Kapitulli VIII · Lartësitë e stuhishme

Në mëngjesin e një dite të bukur qershori, lindi foshnja ime e parë e bukur që rrita, dhe i fundit i fisit të lashtë të Ernshouve.

Ishim zënë me barin në një arë të largët, kur vajza që zakonisht na sillte mëngjesin erdhi duke vrapuar, një orë më herët, nëpër livadh e përpjetë rrugicës, duke më thirrur ndërsa vraponte.

— Oh, sa kalama i bukur! — tha ajo me gulçim. — Djali më i mirë që ka marrë ndonjëherë frymë! Por doktori thotë se zonja do të shkojë; thotë se e ka zënë veremi prej shumë muajsh. E dëgjova që ia tha zotit Hindli; dhe tani s’ka më asgjë që ta mbajë, dhe do të vdesë para dimrit. Duhet të vish menjëherë në shtëpi. Ti do ta rritësh, Neli; do ta ushqesh me sheqer e qumësht dhe do të kujdesesh për të ditë e natë. Sikur të isha ti, sepse do të jetë krejt i yti kur s’do të jetë më zonja!

— Po a është shumë keq? — e pyeta, duke e hedhur grabujën e duke lidhur kapelën.

— Me sa duket, po; por duket e fortë, — u përgjigj vajza, — dhe flet sikur mendon se do të rrojë ta shohë të bëhet burrë. Ka marrë mendtë nga gëzimi, është kaq i bukur! Po të isha në vendin e saj, jam e sigurt se s’do të vdisja. Do të shërohesha vetëm kur ta shihja, pavarësisht nga Kenethi. U tërbova me të. Zonja Arçer ia solli engjëllin të zotit në shtëpi, dhe atij sapo kishte nisur t’i ndriçohej fytyra, kur ai korb plak del përpara e i thotë: „Ernshou, është bekim që gruaja jote mbeti gjallë sa të ta linte këtë djalë. Kur erdhi, isha i bindur se s’do ta mbanim gjatë; dhe tani, duhet të ta them, dimri ndoshta do ta marrë. Mos u mërzit e mos u brengos tepër; s’ka çare. Dhe pastaj, duhej ta kishe ditur e të mos zgjidhje një vajzë kaq të brishtë si kallam!“

— Dhe i zoti ç’u përgjigj? — pyeta unë.

— Më duket se shau; por unë s’ia vura veshin, se po mundohesha ta shihja kalamanë. — Dhe nisi sërish ta përshkruante me ngazëllim. Edhe unë, po aq e zellshme sa ajo, nxitova për në shtëpi që ta admiroja nga ana ime, ndonëse më vinte shumë keq për Hindlin: në zemër kishte vend vetëm për dy idhuj, për të shoqen dhe për veten; i donte që të dy marrëzisht, dhe njërin e adhuronte, dhe s’e merrja dot me mend si do ta duronte humbjen.

Kur mbërritëm te Lartësitë e Stuhishme, ja ku ishte ai, në derën e përparme; dhe, ndërsa hyja, e pyeta si ishte foshnja.

— Gati për të vrapuar, Nel! — m’u përgjigj ai, duke vënë një buzëqeshje të gëzuar.

— Po zonja? — guxova të pyesja. — Doktori thotë se ajo…

— Në djall doktori! — më ndërpreu ai, duke u skuqur. — Fransis është fare mirë; do të jetë krejt e shëndoshë javën që vjen në këtë kohë. Po ngjitesh lart? A do t’i thuash që do të vij, po të më premtojë se s’do të flasë? E lashë sepse s’donte ta mbante gjuhën; dhe duhet ta mbajë; thuaji se zoti Keneth thotë që duhet të rrijë e qetë.

Ia përcolla këtë porosi zonjës Ernshou; dukej në humor të shkujdesur, dhe m’u përgjigj e gëzuar:

— Mezi fola ndonjë fjalë, Elen, dhe ai ka dalë dy herë duke qarë. Mirë, thuaji se e premtoj që s’do të flas; por kjo s’më detyron të mos qesh me të!

E shkreta! Deri një javë para vdekjes, ajo zemër e gëzuar s’e la kurrë; dhe i shoqi vazhdonte me kokëfortësi, madje me tërbim, të pohonte se shëndeti i saj përmirësohej çdo ditë. Kur Kenethi e paralajmëroi se ilaçet e tij s’vlenin më në atë fazë të sëmundjes dhe se s’kishte pse ta vinte në shpenzime të tjera duke e vizituar, ai ia ktheu:

— E di që s’ke pse; ajo është mirë; s’ka më nevojë për vizitat e tua! S’ka pasur kurrë verem. Ishte një ethe, dhe ka ikur: pulsi i saj tani është po aq i ngadaltë sa imi, dhe faqet po aq të freskëta.

Të njëjtën gjë i tha edhe së shoqes, dhe ajo dukej se e besonte; por një natë, ndërsa ishte mbështetur mbi supin e tij dhe po i thoshte se mendonte që nesër do të mund të ngrihej, e kapi një kollë, shumë e lehtë; ai e ngriti në krahë; ajo i hodhi të dyja duart rreth qafës, fytyra iu ndërrua, dhe vdiq.

Siç e kishte parashikuar vajza, fëmija Hereton më ra krejt në duar. Zoti Ernshou, mjaft që ta shihte të shëndoshë e të mos e dëgjonte kurrë të qante, ishte i kënaqur për sa i përkiste atij. Sa për veten, u dëshpërua: dhimbja e tij ishte nga ato që nuk vajtojnë; as qau, as u lut: mallkoi e sfidoi, shau Zotin e njerëzit, dhe iu dha një jete të shthurur pa fre.

Shërbëtorët s’mundën ta duronin gjatë sjelljen e tij tiranike e të keqe: Jozefi dhe unë ishim të vetmit që deshëm të rrinim. Unë s’e kisha zemrën ta lija atë që kisha në kujdes; dhe pastaj, e dini, isha motra e tij e qumështit dhe ia falja sjelljen më lehtë nga ç’do t’ia falte një i huaj.

Jozefi ngeli për t’u bërtitur e për t’i urdhëruar qiramarrësit dhe argatët; dhe sepse thirrja e tij ishte të rrinte atje ku kishte plot ligësi për të qortuar.

Udhët e këqija dhe shokët e këqij të të zotit ishin një shembull i bukur për Katerinën dhe Hithklifin. Mënyra si e trajtonte këtë të fundit mjaftonte ta bënte djall edhe një shenjt. Dhe, vërtet, dukej sikur në atë kohë djalin ta kishte pushtuar diçka djallëzore. I pëlqente ta shihte Hindlin duke u poshtëruar aq sa s’kishte më shpëtim; dhe dita-ditës bëhej më i njohur për vrenjtjen e egër dhe për mizorinë.

S’mund t’ju tregoj as gjysmën e asaj se ç’shtëpi ferri kishim. Prifti pushoi së na vizituari, dhe më në fund s’na afrohej asnjë njeri i ndershëm, veç vizitat e Edgar Lintonit te zonjusha Keti, që mund të ishin përjashtim. Në pesëmbëdhjetë vjeç ajo ishte mbretëresha e gjithë krahinës; s’kishte shoqe; dhe u bë vërtet një krijesë kryelartë e kokëfortë! E pranoj që, pasi kaloi fëmijëria, s’më pëlqente; dhe e mërzitja shpesh duke u përpjekur t’ia ulja mendjemadhësinë; megjithatë, ajo s’më mori kurrë inat. Kishte një besnikëri të mrekullueshme ndaj lidhjeve të vjetra: edhe Hithklifi e mbajti të pandryshuar vendin në dashurinë e saj, dhe Lintoni i ri, me gjithë epërsinë e tij, e kishte të vështirë të linte një mbresë po aq të thellë.

Ai ishte zotëria im i ndjerë: ai është portreti i tij mbi oxhak. Më parë varej në njërën anë, dhe ai i së shoqes në anën tjetër; por i saj është hequr, përndryshe do të shihnit diçka nga ç’ishte ajo. E dalloni dot?

Zonja Din e ngriti qiriun, dhe unë dallova një fytyrë me tipare të buta, që i ngjante jashtëzakonisht zonjës së re te Lartësitë, por me një shprehje më të menduar e më të dashur. Ishte një pikturë e ëmbël. Flokët e gjata e të çelura i ishin kaçurrelosur lehtë në tëmtha; sytë ishin të mëdhenj e seriozë; trupi gati tepër i hijshëm. S’u habita që Katerina Ernshou mund ta harronte mikun e saj të parë për një njeri të tillë. U habita shumë si mund ta donte ai, me një mendje që i përshtatej pamjes së tij, Katerina Ernshoun siç e përfytyroja unë.

— Portret shumë i këndshëm, — i vërejta shërbyeses. — I ngjan?

— Po, — m’u përgjigj ajo, — por dukej më mirë kur gjallërohej; kjo është fytyra e tij e përditshme; përgjithësisht i mungonte shpirti.

Katerina e kishte mbajtur njohjen me Lintonët që nga ato pesë javë që kishte ndenjur te ata; dhe, meqë s’kishte ndonjë tundim t’ua tregonte anën e saj të vrazhdë në shoqërinë e tyre, dhe kishte aq mend sa t’i vinte turp të ishte e pasjellshme atje ku gjente gjithmonë mirësjellje, i mashtroi pa dashur zonjën dhe zotërinë e moshuar me përzemërsinë e saj të zgjuar; fitoi admirimin e Izabelës dhe zemrën e shpirtin e të vëllait, fitore që i bënë qejfin që në fillim, sepse ishte plot ambicie; dhe kjo e shtyu të merrte një karakter të dyfishtë, pa pasur tamam qëllim të mashtronte njeri.

Atje ku e dëgjonte Hithklifin të quhej „maskara i vogël i trashë“ dhe „më i keq se një kafshë“, kishte kujdes të mos sillej si ai; por në shtëpi s’kishte shumë dëshirë të tregonte një mirësjellje që veç do të përqeshej, dhe ta frenonte një natyrë të shfrenuar kur kjo s’do t’i sillte as nder, as lavdërim.

Zoti Edgar rrallë e mblidhte guximin ta vizitonte hapur Lartësitë e Stuhishme. Kishte tmerr nga nami i Ernshout dhe i shmangej takimit me të; e megjithatë, e pritnim gjithmonë me përpjekjet tona më të mira për mirësjellje: edhe vetë i zoti shmangej ta fyente, sepse e dinte pse vinte; dhe, po s’mund të ishte i sjellshëm, rrinte larg. Më duket se ardhja e tij atje s’i pëlqente Katerinës; ajo s’ishte dinake, s’bënte kurrë koketen, dhe dukej qartë se s’donte që dy miqtë e saj të takoheshin fare: sepse, kur Hithklifi tregonte përbuzje për Lintonin në praninë e tij, ajo s’mund t’i jepte të drejtë as përgjysmë, siç bënte kur ai mungonte; dhe kur Lintoni tregonte neveri e antipati për Hithklifin, ajo s’guxonte t’i trajtonte ndjenjat e tij me shpërfillje, sikur nënçmimi i shokut të saj të lojërave të mos kishte pothuajse asnjë rëndësi për të.

Shumë kam qeshur me hutimet e saj dhe me hallet e saj të patreguara, që përpiqej kot t’i fshihte nga talljet e mia. Kjo tingëllon dashakeqe; por ajo ishte aq krenare, sa ishte vërtet e pamundur t’i vije keq për hallet e saj, gjersa të ndëshkohej e të bëhej më e përulur.

Më në fund, e detyroi veten të më rrëfehej e të më besohej. S’kishte asnjë shpirt tjetër që mund ta bënte këshilltar.

Zoti Hindli kishte ikur nga shtëpia një pasdite, dhe Hithklifi mori guximin t’i jepte vetes pushim për këtë arsye. Atëherë ishte bërë gjashtëmbëdhjetë vjeç, besoj; dhe, pa pasur tipare të shëmtuara e pa qenë i mangët nga mendja, arrinte të linte një përshtypje neverie, të brendshme e të jashtme, nga e cila pamja e tij e sotme s’ruan asnjë gjurmë.

Së pari, deri atëherë kishte humbur dobinë e arsimit të hershëm: puna e rëndë e pandërprerë, që fillonte herët e mbaronte vonë, ia kishte shuar çdo kureshtje që mund të kishte pasur dikur për dije, dhe çdo dashuri për librat a për mësimin. Ndjenja e epërsisë që kishte pasur si fëmijë, e ngulitur nga përkëdheljet e Ernshout plak, ishte zbehur. U përpoq gjatë ta mbante veten në një nivel me Katerinën në mësime, dhe u dorëzua me një keqardhje therëse, ndonëse të heshtur; por u dorëzua krejt; dhe s’kishte mënyrë ta bindje të bënte qoftë edhe një hap për t’u ngritur, kur pa se duhej, në mënyrë të pashmangshme, të binte poshtë nivelit të mëparshëm. Pastaj edhe pamja e jashtme e ndoqi rënien e mendjes: mori një ecje të kërrusur e një vështrim të ulët; natyra e tij e mbyllur u zmadhua në një tepri gati idiote vrenjtjeje të pashoqërueshme; dhe, me sa dukej, gjente një kënaqësi të zymtë duke zgjuar te të paktët njerëz që e njihnin neveri më tepër se respekt.

Katerina dhe ai ishin ende shokë të pandarë në kohën kur ai pushonte nga puna; por ai kishte pushuar së shprehuri me fjalë dashurinë për të, dhe tërhiqej me dyshim të zemëruar nga përkëdheljet e saj prej vajze, sikur ta dinte se s’mund të kishte kënaqësi kur t’i derdhje mbi të shenja të tilla dashurie. Në rastin që përmenda, ai hyri në shtëpi për të njoftuar se s’kishte ndër mend të bënte asgjë, ndërsa unë po e ndihmoja zonjushën Keti të rregullonte fustanin. Ajo s’e kishte llogaritur që atij t’i shkrepte të rrinte kot, dhe, duke menduar se do ta kishte gjithë shtëpinë për vete, kishte arritur, në një mënyrë a në një tjetër, ta njoftonte zotin Edgar se i vëllai mungonte, dhe po bëhej gati ta priste.

— Keti, je e zënë këtë pasdite? — pyeti Hithklifi. — Po shkon gjëkundi?

— Jo, bie shi, — u përgjigj ajo.

— Atëherë pse e ke veshur atë fustan mëndafshi? — tha ai. — Shpresoj se s’po vjen njeri këtu?

— Jo që ta di unë, — belbëzoi zonjusha. — Por ti duhet të ishe në arë tani, Hithklif. Ka kaluar një orë nga dreka; kujtova se kishe ikur.

— Hindli s’na çliron shpesh nga prania e tij e mallkuar, — vërejti djali. — S’do të punoj më sot; do të rri me ty.

— Oh, por Jozefi do ta tregojë, — tha ajo. — Më mirë shko!

— Jozefi po ngarkon gëlqere në anën tjetër të Shkëmbinjve të Penistonit; do t’i dalë gjer në errësirë, dhe s’ka për ta marrë vesh kurrë.

Duke thënë këto, u shtri i plogësht pranë zjarrit dhe u ul. Katerina u mendua një çast, me vetulla të ngrysura: e pa të nevojshme ta shtronte rrugën për një ardhje të papritur.

— Izabela dhe Edgar Lintoni thanë se mund të vinin këtë pasdite, — tha ajo pas një minute heshtjeje. — Meqë bie shi, s’para i pres; por mund të vijnë, dhe po të vijnë, ti rrezikon të të qortojnë kot.

— Urdhëroje Elenin t’u thotë që je e zënë, Keti, — këmbënguli ai. — Mos më nxirr jashtë për ata miqtë e tu të mjerë e budallenj! Ndonjëherë jam gati të ankohem se ata… por jo, s’po them…

— Se ata çfarë? — thirri Katerina, duke e vështruar me fytyrë të shqetësuar. — Oh, Neli! — shtoi me nerva, duke e tërhequr kokën nga duart e mia. — M’i hoqe krejt kaçurrelat me krehër! Mjaft, lërmë rehat. Për çfarë je gati të ankohesh, Hithklif?

— Për asgjë; vetëm shiko kalendarin në atë mur, — i tregoi ai një fletë në kornizë që varej pranë dritares, dhe vazhdoi:

— Kryqet janë për mbrëmjet që ke kaluar me Lintonët, pikat për ato që ke kaluar me mua. E sheh? I kam shënuar të gjitha ditët.

— Po; shumë budallallëk; sikur ta vija re unë! — u përgjigj Katerina me ton të mërzitur. — Dhe ç’kuptim ka kjo?

— Të tregojë që unë e vë re, — tha Hithklifi.

— Dhe a duhet të rri gjithmonë me ty? — pyeti ajo, gjithnjë e më e acaruar. — Ç’dobi kam unë? Për çfarë flet ti? Mund të ishe memec a foshnjë, për gjithë ato që thua për të më zbavitur, a për gjithë ato që bën!

— S’më ke thënë kurrë më parë që flas shumë pak, a që s’ta ka ënda shoqëria ime, Keti! — thirri Hithklifi, shumë i trazuar.

— S’është fare shoqëri, kur njerëzit s’dinë asgjë e s’thonë asgjë, — mërmëriti ajo.

Shoku i saj u ngrit, por s’pati kohë t’i shprehte më tej ndjenjat, sepse mbi plloça u dëgjuan këmbët e një kali, dhe, pasi trokiti lehtë, hyri Lintoni i ri, me fytyrë që i shkëlqente nga gëzimi për ftesën e papritur që kishte marrë.

Pa dyshim, Katerina e vuri re ndryshimin mes miqve të saj, ndërsa njëri hynte e tjetri dilte. Kontrasti i ngjante atij që sheh kur ndërron një vend të zhveshur kodrinor me miniera qymyri me një luginë të bukur e pjellore; dhe zëri e përshëndetja e tij ishin po aq të kundërta sa pamja: kishte një mënyrë të ëmbël e të ulët të foluri, dhe i shqiptonte fjalët si ju, që është më pak e ashpër se si flasim ne këtu, dhe më e butë.

— S’kam ardhur shumë herët, apo jo? — tha ai, duke më hedhur një vështrim: kisha nisur të fshija pjatat e të rregulloja disa sirtarë në skajin tjetër të raftit të enëve.

— Jo, — u përgjigj Katerina. — Ç’po bën aty, Neli?

— Punën time, zonjushë, — iu përgjigja. (Zoti Hindli më kishte dhënë urdhër të isha e treta në çdo vizitë private që do t’i pëlqente të bënte Lintonit.)

Ajo erdhi pas meje dhe më pëshpëriti me inat: „Merri leckat e tua e zhduku! Kur ka mysafirë në shtëpi, shërbëtorët s’fillojnë të fërkojnë e të pastrojnë në dhomën ku janë ata!“

— Është rast i mirë, tani që i zoti mungon, — iu përgjigja me zë të lartë. — Ai e urren kur rrëmoj nëpër këto gjëra para tij. Jam e sigurt që zoti Edgar do të më falë.

— Unë e urrej kur rrëmon para meje, — thirri zonja e re me ton urdhërues, pa i lënë mysafirit kohë të fliste: s’e kishte gjetur ende qetësinë pas grindjes së vogël me Hithklifin.

— Më vjen keq, zonjusha Katerina! — qe përgjigjja ime, dhe vazhdova me zell punën.

Ajo, duke menduar se Edgari s’e shihte, ma rrëmbeu leckën nga dora dhe më pickoi në krah me shumë ligësi, duke ma përdredhur gjatë.

E kam thënë që s’e doja; dhe më pëlqente t’ia poshtëroja kotësinë herë pas here; veç kësaj, më dhembi tepër, ndaj u ngrita nga gjunjët dhe bërtita:

— O, zonjushë, ky është rreng i ndyrë! S’ke të drejtë të më pickosh, dhe s’kam ndër mend ta duroj!

— S’të preka fare, gënjeshtare! — thirri ajo, me gishtat që i dridheshin për ta përsëritur veprimin e me veshët të kuq nga tërbimi. S’kishte kurrë fuqi ta fshihte zemërimin: gjithmonë ia ndizte gjithë fytyrën flakë.

— E kjo atëherë ç’është? — ia ktheva, duke i treguar një dëshmitar të qartë ngjyrë vjollce për ta përgënjeshtruar.

Ajo përplasi këmbën, ngurroi një çast, e pastaj, e shtyrë pa përmbajtje nga shpirti i prapë brenda saj, më dha një shuplakë në faqe aq të fortë, sa m’u mbushën të dy sytë me lot.

— Katerina, e dashur! Katerina! — ndërhyri Lintoni, shumë i tronditur nga faji i dyfishtë i gënjeshtrës dhe i dhunës që kishte bërë idhulli i tij.

— Dil nga dhoma, Elen! — përsëriti ajo, duke u dridhur e tëra.

Hereton i vogël, që më ndiqte kudo dhe ishte ulur pranë meje në dysheme, kur pa lotët e mi nisi të qante edhe vetë dhe ngashëroi ankime kundër „hallës Keti të ligë“, gjë që ia tërhoqi tërbimin e saj mbi kokën e tij të pafat: e kapi nga supet dhe e shkundi derisa i shkreti fëmijë u nxi në fytyrë, dhe Edgari, pa u menduar, i kapi duart për ta shpëtuar. Sa hap e mbyll sytë, ajo e çliroi njërën, dhe djaloshi i habitur e ndjeu të përplasej mbi veshin e tij në një mënyrë që s’mund të merrej për shaka.

Ai u tërhoq i tmerruar; unë e mora Heretonin në krahë dhe shkova me të në kuzhinë, duke e lënë hapur derën mes dy dhomave, sepse isha kureshtare të shihja si do ta zgjidhnin mosmarrëveshjen.

Mysafiri i fyer shkoi te vendi ku kishte lënë kapelën, i zbehtë e me buzën që i dridhej.

„Ashtu!“ thashë me vete. „Merre paralajmërimin e ik! Është mirësi që të lënë ta shohësh pak natyrën e saj të vërtetë.“

— Ku po shkon? — pyeti Katerina, duke shkuar drejt derës.

Ai u shmang mënjanë dhe u përpoq të kalonte.

— S’duhet të ikësh! — thirri ajo me vrull.

— Duhet, dhe do të iki! — u përgjigj ai me zë të shtruar.

— Jo, — ngulmoi ajo, duke kapur dorezën, — jo ende, Edgar Linton. Ulu; s’do të më lësh në këtë gjendje. Do të isha e mjerë gjithë natën, dhe s’dua të jem e mjerë për ty!

— A mund të rri, pasi më ke goditur? — pyeti Lintoni.

Katerina heshti.

— Më bëre të kem frikë e të më vijë turp për ty, — vazhdoi ai. — S’do të vij më këtu!

Sytë nisën t’i shkëlqenin e qepallat t’i rrihnin.

— Dhe the një gënjeshtër me dashje! — tha ai.

— S’e thashë! — thirri ajo, duke e gjetur sërish fjalën. — S’bëra asgjë me dashje. Mirë, ik, po deshe; zhduku! E tani do të qaj; do të qaj sa të sëmurem!

Ra në gjunjë pranë një karrigeje dhe nisi të qante me gjithë mend.

Edgari e mbajti vendimin gjer në oborr; aty ngeli. Vendosa t’i jepja zemër.

— Zonjusha është tmerrësisht tekanjoze, zotëri! — thirra unë. — Si çdo fëmijë i llastuar. Më mirë shkoni me kalë në shtëpi, përndryshe ajo do të sëmuret, vetëm sa për të na hidhëruar.

I buti shikoi tinëz nga dritarja: kishte fuqi të ikte, aq sa ka fuqi një mace të lërë një mi gjysmë të vrarë, ose një zog gjysmë të ngrënë.

Ah, mendova, s’ka shpëtim për të: është i dënuar dhe po fluturon drejt fatit të tij!

Dhe ashtu ishte: ai u kthye befas, hyri me nxitim sërish në shtëpi, mbylli derën pas vetes; dhe, kur hyra pas një copë here për t’u thënë se Ernshou ishte kthyer në shtëpi i dehur tapë, gati ta shembte shtëpinë e vjetër mbi kokat tona (gjendja e tij e zakonshme kur ishte ashtu), pashë se grindja vetëm i kishte afruar më shumë: kishte shembur ledhet e ndrojtjes së rinisë dhe u kishte dhënë mundësi ta hidhnin maskën e miqësisë e të rrëfeheshin si të dashuruar.

Lajmi për ardhjen e zotit Hindli e çoi Lintonin me shpejtësi te kali, dhe Katerinën në dhomën e saj. Unë shkova ta fshihja Hereton e vogël dhe t’i hiqja plumbat pushkës së gjahut të të zotit, me të cilën i pëlqente të luante në ngazëllimin e tij të çmendur, duke rrezikuar jetën e kujtdo që e ngacmonte, a që i tërhiqte tepër vëmendjen; dhe kisha gjetur këtë mënyrë, që t’i hiqja plumbat, që të bënte më pak dëm, po të arrinte gjer aty sa ta shkrepte pushkën.