Kapitulli XXIV · Lartësitë e stuhishme

Kur mbaruan tri javët, munda ta lija dhomën e të lëvizja nëpër shtëpi. Dhe herën e parë që ndenja zgjuar në mbrëmje, i kërkova Katerinës të më lexonte, sepse sytë i kisha të dobët. Ishim në bibliotekë, se i zoti kishte shkuar të flinte; ajo pranoi, mjaft pa dëshirë, m’u duk; dhe, duke menduar se librat e mi s’i pëlqenin, i thashë të zgjidhte vetë atë që do të lexonte.

Ajo zgjodhi një nga të preferuarit e saj dhe vazhdoi rregullisht rreth një orë; pastaj nisën pyetjet e shpeshta.

— Elen, s’je lodhur? A s’do të ishte më mirë të shtriheshe tani? Do të sëmuresh, po rrite kaq gjatë zgjuar, Elen.

— Jo, jo, e dashur, s’jam lodhur, — i përgjigjesha vazhdimisht.

Kur pa se s’më lëvizte dot, provoi një mënyrë tjetër për ta treguar neverinë për punën e saj. Kaloi te gogësitjet, te shtriqjet, dhe:

— Elen, jam lodhur.

— Lëre atëherë e të flasim, — iu përgjigja.

Kjo qe më keq: ajo u mërzit, psherëtiu dhe pa orën gjer në tetë; dhe më në fund shkoi në dhomën e saj, krejt e mposhtur nga gjumi, po të gjykoje nga pamja e saj gërnjare dhe e rënduar dhe nga fërkimi i pandërprerë që u bënte syve.

Natën tjetër dukej edhe më e paduruar; dhe të tretën, që kur më kishte sërish shoqe, u ankua për dhimbje koke dhe më la.

Sjellja e saj m’u duk e çuditshme; dhe, pasi ndenja vetëm një copë herë të gjatë, vendosa të shkoja ta pyesja nëse ishte më mirë, e t’i kërkoja të vinte e të shtrihej mbi divan, në vend që të rrinte lart në errësirë.

S’e gjeta Katerinën as lart, as poshtë. Shërbëtorët pohuan se s’e kishin parë. Dëgjova te dera e zotit Edgar: gjithçka ishte heshtje. U ktheva në dhomën e saj, e shuajta qiriun dhe u ula pranë dritares.

Hëna shkëlqente fort; një shtresë e hollë dëbore e mbulonte tokën, dhe mendova se ndoshta i kishte shkrepur të shëtiste nëpër kopsht për t’u freskuar. Dallova vërtet një figurë që zvarritej përgjatë gardhit të brendshëm të parkut; por s’ishte zonja ime e re: kur doli në dritë, njoha njërin nga stallierët.

Ai qëndroi një kohë të gjatë, duke vështruar rrugën e karrocave nëpër tokat e shtëpisë; pastaj u nis me hap të shpejtë, sikur të kishte dalluar diçka, dhe u duk sërish pas pak duke tërhequr ponin e zonjushës; dhe ja ku ishte ajo, sapo kishte zbritur, duke ecur pranë tij.

Burri e çoi tinëz kafshën nëpër bar drejt stallës. Keti hyri nga dritarja-derë e sallonit dhe u ngjit pa zhurmë gjer atje ku po e prisja.

E mbylli ngadalë derën, i hoqi këpucët me borë, e zgjidhi kapelën dhe, pa e ditur se po e spiunoja, po bëhej gati ta hiqte mantelin, kur u ngrita papritur dhe u shfaqa. Habia e ngriu për një çast: lëshoi një britmë të pakuptueshme dhe mbeti e palëvizur.

— E dashura ime zonjusha Katerina, — nisa unë, tepër e prekur ende nga mirësia e saj e fundit për t’ia nisur qortimit, — ku ke shkuar me kalë në këtë orë? Dhe pse përpiqesh të më mashtrosh duke më treguar përralla? Ku ke qenë? Fol!

— Gjer në fund të parkut, — belbëzoi ajo. — S’të tregova përralla.

— Dhe askund tjetër? — pyeta unë.

— Jo, — qe përgjigjja e mërmëritur.

— Oh, Katerinë, — thirra unë me trishtim. — E di vetë që ke bërë keq, përndryshe s’do të shtyheshe të më thuash një gënjeshtër. Kjo më hidhëron vërtet. Më mirë të rri tre muaj e sëmurë, sesa të të dëgjoj të sajosh një gënjeshtër me dashje.

Ajo u hodh përpara dhe, duke shpërthyer në lot, m’i hodhi krahët rreth qafës.

— Mirë, Elen, kam kaq frikë se mos zemërohesh, — tha ajo. — Premto që s’do të zemërohesh, dhe do ta marrësh vesh të vërtetën e plotë. E urrej ta fsheh.

U ulëm në ndenjësen e dritares; e sigurova se s’do ta qortoja, sido që të ishte e fshehta e saj (dhe, sigurisht, e mora me mend); kështu që ajo nisi:

— Kam qenë te Lartësitë e Stuhishme, Elen, dhe s’kam lënë asnjë ditë pa shkuar që kur u sëmure; veç tri herë më parë, dhe dy herë pasi dole nga dhoma. I dhashë Majkëllit libra e figura që ta përgatiste Minin çdo mbrëmje dhe ta kthente në stallë; as atë s’duhet ta qortosh, mbaje mend. Isha te Lartësitë në gjashtë e gjysmë dhe zakonisht rrija gjer në tetë e gjysmë, pastaj kthehesha me galop në shtëpi. S’shkoja për t’u zbavitur: shpesh isha e mjerë gjithë kohën. Herë pas here isha e lumtur, një herë në javë ndoshta. Në fillim prisja se do të kisha punë të vështirë të të bindja të më lije ta mbaja fjalën që i kisha dhënë Lintonit, sepse kur e lamë i kisha premtuar se do të shkoja sërish të nesërmen; por, meqë ti ndenje lart të nesërmen, shpëtova nga ky mundim; dhe, ndërsa Majkëlli po e mbërthente sërish bravën e derës së parkut pasdite, e mora çelësin dhe i tregova se kushëriri im donte që ta vizitoja, sepse ishte i sëmurë e s’mund të vinte në Grejnxh, dhe se babi do ta kundërshtonte vajtjen time. Dhe pastaj u mora vesh me të për ponin. Atij i pëlqen të lexojë, dhe mendon të ikë së shpejti për t’u martuar; kështu që më propozoi, po t’i jepja hua libra nga biblioteka, të bënte ç’të doja unë; por unë parapëlqeva t’i jepja të mitë, dhe kjo e kënaqi më shumë.

Në vizitën e dytë, Lintoni dukej me humor të gjallë; dhe Zila, që është shërbyesja e tyre, na rregulloi një dhomë të pastër e një zjarr të mirë, dhe na tha se, meqë Jozefi kishte shkuar në një mbledhje lutjesh dhe Hereton Ernshou kishte dalë me qentë e tij, duke na vjedhur fazanët nëpër pyjet tona (siç e mora vesh më vonë), mund të bënim ç’të donim.

Ajo më solli pak verë të nxehtë dhe kek me xhenxhefil, dhe dukej jashtëzakonisht zemërmirë; dhe Lintoni u ul në kolltuk, e unë në karrigen e vogël që lëkundet, pranë vatrës, dhe qeshëm e folëm aq me gaz, dhe gjetëm kaq shumë për të thënë: planifikuam ku do të shkonim e ç’do të bënim në verë. S’kam pse ta përsëris, sepse ti do ta quaje budallallëk.

Një herë, megjithatë, gati u grindëm. Ai tha se mënyra më e këndshme për të kaluar një ditë të nxehtë korriku ishte të rrije shtrirë nga mëngjesi gjer në mbrëmje mbi një brinjë me shqopë në mes të shqopishteve, me bletët që gumëzhinin si në ëndërr mes luleve, me thëllëzat që këndonin lart mbi kokë, me qiellin e kaltër dhe diellin e ndritur që shkëlqente pa pushim e pa re. Kjo ishte ideja e tij më e përsosur për lumturinë e parajsës; e imja ishte të lëkundesha në një pemë të gjelbër që fëshfërin, me një erë perëndimi që fryn, me re të ndritura e të bardha që fluturojnë shpejt sipër; dhe jo vetëm thëllëza, por mëllenja këngëtare, mëllenja të zeza, zogj këngëtarë e qyqe që derdhin muzikë nga çdo anë, dhe shqopishtet që shihen larg, të ndara në lugina të freskëta e të errëta; por afër, kodrina të mëdha me bar të gjatë që valëzohet nga flladi; dhe pyje, e ujë që gurgullon, dhe gjithë bota e zgjuar dhe e egër nga gëzimi. Ai donte që gjithçka të rrinte shtrirë në një ekstazë paqeje; unë doja që gjithçka të shkëlqente e të vallëzonte në një festë të lavdishme.

I thashë se parajsa e tij do të ishte vetëm gjysmë e gjallë, dhe ai tha se e imja do të ishte e dehur; i thashë se në të tijën do të më zinte gjumi, dhe ai tha se në timen s’do të mund të merrte frymë, dhe nisi të bëhej shumë gërnjar. Më në fund ramë dakord t’i provonim të dyja sapo të vinte moti i duhur; dhe pastaj u puthëm dhe u bëmë miq. Pasi ndenjëm të qetë një orë, vështrova dhomën e madhe me dyshemenë e lëmuar pa qilim, dhe mendova sa bukur do të ishte të luanim aty, po ta hiqnim tryezën; dhe i kërkova Lintonit ta thërriste Zilën të na ndihmonte, e të luanim symbyllazi: ajo do të përpiqej të na kapte, siç bëje ti dikur, e di, Elen. Ai s’deshi: s’kishte asnjë kënaqësi, tha; por pranoi të luante me top me mua. Gjetëm dy në një dollap, mes një grumbulli lodrash të vjetra: fugë, rrathë, raketa e topa me pupla. Njëri ishte shënuar me K., dhe tjetri me H.; unë doja ta kisha K.-në, sepse ishte për Katerinë, dhe H.-ja mund të ishte për Hithklif, emrin e tij; por nga H.-ja dolën krundet, dhe Lintonit s’i pëlqeu.

E munda pa pushim; dhe ai u nxeh sërish, u kollit dhe u kthye në karrigen e tij; atë natë, megjithatë, e gjeti lehtë sërish humorin e mirë: u mahnit nga dy a tri këngë të bukura (këngët e tua, Elen); dhe, kur m’u desh të ikja, m’u lut e m’u përgjërua të shkoja mbrëmjen tjetër, dhe unë i premtova.

Mini dhe unë fluturuam në shtëpi të lehta si ajri; dhe ëndërrova Lartësitë e Stuhishme dhe kushëririn tim të ëmbël e të dashur gjer në mëngjes.

Të nesërmen isha e trishtë; pjesërisht sepse ishe keq ti, dhe pjesërisht sepse do të doja që babi t’i dinte e t’i miratonte shëtitjet e mia; por pas çajit doli një dritë e bukur hëne, dhe, ndërsa ecja me kalë, zymtësia u largua.

Do të kem edhe një mbrëmje të lumtur, mendova me vete; dhe, ajo që më gëzon më shumë, do ta ketë edhe Lintoni im i bukur.

Shkova me trok nëpër kopshtin e tyre dhe po kthehesha nga prapa, kur më doli përpara ai Ernshou, ma kapi frerin dhe më tha të hyja nga hyrja e përparme. I përkëdheli qafën Minit dhe tha se ishte kafshë e bukur, dhe dukej sikur donte që t’i flisja. Unë i thashë vetëm ta linte rehat kalin tim, përndryshe do ta shqelmonte.

Ai m’u përgjigj me theksin e tij të trashë:

— S’do të më bënte ndonjë të keqe të madhe, edhe sikur të më shqelmonte, — dhe ia shqyrtoi këmbët me buzëqeshje.

Gati sa s’më erdhi ta bëja ta provonte; megjithatë, ai u largua për të hapur derën, dhe, ndërsa ngrinte shulin, ngriti sytë te mbishkrimi sipër dhe tha, me një përzierje budallaqe sikleti e ngazëllimi:

— Zonjusha Katerina! Tani e lexoj dot atë.

— E mrekullueshme! — thirra unë. — Të lutem, të të dëgjojmë: paske u bërë i zgjuar!

Ai gërmëzoi dhe zvarriti rrokje për rrokje emrin:

— Hereton Ernshou.

— Po numrat? — thirra unë për t’i dhënë zemër, kur pashë se u ndal krejt.

— S’i di ende, — m’u përgjigj ai.

— Oh, budalla! — i thashë, duke qeshur me gjithë zemër me dështimin e tij.

Budallai më vështroi, me një ngërdheshje që i vërtitej rreth buzëve e me një vrenjtje që i mblidhej mbi sy, sikur s’ishte i sigurt nëse s’duhej të bashkohej me gazin tim; nëse s’ishte një afërsi e këndshme, apo ajo që ishte në të vërtetë, përbuzje.

Ia zgjidha dyshimet duke u bërë papritur sërish serioze dhe duke i thënë të ikte, sepse kisha ardhur të shihja Lintonin, jo atë.

Ai u skuq (e pashë në dritën e hënës), e lëshoi dorën nga shuli dhe iku tinëz, një pamje e kotësisë së poshtëruar. Kujtonte, mendoj, se ishte po aq i ditur sa Lintoni, ngaqë dinte të gërmëzonte emrin e vet; dhe u hutua mrekullisht që unë s’mendoja njësoj.

— Ndalu, zonjusha Katerina, e dashur! — e ndërpreva unë. — S’do të të qortoj, por s’më pëlqen sjellja jote këtu. Po ta kishe kujtuar që Heretoni ishte kushëriri yt po aq sa zotëria i vogël Hithklif, do ta kishe ndier sa e pahijshme ishte të silleshe në atë mënyrë. Të paktën, ishte një ambicie për t’u lavdëruar që ai donte të ishte po aq i ditur sa Lintoni; dhe ndoshta s’mësoi vetëm për t’u dukur: ti e kishe bërë më parë të turpërohej për padijen e tij, s’kam dyshim; dhe ai donte ta ndreqte e të të pëlqente. Të talleshe me përpjekjen e tij të paplotë ishte edukatë shumë e keqe. Po të ishe rritur ti në rrethanat e tij, a do të ishe më pak e vrazhdë? Ai ishte fëmijë po aq i shpejtë e i zgjuar sa ishe ti, dhe më dhemb që tani e përbuzin, ngaqë ai Hithklif i poshtër e ka trajtuar kaq padrejtësisht.

— Hë, Elen, s’do të qash për këtë, apo jo? — thirri ajo, e habitur nga seriozitet im. — Por prit, e do të dëgjosh nëse e mësoi alfabetin për të më pëlqyer mua, dhe nëse ia vlente të isha e sjellshme me atë kafshë. — Hyra; Lintoni ishte shtrirë mbi stol dhe u ngrit përgjysmë të më përshëndeste.

— Sonte jam keq, Katerinë, e dashur, — tha ai, — dhe duhet të flasësh ti, e unë të dëgjoj. Eja, ulu pranë meje. Isha i sigurt që s’do ta thyeje fjalën, dhe do të të bëj ta premtosh sërish para se të ikësh.

Tani e dija që s’duhej ta ngacmoja, meqë ishte keq; dhe fola me zë të butë, s’bëra asnjë pyetje dhe u ruajta ta acaroja në çfarëdo mënyre. I kisha sjellë disa nga librat e mi më të bukur; ai më kërkoi t’i lexoja pak nga njëri, dhe isha gati t’ia plotësoja dëshirën, kur Ernshou e hapi derën me forcë, pasi kishte mbledhur helm duke u menduar. Erdhi drejt te ne, e kapi Lintonin nga krahu dhe e hodhi nga ndenjësja.

— Shko në dhomën tënde! — tha ai me një zë që mezi kuptohej nga zemërimi, dhe fytyra i dukej e fryrë dhe e tërbuar. — Merre atje, po të vijë të të shohë: s’do të më mbash mua jashtë këtu. Zhdukuni që të dy!

Na shau, dhe s’i la Lintonit kohë të përgjigjej, duke e hedhur gati në kuzhinë; dhe shtrëngoi grushtin, kur e ndoqa unë, dukshëm duke u djegur të më rrëzonte përdhe. Për një çast pata frikë dhe më ra një vëllim; ai e shqelmoi pas meje dhe na mbylli jashtë.

Dëgjova një të qeshur dashakeqe e të kërcitur pranë zjarrit, dhe, kur u ktheva, pashë atë Jozef të urryer, që qëndronte duke fërkuar duart kockore e duke u dridhur.

— E dija që do t’ju jepte ç’ju takonte! Është djalë i madh! E ka shpirtin e duhur brenda! Ai e di… Po, e di, po aq mirë sa unë, kush duhet të jetë i zoti atje! Eh, eh, eh! Ju bëri t’ia mbathni si duhet! Eh, eh, eh!

— Ku duhet të shkojmë? — i thashë kushëririt, pa ia vënë veshin talljes së plakut të mjerë.

Lintoni ishte i zbehtë e dridhej. S’ishte i bukur atëherë, Elen; oh, jo! Dukej i tmerrshëm! Sepse fytyra e tij e hollë dhe sytë e mëdhenj kishin marrë një shprehje tërbimi të çmendur e të pafuqishëm. Kapi dorezën e derës dhe e tundi: ishte mbyllur nga brenda.

— Po s’më le të hyj, do të të vras! Po s’më le të hyj, do të të vras! — më shumë ulëriti sesa tha. — Djall! Djall! Do të të vras, do të të vras!

Jozefi lëshoi sërish të qeshurën e tij të kërcitur.

— Ja, ky është babai! — thirri ai. — Ky është babai! Kemi gjithmonë diçka nga të dyja anët brenda nesh. Mos ia vër veshin Heretonit, djalë; mos ki frikë: s’mund të të arrijë!

E kapa Lintonin nga duart dhe u përpoqa ta tërhiqja larg; por ai ulërinte aq tmerrësisht, sa s’guxova të vazhdoja. Më në fund, britmat ia mbyti një krizë e tmerrshme kolle: gjaku i shpërtheu nga goja, dhe ai ra përdhe.

Vrapova në oborr, e sëmurë nga tmerri, dhe thirra Zilën sa më fort që munda. Ajo më dëgjoi shpejt: po mikte lopët në një kasolle prapa hambarit; dhe, duke e lënë me nxitim punën, pyeti ç’kishte ndodhur.

S’kisha frymë për ta shpjeguar; duke e tërhequr brenda, kërkova me sy Lintonin. Ernshou kishte dalë të shihte të keqen që kishte shkaktuar, dhe tani po e çonte lart të shkretin. Zila dhe unë u ngjitëm pas tij; por ai më ndali në krye të shkallëve dhe më tha se s’duhej të hyja, se duhej të shkoja në shtëpi.

Thirra se ai e kishte vrarë Lintonin dhe se unë do të hyja.

Jozefi e mbylli derën me çelës dhe deklaroi se s’do të bëja „asnjë gjë të tillë“, dhe më pyeti nëse „po bëhesha e çmendur si ai“.

Ndenja duke qarë, gjersa u duk sërish shërbyesja: ajo më siguroi se ai do të bëhej më mirë pas pak; por s’e duronte dot atë ulërimë e atë zhurmë; dhe më mori dhe gati më bartën në shtëpi.

Elen, isha gati të shkulja flokët! Ngashëreva e qava aq shumë sa sytë gati m’u verbuan; dhe maskarai për të cilin ti ke kaq shumë dhembshuri qëndronte përballë, duke marrë guximin herë pas here të më thoshte „shët“ dhe duke mohuar se ishte faji i tij; dhe më në fund, i trembur nga pohimet e mia se do t’i tregoja babit, se do ta fusnin në burg e do ta varnin, nisi të qante vetë me ngashërim dhe doli me nxitim për ta fshehur trazimin e tij prej frikacaku.

Megjithatë, s’e hoqa qafe: kur më në fund më detyruan të ikja, dhe isha rreth njëqind jardë larg shtëpisë, ai doli papritur nga hija anës rrugës, ndali Minin dhe më kapi.

— Zonjusha Katerina, më vjen shumë keq, — nisi ai, — por është paksa tepër…

I rashë me kamxhik, duke menduar se ndoshta do të më vriste. Ai më lëshoi, duke gjëmuar një nga mallkimet e tij të tmerrshme, dhe unë u ktheva me galop në shtëpi, më shumë se gjysmë jashtë mendsh.

Atë mbrëmje s’të thashë natën e mirë; dhe të nesërmen s’shkova te Lartësitë e Stuhishme. Doja shumë të shkoja; por isha e trazuar në mënyrë të çuditshme, dhe herë kisha frikë se do të dëgjoja që Lintoni kishte vdekur, e herë më rrëqethej mishi nga mendimi se do ta ndeshja Heretonin.

Ditën e tretë mora guxim; të paktën, s’e duroja dot më pasigurinë dhe ika tinëz edhe një herë. Shkova në orën pesë, në këmbë, duke kujtuar se mund të arrija të hyja tinëz në shtëpi e të ngjitesha në dhomën e Lintonit pa më parë njeri. Megjithatë, qentë e lajmëruan ardhjen time: më priti Zila dhe, duke më thënë se „djali po përmirësohej bukur“, më futi në një dhomë të vogël, të rregullt, me qilim, ku, për gëzimin tim të papërshkrueshëm, pashë Lintonin të shtrirë mbi një divan të vogël, duke lexuar një nga librat e mi. Por për një orë të tërë s’deshi as të më fliste, as të më shikonte, Elen: ka një natyrë kaq të pafat; dhe, ajo që më hutoi krejt, kur e hapi gojën, ishte për të thënë gënjeshtrën se rrëmujën e kisha shkaktuar unë, dhe se Heretoni s’kishte faj!

E paaftë për t’u përgjigjur veçse me pasion, u ngrita dhe dola nga dhoma. Ai më dërgoi pas një „Katerinë!“ të dobët: s’e kishte llogaritur që do t’i përgjigjesha kështu; por unë s’u ktheva; dhe e nesërmja qe dita e dytë që ndenja në shtëpi, gati e vendosur të mos e vizitoja më.

Por ishte kaq e mjerueshme të shkoje të flije, të ngriheshe e të mos dëgjoje kurrë asgjë për të, sa vendimi im u tret në ajër para se të formohej si duhet. Më ishte dukur e gabuar ta bëja udhëtimin një herë; tani më dukej e gabuar ta lija. Erdhi Majkëlli të pyeste nëse duhej ta shalonte Minin; unë i thashë „Po“, dhe e quajta veten se po kryeja një detyrë, ndërsa ajo më çonte përtej kodrave.

U detyrova të kaloja para dritareve të përparme për të arritur në oborr; s’kishte dobi të përpiqesha ta fshihja praninë time.

— Zotëria i ri është në shtëpi, — tha Zila, kur më pa që po shkoja drejt sallonit.

Hyra; ishte aty edhe Ernshou, por ai doli menjëherë nga dhoma. Lintoni ishte ulur në kolltukun e madh gjysmë në gjumë; duke shkuar drejt zjarrit, nisa me ton serioz, duke dashur pjesërisht që të ishte e vërtetë:

— Meqë s’më do, Linton, dhe meqë mendon se vij me qëllim që të të lëndoj, dhe shtiresh se e bëj këtë sa herë vij, ky është takimi ynë i fundit: le t’i themi lamtumirë njëri-tjetrit; dhe thuaji zotit Hithklif se s’ke asnjë dëshirë të më shohësh, dhe se s’duhet të sajojë më gënjeshtra për këtë.

— Ulu e hiqe kapelën, Katerinë, — m’u përgjigj ai. — Ti je kaq shumë më e lumtur se unë, sa duhet të jesh më e mirë. Babi flet aq shumë për të metat e mia dhe më tregon aq shumë përbuzje, sa është e natyrshme që të dyshoj në veten time. Shpesh dyshoj nëse s’jam krejt aq pa vlerë sa më quan ai; dhe atëherë ndihem aq i nxirë e i hidhur, sa i urrej të gjithë! Jam pa vlerë, dhe me humor të keq, dhe me shpirt të keq, gati gjithmonë; dhe, po deshe, mund të më thuash lamtumirë: do ta heqësh qafe një bezdi. Vetëm, Katerinë, ma bëj këtë drejtësi: beso se, po të mundja të isha po aq i ëmbël, po aq i dashur e po aq i mirë sa ti, do të isha, po aq me dëshirë, madje më shumë, sa do të doja të isha i lumtur e i shëndetshëm. Dhe beso se mirësia jote më ka bërë të të dua më thellë nga ç’do të të doja po ta meritoja dashurinë tënde; dhe, ndonëse s’mundja e s’mund të mos ta tregoj natyrën time para teje, më vjen keq dhe pendohem, dhe do të më vijë keq e do të pendohem gjersa të vdes!

E ndjeva se thoshte të vërtetën; dhe e ndjeva se duhej ta falja; dhe, edhe sikur të grindej çastin tjetër, duhej ta falja sërish. U pajtuam; por qamë, të dy, gjatë gjithë kohës që ndenja. Jo krejt nga hidhërimi; megjithatë më vinte keq që Lintoni e kishte atë natyrë të shtrembër. S’do t’i lërë kurrë miqtë e tij të qetë, dhe s’do të jetë kurrë i qetë vetë!

Që nga ajo natë kam shkuar gjithmonë në sallonin e tij të vogël, sepse i ati u kthye të nesërmen. Rreth tri herë, më duket, kemi qenë të gëzuar e plot shpresë, siç ishim mbrëmjen e parë; vizitat e tjera qenë të zymta e të trazuara: herë nga egoizmi e ligësia e tij, e herë nga vuajtjet e tij; por kam mësuar t’i duroj të parat me gati po aq pak inat sa të dytat.

Zoti Hithklif më shmanget me qëllim. Mezi e kam parë fare. Të dielën e kaluar, në të vërtetë, kur shkova më herët se zakonisht, e dëgjova duke e sharë mizorisht Lintonin e shkretë për sjelljen e tij të mbrëmjes së kaluar. S’e di si e mori vesh, veç po të ketë dëgjuar pas derës. Lintoni ishte sjellë me të vërtetë në mënyrë acaruese; megjithatë, kjo s’ishte punë e askujt veç imja; dhe unë e ndërpreva leksionin e zotit Hithklif duke hyrë e duke ia thënë këtë. Ai shpërtheu në gaz dhe iku, duke thënë se i vinte mirë që e shihja punën kështu. Që atëherë i kam thënë Lintonit se fjalët e hidhura duhet t’i pëshpërisë.

Tani, Elen, i dëgjove të gjitha; dhe s’mund të më pengojnë të shkoj te Lartësitë e Stuhishme, veç duke u shkaktuar mjerim dy njerëzve; ndërsa, po të mos i tregosh vetëm babit, vajtja ime s’ka pse t’ia prishë qetësinë askujt. S’do t’ia tregosh, apo jo? Do të ishte shumë pa zemër po t’ia tregoje.

— Do ta vendos këtë punë gjer nesër, zonjusha Katerina, — iu përgjigja. — Do pak studim; dhe kështu po të lë të pushosh, e po shkoj ta mendoj.

E mendova me zë të lartë, para zotërisë tim: shkova drejt nga dhoma e saj te e tija dhe i tregova gjithë historinë, përveç bisedave të saj me kushëririn dhe çdo përmendjeje të Heretonit.

Zoti Linton u tremb e u hidhërua më shumë nga ç’do ta pranonte para meje. Në mëngjes, Katerina mori vesh se ia kisha tradhtuar besimin, dhe mori vesh gjithashtu se vizitat e saj të fshehta do të mbaronin.

Kot qau e u përpëlit kundër ndalimit dhe iu lut të atit të kishte mëshirë për Lintonin: e vetmja gjë që mori për ngushëllim qe një premtim se ai do t’i shkruante dhe do t’i jepte leje të vinte në Grejnxh kur të donte; por duke i shpjeguar se s’duhej ta priste më ta shihte Katerinën te Lartësitë e Stuhishme. Ndoshta, po ta kishte ditur natyrën dhe gjendjen e shëndetit të nipit, do ta kishte parë të arsyeshme t’ia mohonte edhe atë ngushëllim të vogël.