Kapitulli XI · Lartësitë e stuhishme

Ndonjëherë, ndërsa i bluaja këto gjëra në vetmi, jam ngritur nga një tmerr i papritur dhe kam vënë kapelën për të shkuar të shihja si ishin punët në fermë; e kam bindur ndërgjegjen se ishte detyrë ta paralajmëroja për ato që flisnin njerëzit për udhët e tij; e pastaj më janë kujtuar zakonet e tij të këqija të rrënjosura, dhe, pa shpresë se mund t’i bëja ndonjë të mirë, jam tërhequr nga hyrja sërish në atë shtëpi të zymtë, duke dyshuar nëse do ta duroja dot, po të më merrnin fjalën për të vërtetë.

Një herë, kalova pranë portës së vjetër, duke dalë nga rruga ime, në një udhëtim për në Gimerton. Ishte aty nga koha ku ka arritur rrëfimi im: një pasdite e ndritur, me brymë; toka e zhveshur, dhe rruga e fortë dhe e thatë.

Arrita te një gur ku rruga e madhe ndahet drejt shqopishtes, në të majtë: një shtyllë e ashpër prej guri ranor, me shkronjat W. H. të gdhendura në anën veriore, G. në lindje dhe T. G. në jugperëndim.¹ Shërben si shenjë rruge për te Grejnxhi, te Lartësitë dhe te fshati.

Dielli shkëlqente i verdhë mbi kokën e saj gri, duke më kujtuar verën; dhe s’e di pse, por papritur një vërshim ndjesish fëmijërie më rrodhi në zemër. Hindli dhe unë e kishim vendin tonë të dashur njëzet vjet më parë.

E vështrova gjatë bllokun e brejtur nga moti; dhe, duke u përkulur, pashë një vrimë pranë fundit, ende plot me guaska kërmijsh e me guralecë, që na pëlqente t’i mbanim aty bashkë me gjëra të tjera që prisheshin më shpejt; dhe, i freskët si e vërteta, m’u duk se pashë shokun tim të lojërave të fëmijërisë ulur mbi barin e thatë, me kokën e tij të errët e katrore të përkulur përpara, duke gërmuar dheun me dorën e vogël me një copë rrasë.

— I shkreti Hindli! — thirra pa dashje.

U drodha: syri i trupit m’u gënjye dhe për një çast besova se fëmija e ngriti fytyrën dhe më shikoi drejt e në sy! U zhduk sa hap e mbyll sytë; por menjëherë ndjeva një mall të papërmbajtshëm të isha te Lartësitë. Besëtytnia më shtyu t’i bindesha kësaj shtyse: po sikur të ketë vdekur! mendova; ose të vdesë së shpejti! Po sikur të ishte shenjë vdekjeje!

Sa më shumë i afrohesha shtëpisë, aq më shumë trazohesha; dhe kur e pashë, m’u drodh çdo gjymtyrë. Vegimi më kishte kaluar përpara: qëndronte e shikonte nëpër portë. Kjo qe ideja ime e parë kur pashë një djalë me flokë të ngatërruara e me sy të gështenjtë, që e kishte mbështetur fytyrën e kuqërreme pas hekurave. Pasi u mendova, kuptova se ky duhej të ishte Heretoni, Heretoni im, që s’kishte ndryshuar shumë që kur e lashë, dhjetë muaj më parë.

— Zoti të bekoftë, shpirt! — thirra unë, duke i harruar menjëherë frikërat e mia budallaqe. — Hereton, jam Neli; Neli, dadoja jote.

Ai u tërhoq larg krahëve të mi dhe mori një gur të madh stralli.

— Kam ardhur të shoh babain tënd, Hereton, — shtova unë, duke marrë me mend nga ky veprim se Nelin, po të jetonte fare në kujtesën e tij, s’e njihte si të njëjtën me mua.

Ai e ngriti predhën për ta hedhur; unë nisa një fjalim qetësues, por s’munda t’ia ndaloja dorën. Guri më goditi kapelën, dhe pastaj nga buzët belbëzuese të vogëlushit doli një varg mallkimesh, të cilat, i kuptonte a s’i kuptonte, i thoshte me theksin e një njeriu të mësuar, dhe ia shtrembëronin tiparet foshnjore në një shprehje ligësie që të tmerronte.

Mund të jeni i sigurt se kjo më hidhëroi më shumë sesa më zemëroi. Gati për të qarë, nxora nga xhepi një portokall dhe ia zgjata për ta zbutur.

Ai ngurroi, pastaj ma rrëmbeu nga dora, sikur të kujtonte se doja vetëm ta joshja e ta zhgënjeja.

I tregova një tjetër, duke e mbajtur larg dorës së tij.

— Kush t’i ka mësuar ato fjalë të bukura, shpirti im? — e pyeta. — Prifti?

— Në djall prifti, edhe ti! Ma jep atë, — m’u përgjigj ai.

— Na thuaj ku i ke marrë mësimet, e do të ta jap, — i thashë. — Kush është mësuesi yt?

— Babi djall, — qe përgjigjja e tij.

— E ç’mëson nga babi? — vazhdova unë.

Ai u hodh drejt frutit; unë e ngrita më lart. „Ç’të mëson?“ e pyeta.

— Asgjë, — tha ai, — veç të mos i dal përpara. Babi s’më duron dot, sepse e shaj.

— Ah! Dhe djalli të mëson ta shash babin? — vërejta unë.

— Po… jo, — zvarriti ai.

— Kush atëherë?

— Hithklifi.

E pyeta nëse i pëlqente zoti Hithklif.

— Po! — m’u përgjigj sërish.

Kur desha t’ia dija arsyet pse i pëlqente, munda të mblidhja vetëm këto fjalë: „S’e di; ai ia kthen babit atë që ma bën mua; e mallkon babin që më mallkon mua. Thotë se duhet të bëj si dua.“

— Po prifti s’të mëson të lexosh e të shkruash, atëherë? — vazhdova unë.

— Jo, më thanë se priftit do t’ia thyenin ——— dhëmbët e do t’ia fusnin në ——— fyt, po ta kapërcente pragun. Hithklifi ia kishte premtuar këtë!

Ia vura portokallin në dorë dhe i thashë t’i tregonte të atit se një grua që quhej Neli Din po e priste të fliste me të, te porta e kopshtit.

Ai u ngjit nëpër shteg dhe hyri në shtëpi; por, në vend të Hindlit, në pragun e derës u duk Hithklifi, dhe unë u ktheva menjëherë dhe vrapova poshtë rrugës sa më hanin këmbët, pa u ndalur gjersa arrita te shtylla, dhe aq e trembur sikur të kisha ngjallur ndonjë shpirt të keq.

Kjo s’ka shumë lidhje me punën e zonjushës Izabela; veç se më shtyu të vendosja edhe më fort të rrija roje syçelë e të bëja ç’të mundja për ta ndalur përhapjen e një ndikimi të tillë të keq te Grejnxhi, edhe sikur të zgjoja një stuhi në shtëpi duke ia prishur qejfin zonjës Linton.

Herën tjetër që erdhi Hithklifi, rastisi që zonja ime e re po u hidhte ushqim disa pëllumbave në oborr. Prej tri ditësh s’i kishte thënë kunatës asnjë fjalë; por i kishte lënë edhe ankimet gërnjare, dhe kjo na qe një lehtësim i madh.

Hithklifi, e dija, s’e kishte zakon t’i bënte zonjushës Linton asnjë mirësjellje të tepërt. Tani, sapo e pa, masa e tij e parë qe ta kontrollonte me sy gjithë ballinën e shtëpisë. Unë qëndroja pranë dritares së kuzhinës, por u fsheha. Pastaj ai kaloi kalldrëmin drejt saj dhe i tha diçka: ajo dukej në siklet dhe kishte dëshirë të ikte; për ta penguar, ai i vuri dorën mbi krah; ajo e ktheu fytyrën mënjanë; me sa dukej, ai i bëri ndonjë pyetje që ajo s’kishte qejf t’i përgjigjej. Pasoi edhe një vështrim i shpejtë nga shtëpia, dhe, duke kujtuar se s’e shihte njeri, maskarai pati paturpësinë ta përqafonte.

— Judë! Tradhtar! — thirra unë. — Edhe ti je hipokrit, ë? Mashtrues me dashje!

— Kush, Neli? — tha zëri i Katerinës në bërrylin tim: isha shumë e zënë duke vëzhguar çiftin jashtë për ta vënë re kur hyri.

— Miku yt që s’vlen asgjë! — iu përgjigja me zjarr. — Ai maskara tinëzar atje! Ah, na pa; po vjen brenda! Çuditem nëse do ta ketë mjeshtërinë të gjejë një shkak të besueshëm pse i bën dashuri zonjushës, kur të ka thënë ty se e urren?

Zonja Linton e pa Izabelën që u shkëput dhe vrapoi në kopsht; dhe një minutë më vonë, Hithklifi e hapi derën.

S’munda të mos ia lëshoja pak frerët indinjatës sime; por Katerina ngulmoi me zemërim të heshtja dhe më kërcënoi se do të më nxirrte nga kuzhina, po të merrja guximin ta fusja gjuhën time të pacipë.

— Po të të dëgjojnë, njerëzit mund të kujtojnë se zonja je ti! — thirri ajo. — Ty duhet të të vënë në vendin tënd! Hithklif, ç’po bën që ngre gjithë këtë zhurmë? Të thashë që duhet ta lësh Izabelën rehat! Të lutem ta lësh, po s’u lodhe që të presin këtu e s’do që Lintoni ta mbyllë derën me shul për ty!

— Zoti na ruajttë që të provojë! — u përgjigj maskarai i zi; në atë çast e urreja. — Zoti e mbajttë të urtë e të duruar! Çdo ditë më shtohet çmenduria ta dërgoj në parajsë!

— Shët! — tha Katerina, duke e mbyllur derën e brendshme. — Mos më mërzit. Pse s’e përfille lutjen time? Mos të doli përpara me qëllim?

— Ç’të duhet ty? — hungëroi ai. — Kam të drejtë ta puth, po të dojë ajo, dhe ti s’ke të drejtë të kundërshtosh. S’jam burri yt: ti s’ke pse të jesh xheloze për mua!

— S’jam xheloze për ty, — iu përgjigj zonja, — jam xheloze për hatrin tënd. Hape fytyrën; s’do të më vrenjtesh mua! Po ta duash Izabelën, do të martohesh me të. Por a e do, thuaj të vërtetën, Hithklif? Ja, s’do të përgjigjesh. Jam e sigurt që s’e do!

— Dhe a do ta miratonte zoti Linton që e motra të martohej me këtë njeri? — pyeta unë.

— Zoti Linton do ta miratonte, — ma ktheu zonja ime me vendosmëri.

— Mund ta kursejë mundimin, — tha Hithklifi. — Do t’ia dilja edhe pa miratimin e tij. Dhe sa për ty, Katerinë, kam qejf të them ca fjalë tani, meqë jemi në këtë punë. Dua ta dish që unë e di se më ke trajtuar si në ferr; si në ferr! Dëgjon? Dhe, po ta mbash veten me lajka se unë s’e vë re, je budallaqe; dhe po të kujtosh se mund të ngushëllohem me fjalë të ëmbla, je idiote; dhe po të kujtosh se do të vuaj pa u hakmarrë, do të të bind për të kundërtën, shumë shpejt! Ndërkohë, të falënderoj që ma tregove të fshehtën e kunatës: betohem se do të nxjerr prej saj sa më shumë dobi, dhe ty do të të lë mënjanë!

— Ç’fytyrë e re e karakterit të tij është kjo? — thirri zonja Linton, e habitur. — Të kam trajtuar si në ferr, dhe do të hakmerresh! Si do të hakmerresh, o kafshë mosmirënjohëse? Si të kam trajtuar si në ferr?

— S’kërkoj hakmarrje kundër teje, — u përgjigj Hithklifi me më pak vrull. — S’është ky plani. Tirani i shtyp skllevërit, dhe ata s’ngrihen kundër tij: shtypin ata që janë poshtë tyre. Je e lirë të më torturosh gjer në vdekje për zbavitjen tënde; vetëm lërmë të zbavitem edhe unë pak në të njëjtën mënyrë. Dhe ruaju nga fyerjet, sa të mundesh. Pasi ma rrafshove pallatin, mos ngri një kasolle e mos e admiro me vetëkënaqësi bamirësinë tënde që ma jep atë për shtëpi. Po të kujtoja se vërtet doje të martohesha me Izabelën, do t’i prisja fytin vetes!

— Oh, e keqja është që s’jam xheloze, apo jo? — thirri Katerina. — Hë mirë, s’do ta përsëris propozimin për një grua: është po aq keq sa t’i ofrosh Satanit një shpirt të humbur. Lumturia jote, si e tija, qëndron në të shkaktuarit e mjerimit. E provon vetë. Edgari e ka marrë veten nga humori i keq që e pushtoi kur erdhe; unë po filloj të ndihem e sigurt dhe e qetë; dhe ti, i shqetësuar që na di në paqe, duket se ke vendosur të ngresh një grindje. Grindu me Edgarin, po deshe, Hithklif, dhe mashtroje motrën e tij: do të gjesh pikërisht mënyrën më të efektshme për t’u hakmarrë ndaj meje.

Biseda pushoi. Zonja Linton u ul pranë zjarrit, e skuqur dhe e zymtë. Shpirti që i shërbente po bëhej i pabindur: s’mund as ta shtronte, as ta mbante në fre. Ai qëndronte pranë vatrës, me krahët e kryqëzuar, duke bluar mendimet e tij të liga; dhe në këtë qëndrim i lashë për të kërkuar të zotin, që po çuditej se ç’e mbante Katerinën kaq gjatë poshtë.

— Elen, — tha ai kur hyra, — e ke parë zonjën tënde?

— Po, është në kuzhinë, zotëri, — iu përgjigja. — Është mërzitur shumë nga sjellja e zotit Hithklif; dhe, vërtet, më duket se është koha që vizitat e tij të vihen mbi një tjetër bazë. Është keq të jesh tepër i butë, dhe tani puna ka arritur gjer këtu… — Dhe i tregova skenën në oborr dhe, aq sa guxova, gjithë grindjen që pasoi. Kujtova se kjo s’mund t’i bënte shumë dëm zonjës Linton, veç po ta bënte vetë më pas, duke e marrë mysafirin në mbrojtje.

Edgar Lintoni mezi më dëgjoi gjer në fund. Fjalët e tij të para treguan se s’e shfajësonte të shoqen.

— Kjo është e padurueshme! — thirri ai. — Është turp që ajo e quan mik dhe ma imponon shoqërinë e tij! Thirrmë dy burra nga holli, Elen. Katerina s’do të vonohet më për t’u grindur me atë maskara të ulët. Ia kam bërë mjaft qejfin.

Zbriti dhe, pasi u tha shërbëtorëve të prisnin në korridor, shkoi, i ndjekur nga unë, në kuzhinë. Ata që ishin brenda e kishin rinisur diskutimin e zemëruar; të paktën zonja Linton po qortonte me vrull të ri; Hithklifi kishte shkuar te dritarja dhe e mbante kokën ulur, disi i nënshtruar, me sa dukej, nga qortimi i saj i dhunshëm.

Ai e pa i pari të zotin dhe i bëri asaj një shenjë të shpejtë të heshtte; dhe ajo iu bind befas, kur e kuptoi arsyen e shenjës.

— Ç’është kjo? — tha Lintoni, duke iu drejtuar asaj. — Ç’ide mirësjelljeje duhet të kesh që rri këtu pas gjuhës që të ka folur ai maskara? Mendoj se, meqë kështu flet zakonisht, s’i jep rëndësi; je mësuar me poshtërsinë e tij, dhe, ndoshta, kujton se mund të mësohem edhe unë!

— Ke dëgjuar pas derës, Edgar? — pyeti zonja, me një ton të llogaritur posaçërisht për ta acaruar të shoqin, që tregonte njëherësh shpërfillje e përbuzje për nervat e tij.

Hithklifi, që i kishte ngritur sytë te fjalimi i parë, lëshoi një të qeshur tallëse te i dyti, me qëllim, me sa dukej, që t’ia tërhiqte vëmendjen zotit Linton.

Ia arriti; por Edgari s’kishte ndër mend ta zbavitte me ndonjë shpërthim të lartë pasioni.

— Deri tani kam qenë i duruar me ju, zotëri, — tha ai qetësisht, — jo se s’e dija karakterin tuaj të mjerë e të poshtëruar, por ndieja se ishit vetëm pjesërisht përgjegjës për të; dhe, meqë Katerina donte ta mbante njohjen me ju, pranova: marrëzisht. Prania juaj është një helm moral që do ta ndotte edhe më të virtytshmin; për këtë shkak, dhe për të shmangur pasoja më të këqija, tani e tutje do t’jua ndaloj hyrjen në këtë shtëpi, dhe ju njoftoj që tani se kërkoj të largoheni menjëherë. Tri minuta vonesë do ta bëjnë largimin të detyruar e të turpshëm.

Hithklifi e mati me sy gjatësinë e gjerësinë e atij që fliste, me një vështrim plot përqeshje.

— Keti, ky qengji yt kërcënon si dem! — tha ai. — Rrezikon t’ia çajë kokën kockave të grushtit tim. Për Zotin, zoti Linton, më vjen për vdekje keq që s’e vleni as t’ju rrëzoj përdhe!

Zotëria im hodhi sytë drejt korridorit dhe më bëri shenjë të thërrisja burrat: s’kishte ndër mend të rrezikonte një përleshje trup më trup.

E kuptova shenjën; por zonja Linton, duke dyshuar diçka, më ndoqi, dhe, kur u përpoqa t’i thërrisja, më tërhoqi mbrapsht, e përplasi derën dhe e mbylli me çelës.

— Me ndershmëri! — tha ajo, në përgjigje të vështrimit të habitur e të zemëruar të të shoqit. — Po s’pate guxim ta sulmosh, kërkoji falje, ose lëre veten të të rrahë. Do të të mësojë të mos shtiresh me më shumë trimëri se ç’ke. Jo, më mirë e gëlltis çelësin sesa ta marrësh ti! Sa bukur më shpërblehet mirësia ndaj të dyve! Pasi ia kam bërë qejfin pa pushim natyrës së dobët të njërit e natyrës së keqe të tjetrit, si falënderim fitoj dy shembuj mosmirënjohjeje të verbër, budallaqe deri në absurditet! Edgar, unë po të mbroja ty e të tutë; dhe do të doja që Hithklifi të të rrihte me kamxhik gjersa të sëmureshe, ngaqë guxove të mendosh keq për mua!

S’u desh kamxhiku që t’i shkaktonte këtë efekt të zotit. Ai u përpoq t’ia shkëpuste çelësin nga dora Katerinës; dhe ajo, për siguri, e flaku në pjesën më të nxehtë të zjarrit; atëherë zotin Edgar e zuri një dridhje nervore, dhe fytyra iu zbeh si e të vdekurit. Për asgjë në botë s’mund ta shmangte atë valë emocioni: ankthi i përzier me poshtërimin e mposhti krejt. U mbështet pas mbështetëses së një karrigeje dhe e mbuloi fytyrën.

— Oh! Qiej! Në kohët e vjetra kjo do të të bënte kalorës! — thirri zonja Linton. — Na mundën, na mundën! Hithklifi do të ngrinte gishtin kundër teje po aq sa do të niste mbreti ushtrinë kundër një kolonie minjsh. Merr zemër, s’do të të bëjnë keq! Ti s’je qengj: je lepurush gjiri.

— Të uroj gëzim me këtë frikacak me gjak qumështi, Keti! — tha miku i saj. — Të përgëzoj për shijen: dhe kjo është ajo gjë që lëshon jargë e dridhet, që e parapëlqeve para meje! S’do ta goditja me grusht, por do ta shqelmoja dhe do të ndieja një kënaqësi jo të vogël. Po qan, apo do t’i bjerë të fikët nga frika?

Ai iu afrua dhe ia shtyu karrigen ku ishte mbështetur Lintoni. Më mirë të kishte mbajtur largësinë: zotëria im u ngrit shpejt drejt dhe e goditi plot në fyt me një goditje që do ta kishte rrëzuar një burrë më të dobët.

Ia mori frymën për një minutë; dhe, ndërsa ai po mbytej, zoti Linton doli nga dera e pasme në oborr, e prej andej shkoi te hyrja e përparme.

— Ja! Mbarove me ardhjet këtu, — thirri Katerina. — Ik tani: ai do të kthehet me një palë pistoleta e me gjysmë duzine ndihmësish. Po të na ketë dëgjuar vërtet, sigurisht s’do të ta falë kurrë. Ma punove keq, Hithklif! Por ik; shpejto! Më mirë ta shoh Edgarin të zënë në grackë sesa ty.

— Kujton se do të iki me këtë goditje që më djeg në grykë? — gjëmoi ai. — Për ferrin, jo! Do t’ia shtyp brinjët si një lajthi të kalbur, para se ta kapërcej pragun! Po s’e rrëzova tani, do ta vras ndonjë ditë; prandaj, po ta çmosh jetën e tij, lërmë t’i shkoj!

— S’po vjen, — ndërhyra unë, duke sajuar një gënjeshtër të vogël. — Janë karrocieri dhe dy kopshtarët; me siguri s’do të presësh të të nxjerrin ata në rrugë! Secili ka nga një stap, dhe i zoti, me shumë gjasa, do të vëzhgojë nga dritaret e sallonit që ata t’i zbatojnë urdhrat.

Kopshtarët dhe karrocieri ishin vërtet atje; por me ta ishte edhe Lintoni. Kishin hyrë tashmë në oborr. Hithklifi, pasi u mendua më mirë, vendosi të shmangte një përleshje me tre shërbëtorë: kapi shufrën e zjarrit, e theu bravën e derës së brendshme dhe ia mbathi, ndërsa ata hynin me hapa të rëndë.

Zonja Linton, që ishte shumë e ngazëllyer, më tha ta shoqëroja lart. Ajo s’e dinte pjesën time në shkaktimin e trazirës, dhe unë doja ta mbaja të paditur.

— Gati sa s’po çmendem, Neli! — thirri ajo, duke u hedhur mbi divan. — Një mijë çekiçë farkëtarësh më rrahin në kokë! Thuaji Izabelës të më rrijë larg: kjo rrëmujë është faji i saj; dhe, po ma shtojë zemërimin tani ajo a kushdo tjetër, do të egërsohem. Dhe, Neli, thuaji Edgarit, po ta shohësh sërish sonte, se jam në rrezik të sëmurem rëndë. Do të doja të dilte e vërtetë. Më ka trembur e më ka hidhëruar tmerrësisht! Dua ta tremb. Veç kësaj, mund të vijë e të nisë një varg fyerjesh a ankimesh; jam e sigurt se do t’ia ktheja, dhe Zoti e di ku do të përfundonim! Do ta bësh, Neli ime e mirë? Ti e di që s’kam asnjë faj në këtë punë. Ç’e shtyu të bëhej përgjues? Fjalët e Hithklifit qenë të tmerrshme pasi na le; por do të mund ta largoja shpejt nga Izabela, dhe të tjerat s’kishin asnjë kuptim. Tani gjithçka u prish nga dëshira e marrë e atij budallai për të dëgjuar keq për veten, që i ndjek disa njerëz si një demon! Po të mos e kishte dëgjuar Edgari bisedën tonë, s’do t’i kishte bërë asnjë të keqe. Vërtet, kur m’u sul me atë ton të paarsyeshëm pakënaqësie, pasi e kisha qortuar Hithklifin gjersa m’u ngjir zëri për hatër të tij, gati s’më bëhej vonë ç’i bënin njëri-tjetrit; sidomos se e ndieja që, sido të mbaronte skena, do të na ndanin të gjithëve, kush e di për sa kohë! Hë mirë, po s’mund ta mbaj Hithklifin si mik, po do të jetë Edgari i ulët e xheloz, do të përpiqem t’ua thyej zemrat duke thyer timen. Kjo do të jetë një mënyrë e shpejtë për t’i dhënë fund gjithçkaje, kur të më shtyjnë gjer në skaj! Por kjo është vepër që duhet ruajtur për shpresën e fundit; s’do ta befasoja Lintonin me të. Deri tani ai ka qenë i matur, se ka pasur frikë të më ngacmojë; ti duhet t’ia tregosh rrezikun po ta lërë këtë politikë; dhe t’ia kujtosh natyrën time të zjarrtë, që, kur ndizet, arrin gati në tërbim. Do të doja ta hiqje atë mospërfillje nga fytyra e të dukeshe pak më e shqetësuar për mua!

Pa dyshim, gjakftohtësia me të cilën i prita këto udhëzime ishte mjaft acaruese, sepse ato m’u dhanë me sinqeritet të plotë; por unë besoja se një njeri që mund ta planifikonte që përpara si t’i përdorte shpërthimet e pasionit, mund ta mbante veten mjaft mirë, me vullnet, edhe kur ishte nën ndikimin e tyre; dhe s’doja ta „trembja“ të shoqin, siç thoshte ajo, e t’ia shumëfishoja mërzitë për t’i shërbyer egoizmit të saj.

Prandaj s’thashë asgjë kur takova të zotin që po vinte drejt sallonit; por mora lirinë të kthehesha për të dëgjuar nëse do ta rinisnin grindjen.

Ai foli i pari.

— Rri ku je, Katerinë, — tha ai, pa asnjë zemërim në zë, por me shumë trishtim e dëshpërim. — S’do të rri. S’kam ardhur as të grindem, as të pajtohem; dua vetëm të di nëse, pas ngjarjeve të kësaj mbrëmjeje, ke ndër mend ta vazhdosh miqësinë e ngushtë me…

— Oh, për hir të mëshirës, — e ndërpreu zonja, duke përplasur këmbën, — për hir të mëshirës, mos ta dëgjojmë më tani! Gjakun tënd të ftohtë s’e ndez dot asnjë ethe: venat i ke plot me ujë akull; por të miat ziejnë, dhe kur shohin një ftohtësi të tillë, hidhen përpjetë.

— Që të më heqësh qafe, përgjigju pyetjes sime, — këmbënguli zoti Linton. — Duhet t’i përgjigjesh; dhe ai vrull s’më tremb. E kam parë që mund të jesh stoike si kushdo, kur të duash. Do ta lësh Hithklifin tani e tutje, apo do të më lësh mua? Është e pamundur që të jesh njëkohësisht mikja ime dhe e tij; dhe unë kërkoj patjetër ta di cilin zgjedh.

— Unë kërkoj të më lini rehat! — thirri Katerina me tërbim. — E kërkoj! S’e sheh që mezi mbahem në këmbë? Edgar, ti… lërmë!

I ra ziles derisa u këput me një tingëllimë: unë hyra me nge. Ishte për ta vënë në provë edhe durimin e një shenjti: tërbime të tilla pa kuptim e të liga! Ja ku ishte shtrirë, duke e përplasur kokën pas krahut të divanit e duke kërcëllitur dhëmbët, sa mund të kujtoje se do t’i bënte copëza!

Zoti Linton qëndronte duke e vështruar, i pushtuar papritur nga pendimi e nga frika. Më tha të sillja pak ujë. Ajo s’kishte frymë për të folur.

Solla një gotë plot; dhe, meqë s’donte ta pinte, ia spërkata në fytyrë. Pas pak sekondash ajo u shtri e ngurtë dhe i ktheu sytë përpjetë, ndërsa faqet, njëherësh të zbardhura e të nxira, morën pamjen e vdekjes.

Lintoni dukej i tmerruar.

— S’ka asgjë, — i pëshpërita. S’doja që ai të dorëzohej, ndonëse në zemër s’mund të mos kisha frikë.

— Ka gjak në buzë! — tha ai, duke u rrëqethur.

— S’ka gjë! — iu përgjigja me thartësi. Dhe i tregova si kishte vendosur ajo, para se të vinte ai, të shfaqte një krizë tërbimi.

E tregova pa kujdes me zë të lartë, dhe ajo më dëgjoi, sepse u hodh përpjetë: me flokët që i fluturonin mbi supe, me sytë që i shkëndijonin, me muskujt e qafës e të krahëve që i dilnin në mënyrë të panatyrshme. U bëra gati për kocka të thyera, të paktën; por ajo vetëm vështroi rreth e rrotull me sy të egër për një çast, pastaj u turr jashtë dhomës.

I zoti më tha ta ndiqja; e ndoqa gjer te dera e dhomës së saj; ajo më pengoi të shkoja më tej duke e mbyllur kundër meje.

Meqë të nesërmen në mëngjes nuk tregoi asnjë shenjë se do të zbriste për mëngjes, shkova ta pyesja nëse donte t’ia çonin lart.

— Jo! — m’u përgjigj prerazi.

E njëjta pyetje u përsërit për drekë e për çaj; dhe sërish të nesërmen, dhe mori të njëjtën përgjigje.

Zoti Linton, nga ana e tij, e kalonte kohën në bibliotekë dhe s’pyeste ç’bënte e shoqja. Ai dhe Izabela kishin pasur një bisedë një orëshe, gjatë së cilës ai u përpoq të nxirrte prej saj ndonjë ndjenjë tmerri të duhur për afrimet e Hithklifit; por s’mundi të nxirrte asgjë nga përgjigjet e saj dredharake dhe u detyrua ta mbyllte hetimin pa u kënaqur; duke shtuar, megjithatë, një paralajmërim solemn: po të ishte aq e marrë sa ta nxiste atë dashnor që s’vlente asgjë, kjo do t’i zgjidhte të gjitha lidhjet e farefisnisë mes saj e tij.

Shënime

1. W. H.: Wuthering Heights, Lartësitë e Stuhishme; G.: Gimertoni; T. G.: Thrushcross Grange. ↩︎