

E dalluam Lintonin që po vëzhgonte në të njëjtin vend që kishte zgjedhur më parë. Zonja ime e re zbriti dhe më tha se, meqë kishte vendosur të rrinte shumë pak, ishte më mirë ta mbaja ponin e të rrija në kalë; por unë s’pranova: s’doja të rrezikoja ta humbisja nga sytë asnjë minutë atë që më ishte besuar; kështu që u ngjitëm bashkë shpatit me shqopë.

Zotëria i vogël Hithklif na priti këtë herë me më shumë gjallëri; por jo me gjallërinë e humorit të mirë, as të gëzimit: i ngjante më shumë frikës.

— Është vonë! — tha ai, duke folur shkurt e me vështirësi. — A s’është shumë keq babai yt? Kujtova se s’do të vije.

— Pse s’je i çiltër? — thirri Katerina, duke e gëlltitur përshëndetjen. — Pse s’mund të thuash menjëherë se s’më do? Është e çuditshme, Linton, që për të dytën herë më ke sjellë këtu me qëllim, me sa duket, që të na mundosh të dy, dhe për asnjë arsye tjetër!

Lintoni u drodh dhe i hodhi një vështrim gjysmë lutës, gjysmë të turpëruar; por durimi i kushërirës s’mjaftonte ta duronte këtë sjellje enigmatike.

— Babai im është shumë keq, — tha ajo, — dhe pse më thërrasin nga shtrati i tij? Pse s’më dërgove fjalë të më çlirosh nga premtimi, kur doje që të mos e mbaja? Hajde! Dua një shpjegim: lojërat e marrëzitë m’i ka ikur krejt nga mendja, dhe tani s’mund t’u shërbej teklave të tua!

— Teklave të mia! — murmuriti ai. — Cilat janë ato? Për hir të qiellit, Katerinë, mos dukesh kaq e zemëruar! Më përbuz sa të duash: jam një i mjerë frikacak që s’vlen asgjë; s’mund të më përbuzin aq sa duhet! Por jam tepër i ulët për zemërimin tënd: urreje babain tim dhe kursemë mua, për përbuzje!

— Marrëzira! — thirri Katerina me pasion. — Djalë budalla, i pamend! Dhe ja! Dridhet, sikur të isha vërtet duke e prekur! S’ke pse e porosit përbuzjen, Linton: kushdo do ta ketë vetvetiu, në shërbimin tënd. Ik! Do të kthehem në shtëpi: është marrëzi të të tërheqësh nga vatra e të shtiremi… ç’po shtiremi? Lëshoma fustanin! Po të më vinte keq për ty që qan e dukesh kaq i tmerruar, duhej ta përbuzje një mëshirë të tillë. Elen, thuaji sa e turpshme është kjo sjellje. Ngrihu, e mos e poshtëro veten si zvarranik i ulët; mos!

Me fytyrën të larë në lot e me një shprehje agonie, Lintoni e kishte hedhur trupin e tij pa fuqi përdhe: dukej sikur e dridhte një tmerr i jashtëzakonshëm.

— Oh! — ngashëroi ai. — S’e duroj dot! Katerinë, Katerinë, edhe unë jam tradhtar, dhe s’guxoj të ta them! Por po më le, do të më vrasin! E dashur Katerinë, jeta ime është në duart e tua; dhe ti the se më doje; dhe, po të më doje, s’do të të bënte keq. S’do të ikësh, pra? Katerinë e mirë, e ëmbël, zemërmirë! Dhe ndoshta do të pranosh; dhe ai do të më lërë të vdes me ty!

Zonja ime e re, kur pa ankthin e tij të thellë, u përkul ta ngrinte. Ndjenja e vjetër e butësisë lëshuese ia mundi mërzinë, dhe ajo u prek e u alarmua krejt.

— Të pranoj çfarë? — pyeti ajo. — Të rri? Ma thuaj kuptimin e këtyre fjalëve të çuditshme, dhe do të rri. Po i kundërshton fjalët e tua, dhe më çmend! Qetësohu, ji i çiltër dhe rrëfeje menjëherë gjithçka që të rëndon në zemër. S’do të më bëje keq, Linton, apo jo? S’do ta lije ndonjë armik të më bënte keq, po të mund ta pengoje? Do ta besoj se je frikacak për veten, por jo një tradhtar frikacak i mikes sate më të mirë.

— Por babai im më kërcënoi, — gulçoi djali, duke shtrënguar gishtat e tij të tretur, — dhe kam frikë prej tij; kam frikë prej tij! S’guxoj ta them!

— Oh, mirë! — tha Katerina me një mëshirë përbuzëse. — Mbaje të fshehtën: unë s’jam frikacake; shpëto veten; unë s’kam frikë!

Zemërgjerësia e saj ia shkaktoi lotët: ai qau me tërbim, duke ia puthur duart që e mbanin, e megjithatë s’mundi të mblidhte guximin ta thoshte hapur.

Po mendoja ç’mund të ishte misteri, dhe vendosa që Katerina s’do të vuante kurrë për të mirën e tij a të kujtdo tjetër, me dëshirën time. Kur, duke dëgjuar një fëshfërimë mes shqopës, ngrita sytë dhe pashë zotin Hithklif gati mbi ne, duke zbritur nga Lartësitë. S’u hodhi as një vështrim shokëve të mi, ndonëse ishin aq afër sa të dëgjoheshin ngashërimat e Lintonit; por, duke më përshëndetur me atë ton gati të përzemërt që s’e merrte me askënd tjetër, dhe në sinqeritetin e të cilit s’mund të mos dyshoja, tha:

— Është diçka të të shoh kaq afër shtëpisë sime, Neli! Si jeni te Grejnxhi? Të dëgjojmë! Thuhet, — shtoi ai më ulët, — se Edgar Lintoni është në shtratin e vdekjes; ndoshta e zmadhojnë sëmundjen e tij?

— Jo; zotëria im po vdes, — iu përgjigja, — është mjaft e vërtetë. Do të jetë gjë e trishtë për ne të gjithë, por bekim për të!

— Sa mendon se do të zgjasë? — pyeti ai.

— S’e di, — i thashë.

— Sepse, — vazhdoi ai, duke i vështruar të dy të rinjtë, që kishin ngrirë nën syrin e tij (Lintoni dukej sikur s’guxonte të lëvizte a ta ngrinte kokën, dhe Katerina s’mund të lëvizte për shkak të tij), — sepse ai djalë atje duket i vendosur të më mundë; dhe do ta falënderoja xhaxhain e tij po të nxitonte e të shkonte para tij. Hej! Prej kohësh e luan këlyshi këtë lojë? I dhashë vërtet disa mësime për qaravitjet. A është zakonisht mjaft i gjallë me zonjushën Linton?

— I gjallë? Jo: ka treguar hidhërimin më të madh, — iu përgjigja. — Po ta shohësh, do të thosha se, në vend që të bredhë nëpër kodra me të dashurën, duhej të ishte në shtrat, në duart e një mjeku.

— Do të jetë, pas një a dy ditësh, — mërmëriti Hithklifi. — Por më parë… ngrihu, Linton! Ngrihu! — bërtiti ai. — Mos u zvarrit përdhe atje; ngrihu këtë çast!

Lintoni ishte shtrirë sërish barkas në një tjetër krizë frike të pafuqishme, të shkaktuar, mendoj, nga vështrimi i të atit drejt tij: s’kishte gjë tjetër që të sillte një poshtërim të tillë. Bëri disa përpjekje për t’u bindur, por fuqia e tij e vogël ishte asgjësuar për momentin, dhe ra sërish mbrapsht me një rënkim.

Zoti Hithklif u afrua dhe e ngriti që të mbështetej pas një brinje me bar.

— Tani, — tha ai me një egërsi të frenuar, — po më vjen inati; dhe, po s’e mbajte në fre atë shpirt të mjerë… Të marrtë djalli! Ngrihu menjëherë!

— Po ngrihem, baba! — gulçoi ai. — Vetëm, lërmë rehat, përndryshe do të më bjerë të fikët! Kam bërë siç doje; jam i sigurt. Katerina do të ta thotë që unë… që unë… kam qenë i gëzuar. Ah! Rri pranë meje, Katerinë; ma jep dorën.

— Merre timen, — tha i ati, — çohu në këmbë! Ja tani; ajo do të ta japë krahun… ashtu, shiko atë. Do ta kujtonit se jam vetë djalli, zonjusha Linton, që zgjoj një tmerr të tillë. Kini mirësinë të shkoni me të gjer në shtëpi, a do ta bëni? Rrëqethet po ta prek unë.

— Linton, i dashur! — pëshpëriti Katerina. — S’mund të shkoj te Lartësitë e Stuhishme… babi ma ka ndaluar… Ai s’do të të bëjë keq; pse ke kaq frikë?

— S’mund të hyj më kurrë në atë shtëpi, — u përgjigj ai. — S’duhet të hyj pa ty!

— Ndal… — thirri i ati. — Do t’i respektojmë skrupujt e Katerinës prej bije. Neli, fute ti brenda, dhe unë do ta ndjek këshillën tënde për mjekun pa vonesë.

— Do të bësh mirë, — iu përgjigja, — por unë duhet të rri me zonjën time. S’është puna ime të kujdesem për djalin tënd.

— Je shumë e ngurtë! — tha Hithklifi. — E di; por do të më detyrosh ta pickoj foshnjën e ta bëj të ulërijë, para se të ta lëvizë mëshirën. Hajde, pra, heroi im. Do të kthehesh, i shoqëruar nga unë?

Ai u afrua edhe një herë dhe bëri sikur do ta kapte qenien e brishtë; por Lintoni, duke u tërhequr, iu ngjit kushërirës dhe iu lut ta shoqëronte me një këmbëngulje të çmendur që s’pranonte refuzim.

Sado që s’e miratoja, s’mund ta pengoja; dhe, në të vërtetë, si mund ta kishte refuzuar ajo? Ç’e mbushte me tmerr, s’kishim mënyrë ta dallonim; por ja ku ishte, i pafuqishëm në kthetrat e tij, dhe çdo gjë e shtuar dukej se mund ta tronditte gjersa ta bënte idiot.

Arritëm te pragu; Katerina hyri; dhe unë qëndrova duke pritur gjersa ajo ta çonte të sëmurin te një karrige, duke e pritur të dilte menjëherë; kur zoti Hithklif, duke më shtyrë përpara, thirri:

— Shtëpinë time s’e ka goditur murtaja, Neli; dhe sot kam qejf të jem mikpritës: ulu, dhe më lër ta mbyll derën.

E mbylli, dhe e kyçi gjithashtu. U drodha.

— Do të pini çaj para se të ktheheni në shtëpi, — shtoi ai. — Jam vetëm. Heretoni ka shkuar me ca bagëti te Livadhet, dhe Zila e Jozefi kanë dalë për një shëtitje qejfi. Dhe, ndonëse jam mësuar të rri vetëm, më mirë do të kisha ndonjë shoqëri interesante, po ta gjej. Zonjusha Linton, uluni pranë tij. Ju jap atë që kam: dhurata mezi ia vlen të pranohet; por s’kam gjë tjetër për të ofruar. E kam fjalën për Lintonin. Si po më vështron! Është e çuditshme ç’ndjenjë të egër kam për çdo gjë që duket se ka frikë prej meje! Po të kisha lindur atje ku ligjet janë më pak të rrepta e shijet më pak të holla, do t’i jepja vetes kënaqësinë t’i therja të gjallë ngadalë këta të dy, si zbavitje për një mbrëmje.

Mori frymë thellë, goditi tryezën dhe u betua me vete.

— Për ferrin! I urrej.

— S’kam frikë prej jush! — thirri Katerina, që s’e kishte dëgjuar pjesën e fundit të fjalimit të tij.

U afrua shumë pranë; sytë e zinj i shkëndijonin nga pasioni e nga vendosmëria.

— Ma jepni atë çelës: do ta marr! — tha ajo. — S’do të haja e s’do të pija këtu, edhe sikur të vdisja urie.

Hithklifi e kishte çelësin në dorën që i mbetej mbi tryezë. Ngriti sytë, i kapur nga njëfarë habie për guximin e saj; ose, ndoshta, i kujtuar nga zëri e vështrimi i saj për personin prej të cilit i kishte trashëguar.

Ajo u hodh ta rrëmbente veglën dhe gjysmë ia doli ta nxirrte nga gishtat e tij të lëshuar; por veprimi i saj e ktheu në të tashmen: e mori sërish shpejt.

— Tani, Katerina Linton, — tha ai, — largohu, ose do të të rrëzoj përdhe; dhe kjo do ta çmendë zonjën Din.

Pa ia vënë veshin këtij paralajmërimi, ajo ia kapi sërish dorën e mbyllur dhe atë që kishte brenda.

— Do të ikim! — përsëriti ajo, duke bërë përpjekjet më të mëdha që t’i lëshoheshin muskujt e hekurt; dhe, kur pa se thonjtë s’linin asnjë gjurmë, përdori dhëmbët, mjaft fort.

Hithklifi më hodhi një vështrim që më ndali të ndërhyja për një çast. Katerina ishte tepër e zënë me gishtat e tij për t’ia vënë re fytyrën. Ai i hapi papritur dhe e lëshoi sendin e grindjes; por, para se ajo ta kishte siguruar mirë, e kapi me dorën e liruar dhe, duke e tërhequr mbi gju, i dha me tjetrën një breshëri shuplakash të tmerrshme në të dyja anët e kokës, secila e mjaftueshme për ta përmbushur kërcënimin e tij, po të kishte mundur ajo të binte.

Përpara kësaj dhune djallëzore, u sula mbi të e tërbuar.

— O maskara! — nisa të bërtisja. — O maskara!

Një prekje në gjoks më bëri të heshtja: jam e shëndoshë dhe më merret fryma shpejt; dhe, nga kjo e nga tërbimi, u lëkunda mbrapsht e trullosur dhe ndjeva se do të mbytesha, a se do të më plaste ndonjë damar.

Skena mbaroi për dy minuta; Katerina, e lëshuar, vuri të dyja duart në tëmtha dhe dukej tamam sikur s’ishte e sigurt nëse i kishte apo s’i kishte më veshët. Dridhej si kallam, e shkreta, dhe u mbështet pas tryezës krejt e hutuar.

— E di si t’i ndëshkoj fëmijët, e sheh, — tha maskarai i vrenjtur, ndërsa u përkul të merrte sërish çelësin, që kishte rënë përdhe. — Shko te Lintoni tani, siç të thashë; dhe qaj sa të duash! Nesër do të jem babai yt: i vetmi baba që do të kesh pas disa ditësh; dhe do të kesh me bollëk nga këto: mund të durosh shumë; s’je e dobët; do të provosh nga pak çdo ditë, po ta kap sërish në sytë e tu një humor të tillë djallëzor!

Keti vrapoi te unë në vend të Lintonit, u gjunjëzua dhe ma vuri faqen që i digjte në prehër, duke qarë me zë të lartë. Kushëriri i saj ishte mbledhur në një qoshe të stolit, i qetë si mi, duke e përgëzuar veten, guxoj të them, që ndëshkimi i kishte rënë dikujt tjetër e jo atij.

Zoti Hithklif, kur pa që ishim të gjithë të hutuar, u ngrit dhe e bëri vetë çajin me shpejtësi. Filxhanët e pjatëzat ishin shtruar gati. E derdhi dhe më zgjati një filxhan.

— Laje vrerin, — tha ai. — Dhe shërbeji të përkëdhelurës sate të prapë dhe timit. S’është i helmuar, ndonëse e përgatita unë. Po dal të kërkoj kuajt tuaj.

Mendimi ynë i parë, kur iku ai, qe të çanim me forcë një dalje diku. Provuam derën e kuzhinës, por ishte mbyllur nga jashtë; pamë dritaret: ishin tepër të ngushta edhe për trupin e vogël të Ketit.

— Zotëria i vogël Linton, — thirra unë, kur pashë se ishim burgosur si duhet, — ti e di ç’kërkon babai yt djallëzor, dhe do të na e thuash, përndryshe do të t’i bëj veshët të kuq, siç ia bëri ai kushërirës sate.

— Po, Linton; duhet të na e thuash, — tha Katerina. — Për hatrin tënd erdha; dhe do të ishte mosmirënjohje e ligë po të refuzoje.

— Më jepni pak çaj, kam etje, e pastaj do t’jua them, — u përgjigj ai. — Zonja Din, largohu. S’dua të më rrish mbi kokë. Tani, Katerinë, po m’i lëshon lotët në filxhan! S’e pi atë. Më jep një tjetër.

Katerina i shtyu një tjetër dhe fshiu fytyrën. M’u neverit qetësia e të mjerit të vogël, tani që s’kishte më frikë për veten. Ankthi që kishte treguar në shqopishte u qetësua sapo hyri te Lartësitë e Stuhishme; kështu që mora me mend se e kishin kërcënuar me një shpërthim të tmerrshëm zemërimi, po të mos arrinte të na joshte atje; dhe, pasi e kreu këtë, s’kishte më frikëra të afërta.

— Babi do që të martohemi, — vazhdoi ai, pasi piu pak nga lëngu. — Dhe e di që babai yt s’do të na linte të martoheshim tani; dhe ka frikë se mos vdes unë, po të presim; kështu që do të martohemi në mëngjes, dhe ti do të rrish këtu gjithë natën; dhe, po të bësh siç do ai, të nesërmen do të kthehesh në shtëpi dhe do të më marrësh me vete.

— Të të marrë me vete, o fëmijë i ndërruar i mjerë? — thirra unë. — Ti të martohesh? Pse, ai njeri është i çmendur, ose na merr të gjithëve për budallenj. Dhe kujton se ajo zonjushë e bukur, ajo vajzë e shëndoshë e plot jetë, do ta lidhë veten me një majmun të vogël që po shuhet si ti? E ushqen idenë se dikush, e jo më zonjusha Katerina Linton, do të të donte për burrë? Ty duhet të të rrahin me kamxhik që na solle këtu fare, me ato hilet e tua prej frikacaku qaraman; dhe… mos dukesh kaq budalla tani! Kam shumë qejf të të shkund mirë, për tradhtinë tënde të neveritshme dhe për mendjemadhësinë tënde idiote.

E shkunda vërtet pak, por kjo i shkaktoi kollën, dhe ai iu drejtua mjetit të tij të zakonshëm, rënkimeve e të qarit, dhe Katerina më qortoi.

— Të rri gjithë natën? Jo! — tha ajo, duke vështruar ngadalë përreth. — Elen, do t’i vë zjarrin asaj dere, por do të dal.

Dhe do të kishte nisur menjëherë ta zbatonte kërcënimin, por Lintoni u ngrit sërish i alarmuar për veten e tij të dashur. E shtrëngoi me të dy krahët e tij të dobët, duke ngashëryer:

— S’do të më marrësh e të më shpëtosh? S’do të më lësh të vij në Grejnxh? Oh! Katerinë e dashur! S’duhet të ikësh e të më lësh, pas gjithë kësaj. Duhet t’i bindesh babait tim, duhet!

— Duhet t’i bindem babait tim, — u përgjigj ajo, — dhe ta çliroj nga kjo pritje mizore. Gjithë natën! Ç’do të mendonte? Do të jetë i hidhëruar tashmë. Ose do të thyej, ose do të djeg një rrugë për të dalë nga shtëpia. Rri urtë! S’je në rrezik; por, po të më pengosh… Linton, babin e dua më shumë se ty!

Tmerri për vdekje që ndiente nga zemërimi i zotit Hithklif ia ktheu djalit elokuencën e tij prej frikacaku. Katerina ishte gati duke u çmendur; megjithatë ngulmonte se duhej të shkonte në shtëpi, dhe provoi nga ana e saj lutjet, duke u përpjekur ta bindte ta mposhtte agoninë e tij egoiste.

Ndërsa ishin zënë kështu, rojtari ynë hyri sërish.

— Kafshët tuaja ikën me trok, — tha ai, — dhe… Hë, Linton! Po qaravitesh prapë? Ç’të ka bërë? Hajde, hajde; mjaft, e shko në shtrat. Pas një a dy muajsh, djali im, do të mund t’ia kthesh tiranitë e saj të tanishme me dorë të fortë: po vuan nga dashuria e pastër, apo jo? Asgjë tjetër në botë; dhe ajo do të të ketë! Ja, në shtrat! Zila s’do të jetë këtu sonte: duhet të zhvishesh vetë. Shët! Mbylle zhurmën! Sapo të jesh në dhomën tënde, s’do të të afrohem, s’ke pse ke frikë. Rastësisht, ia dole mjaft mirë. Pjesën tjetër do ta shoh unë.

I tha këto fjalë duke e mbajtur derën hapur që të kalonte i biri; dhe ky doli tamam siç do të dilte një qen spanjoll që dyshonte se ai që e shoqëronte kishte ndër mend ta shtrëngonte me ligësi.

Brava u mbyll sërish. Hithklifi iu afrua zjarrit, ku zonja ime dhe unë qëndronim të heshtura. Katerina ngriti sytë dhe instinktivisht ngriti dorën te faqja: afërsia e tij ia ngjalli sërish një ndjesi të dhimbshme. Kushdo tjetër do të kishte qenë i paaftë ta shihte me rreptësi atë veprim fëminor; por ai e vështroi vrenjtur dhe mërmëriti:

— Oh, s’ke frikë prej meje? Guximin e ke maskuar mirë: dukesh sikur ke një frikë të dreqit!

— Kam frikë tani, — u përgjigj ajo, — sepse, po të rri, babi do të jetë i mjerë; dhe si mund ta duroj ta bëj të mjerë, kur ai… kur ai… Zoti Hithklif, më lini të shkoj në shtëpi! Premtoj se do të martohem me Lintonin: babi do të donte që ta bëja, dhe unë e dua; e pse duhet të doni të më detyroni të bëj atë që do ta bëja vetë me dëshirë?

— Le të guxojë të të detyrojë! — thirra unë. — Ka ligj në këtë vend, falë Zotit, ka! ndonëse jemi në një vend të humbur. Do ta denoncoja edhe sikur të ishte djali im; dhe ky është krim pa privilegjin e klerit!¹

— Pusho! — tha maskarai. — Në djall me britmat e tua! S’dua që të flasësh ti. Zonjusha Linton, do të kënaqem jashtëzakonisht duke menduar se babai yt do të jetë i mjerë: s’do të fle nga kënaqësia. S’mund të kishe gjetur mënyrë më të sigurt për ta ngulur banesën tënde nën kulmin tim për njëzet e katër orët që vijnë, sesa duke më njoftuar se do të ndodhte një gjë e tillë. Sa për premtimin tënd për t’u martuar me Lintonin, do të kem kujdes që ta mbash, sepse s’do të largohesh nga ky vend gjersa të jetë përmbushur.

— Atëherë dërgojeni Elenin t’i thotë babit që jam e shëndoshë! — thirri Katerina, duke qarë me hidhërim. — Ose më martoni tani. I shkreti babi! Elen, ai do të kujtojë se kemi humbur. Ç’të bëjmë?

— Jo ai! Do të kujtojë se je lodhur së shërbyeri atij dhe ke ikur për pak zbavitje, — u përgjigj Hithklifi. — S’mund ta mohosh që hyre në shtëpinë time me dëshirën tënde, duke i përbuzur urdhrat e tij të kundërta. Dhe është fare e natyrshme që në moshën tënde të dëshirosh zbavitje, dhe të lodhesh së kujdesuri për një të sëmurë, e ai njeri, vetëm babai yt. Katerinë, ditët e tij më të lumtura mbaruan kur nisën ditët e tua. Guxoj të them se të mallkoi që erdhe në këtë botë (të paktën, unë po); dhe do të ishte tamam po të të mallkonte ndërsa ai ikën prej saj. Do t’i bashkohesha. Unë s’të dua! Si të të dua? Qaj sa të duash. Me sa shoh, kjo do të jetë zbavitja jote kryesore tani e tutje; veç po t’i shpërblejë Lintoni humbjet e tjera; dhe prindi yt i kujdesshëm duket se e kujton se mund t’i shpërblejë. Letrat e tij me këshilla e ngushëllime më zbavitën pa masë. Në të fundit, i rekomandonte xhevahirit tim të kujdesej për xhevahirin e tij dhe të ishte i mirë me të kur ta merrte. I kujdesshëm e i mirë: sa atërore! Por Lintonit i duhet gjithë rezerva e kujdesit dhe e mirësisë për vete. Lintoni e luan mirë tiranin e vogël. Merr përsipër të torturojë sa mace të duash, po t’u jenë hequr dhëmbët e prerë kthetrat. Do të mund t’i tregosh xhaxhait të tij përralla të bukura për mirësinë e tij, kur të kthehesh në shtëpi, të siguroj.

— Këtu ke të drejtë! — i thashë. — Shpjegoje karakterin e djalit tënd. Tregoje sa të ngjan ty; dhe atëherë, shpresoj, zonjusha Keti do të mendohet dy herë para se ta marrë atë bazilisk!

— S’më bëhet shumë vonë të flas për cilësitë e tij të dashura tani, — u përgjigj ai, — sepse ajo ose duhet ta pranojë, ose të mbetet e burgosur, dhe ti bashkë me të, gjersa të vdesë zotëria yt. Mund t’ju mbaj të dyja këtu, krejt të fshehura. Po dyshove, nxite ta marrë fjalën mbrapsht, dhe do të kesh rastin ta gjykosh!

— S’do ta marr fjalën mbrapsht, — tha Katerina. — Do të martohem me të brenda kësaj ore, po të mund të shkoj pastaj në Thrashkros Grejnxh. Zoti Hithklif, ju jeni njeri mizor, por s’jeni djall; dhe s’do ta shkatërroni, nga ligësia e pastër, përgjithmonë gjithë lumturinë time. Po të mendonte babi se e kam lënë me qëllim, dhe po të vdiste para se të kthehesha, a do të mund ta duroja të rroja? E kam lënë të qarit; por do të gjunjëzohem këtu, te gjuri juaj; dhe s’do të ngrihem, as s’do t’i heq sytë nga fytyra juaj, gjersa të më shikoni edhe ju! Jo, mos u ktheni mënjanë! Më shikoni! S’do të shihni asgjë që t’ju acarojë. S’ju urrej. S’jam e zemëruar që më goditët. A s’keni dashur kurrë askënd në gjithë jetën tuaj, xhaxha? Kurrë? Ah! Duhet të më shikoni një herë: jam kaq e mjerë; s’mund të mos ju vijë keq e të mos më mëshironi.

— Hiqi gishtat e tu prej hardhuce, dhe largohu, ose do të të shqelmoj! — thirri Hithklifi, duke e shtyrë tutje me egërsi. — Më mirë të më përqafonte një gjarpër. Si dreqin të shkon ndër mend të më bësh lajka? Të urrej!

Ngriti supet; madje u shkund, sikur t’i rrëqethej mishi nga neveria; dhe e shtyu mbrapsht karrigen; ndërsa unë u ngrita dhe hapa gojën për të nisur një vërshim të vërtetë fyerjesh; por mbeta memece në mes të fjalisë së parë, nga një kërcënim se do të më mbyllnin vetëm në një dhomë, sapo të thosha rrokjen tjetër.

Po errësohej; dëgjuam zëra te porta e kopshtit. I zoti i shtëpisë doli me nxitim menjëherë: ai i kishte mendtë në vend; ne jo. Pati një bisedë dy a tri minuta, dhe ai u kthye vetëm.

— Kujtova se ishte kushëriri yt Hereton, — i vërejta Katerinës. — Sikur të vinte! Kush e di, mbase do të na mbante anën?

— Ishin tre shërbëtorë të dërguar nga Grejnxhi për t’ju kërkuar, — tha Hithklifi, që më dëgjoi. — Duhej të kishe hapur një dritare e të kishe thirrur; por do të betohesha se ajo vajzushe gëzohet që s’e bëre. Gëzohet që detyrohet të rrijë, jam i sigurt.

Kur e morëm vesh rastin që kishim humbur, të dyja ua lëshuam frerët hidhërimit pa përmbajtje; dhe ai na la të vajtonim gjer në orën nëntë; pastaj na tha të ngjiteshim lart, nëpër kuzhinë, në dhomën e Zilës; dhe unë i pëshpërita shoqes sime të bindej: ndoshta mund të arrinim të dilnim nga dritarja atje, ose në ndonjë papafingo e prej andej nga dritarja e kulmit.

Por dritarja ishte e ngushtë si ato poshtë, dhe kapaku i papafingos ishte i sigurt nga përpjekjet tona, sepse na kishin mbyllur si më parë.

Asnjëra s’u shtri: Katerina zuri vend pranë dritares me kafaz dhe priti me ankth mëngjesin; një psherëtimë e thellë ishte e vetmja përgjigje që mund të merrja për lutjet e mia të shpeshta që të përpiqej të pushonte.

U ula në një karrige dhe u lëkunda tutje-tëhu, duke gjykuar ashpër shumë shkeljet e mia të detyrës; prej të cilave, m’u duk atëherë, buronin të gjitha fatkeqësitë e të gjithë zotërinjve të mi. Në të vërtetë s’ishte kështu, e di; por kështu ishte në përfytyrimin tim atë natë të zymtë, dhe e mendoja vetë Hithklifin më pak fajtor se veten.

Në orën shtatë erdhi ai dhe pyeti nëse zonjusha Linton ishte ngritur.

Ajo vrapoi menjëherë te dera dhe u përgjigj:

— Po.

— Hajde, pra, — tha ai, duke e hapur e duke e tërhequr jashtë.

U ngrita ta ndiqja, por ai e rrotulloi sërish çelësin. Kërkova të më lironte.

— Ki durim, — m’u përgjigj ai. — Do të të dërgoj mëngjesin pas pak.

I rashë me grushta paneleve dhe e tunda shulin me zemërim; dhe Katerina pyeti pse më mbanin ende të mbyllur. Ai u përgjigj se duhej të përpiqesha ta duroja edhe një orë, dhe ata ikën. E durova dy a tri orë; më në fund dëgjova një hap, jo të Hithklifit.

— Të kam sjellë diçka për të ngrënë, — tha një zë. — Hape derën!

Duke iu bindur me zjarr, pashë Heretonin, i ngarkuar me aq ushqim sa të më mjaftonte gjithë ditën.

— Merre! — shtoi ai, duke ma futur tabakanë në dorë.

— Prit një minutë, — nisa unë.

— Jo! — thirri ai, dhe u tërhoq, pa ua vënë veshin lutjeve që mund t’i derdhja për ta mbajtur.

Dhe aty mbeta e mbyllur gjithë ditën, dhe gjithë natën tjetër; dhe një tjetër, dhe një tjetër. Pesë net e katër ditë ndenja gjithsej, pa parë njeri veç Heretonit, një herë çdo mëngjes; dhe ai ishte një model rojtari: i vrenjtur, memec dhe i shurdhër ndaj çdo përpjekjeje për t’ia prekur ndjenjën e drejtësisë a të mëshirës.

Shënime

1. Krim pa privilegjin e klerit (felony without benefit of clergy): sipas ligjit të vjetër anglez, krim i rëndë për të cilin s’kishte zbutje dënimi as për ata që dinin të lexonin, dhe që dënohej me vdekje. ↩︎