Pjesa e tretë — III · Zonja Bovari

Qenë tri ditë të plota, të shijshme, të mrekullueshme, një muaj mjalti i vërtetë.

Ishin në hotelin e Bulonjës, në port. Dhe jetonin aty, me kanata të mbyllura, me dyer të mbyllura, me lule përtokë dhe me shurupe me akull, që ua sillnin që në mëngjes.

Nga mbrëmja merrnin një varkë të mbuluar dhe shkonin të hanin darkë në një ishull.

Ishte ora kur dëgjon, buzë kantiereve, të kumbojë çekiçi i kallafatëve pas trupit të anijeve. Tymi i katranit dilte mes pemëve, dhe mbi lumë shihje pika të mëdha yndyrore, që valëzoheshin në mënyrë të çrregullt nën ngjyrën e purpurt të diellit, si pllaka bronzi fiorentin që notonin.

Zbritnin mes varkave të ankoruara, litarët e gjatë e të pjerrët të të cilave e preknin lehtë pjesën e sipërme të varkës.

Zhurmat e qytetit largoheshin pa u ndier, rrotullimi i qerreve, rrëmuja e zërave, lehja e qenve mbi kuvertat e anijeve. Ajo zgjidhte kapelën dhe ata zbarkonin në ishullin e tyre.

Uleshin në sallën e ulët të një pijetoreje, që kishte te dera rrjeta të zeza të varura. Hanin peshq të vegjël të skuqur, krem dhe qershi. Shtriheshin mbi bar; puthnin njëri-tjetrin mënjanë nën plepat; dhe do të kishin dashur, si dy Robinsonë, të jetonin përjetësisht në këtë vend të vogël, që në lumturinë e tyre u dukej më i mrekullueshmi i tokës. S’ishte hera e parë që shihnin pemë, qiell blu, bar, që dëgjonin ujin që rridhte dhe flladin që frynte në gjethe; por pa dyshim s’i kishin admiruar kurrë të gjitha këto, sikur natyra të mos kishte ekzistuar më parë, ose të kishte nisur të ishte e bukur vetëm që kur ishin ngopur dëshirat e tyre.

Natën ktheheshin. Varka ndiqte bregun e ishujve. Ata rrinin në fund, që të dy të fshehur nga hija, pa folur. Rremat katrore kumbonin mes kunjave të hekurt; dhe kjo shënonte në heshtje si rrahjen e një metronomi, ndërsa pas, timoni që zvarritej në ujë s’e ndërpriste plaskën e tij të vogël e të butë.

Një herë doli hëna; atëherë s’e lanë pa bërë fjali, duke e gjetur yllin melankolik e plot poezi; madje ajo nisi të këndonte:

Një mbrëmje, a të kujtohet? lundronim, etj.¹

Zëri i saj harmonik e i dobët humbiste mbi valë; dhe era merrte me vete trilet që Leoni i dëgjonte të kalonin përreth tij si rrahje krahësh.

Ajo rrinte përballë, e mbështetur pas murit të varkës, ku hëna hynte nga njëra prej dritareve të hapura. Fustani i saj i zi, palët e të cilit hapeshin si freskore, e hollonte, e bënte më të gjatë. E mbante kokën ngritur, duart të bashkuara dhe të dy sytë drejt qiellit. Herë-herë hija e shelgjeve e fshihte krejt, pastaj ajo rishfaqej befas, si një vegim, në dritën e hënës.

Leoni, përtokë, pranë saj, gjeti nën dorë një shirit mëndafshi të kuq si lulëkuqe.

Varkëtari e shqyrtoi dhe përfundoi duke thënë:

— Ah! ndoshta është i një shoqërie që e shëtita ditën tjetër. Erdhën një tufë hokatarësh, zotërinj e zonja, me ëmbëlsira, me shampanjë, me korneta, me gjithë takëmin! Kishte një sidomos, një burrë i gjatë e i bukur, me mustaqe të vogla, që ishte shumë qesharak! dhe thoshin kështu: „Hajde, na trego diçka…, Adolf…, Dodolf…“, besoj.

Ajo u drodh.

— Po vuan? — bëri Leoni duke iu afruar.

— Oh! s’është gjë. Pa dyshim, freskia e natës.

— Dhe që s’duhet të ketë mungesë grash, as ai, — shtoi butë detari plak, duke kujtuar se po i bënte një mirësjellje të huajit.

Pastaj, duke pështyrë në duar, i mori sërish rremat.

Megjithatë u desh të ndaheshin! Lamtumirat qenë të trishta. Letrat do t’ia dërgonte te nëna Role; dhe ajo i dha porosi aq të sakta për zarfin e dyfishtë, sa ai e admiroi shumë dinakërinë e saj në dashuri.

— Pra, më siguron që gjithçka është në rregull? — tha ajo në puthjen e fundit.

— Po, sigurisht! — „Po pse vallë, — mendoi ai pastaj, duke u kthyer vetëm nëpër rrugë, — i jep kaq rëndësi kësaj prokure?“

Shënime

1. Vargu i parë i një strofe nga Liqeni (1820), poezia më e njohur e Lamartine-it, ku poeti kujton një mbrëmje lundrimi me gruan e dashur, që tani ka vdekur. ↩︎