Kapitulli XXVI · Lartësitë e stuhishme

Vera kishte kaluar tashmë kulmin e saj, kur Edgari ua dha pa dëshirë pëlqimin lutjeve të tyre, dhe Katerina e unë u nisëm me kalë për takimin e parë me kushëririn e saj.

Ishte një ditë e mbytur e me vapë, pa diell, por me një qiell tepër të larmë e të mjegullt për të kërcënuar shi; dhe vendi i takimit ishte caktuar te guri-shenjë, në udhëkryq. Kur arritëm atje, megjithatë, një bari i vogël, i dërguar si lajmëtar, na tha se:

— Zotëria Linton është mu në këtë anë të Lartësive, dhe do t’ju ishte shumë mirënjohës po të vazhdonit edhe pak më tej.

— Atëherë zotëria Linton e ka harruar porosinë e parë të xhaxhait, — vërejta unë. — Ai na tha të rrinim në tokën e Grejnxhit, dhe ja ku po dalim prej saj menjëherë.

— Mirë, do t’ua kthejmë kuajve kokën kur të arrijmë te ai, — u përgjigj shoqja ime. — Shëtitja jonë do të jetë drejt shtëpisë.

Por, kur arritëm te ai, dhe kjo ishte mezi një çerek milje nga dera e tij, pamë se s’kishte kalë, dhe u detyruam të zbritnim e t’i linim tanët të kullotnin.

Ishte shtrirë mbi shqopë, duke pritur që të vinim, dhe s’u ngrit gjersa i arritëm disa jardë larg. Atëherë ecte aq i dobët dhe dukej aq i zbehtë, sa thirra menjëherë:

— Pse, zotëria i vogël Hithklif, ti s’je në gjendje të shijosh një shëtitje këtë mëngjes. Sa keq që dukesh!

Katerina e vështroi me hidhërim e me habi; dhe e ndërroi thirrjen e gëzimit që kishte në buzë në një thirrje frike, dhe urimin për takimin e tyre të shtyrë kaq gjatë në një pyetje të shqetësuar nëse ishte më keq se zakonisht.

— Jo… më mirë… më mirë! — gulçoi ai, duke u dridhur e duke ia mbajtur dorën sikur të kishte nevojë për mbështetjen e saj, ndërsa sytë e tij të mëdhenj e të kaltër endeshin me ndrojtje mbi të: gropat rreth tyre e kishin kthyer shprehjen e plogësht që kishin dikur në një egërsi të rraskapitur.

— Por ke qenë më keq, — ngulmoi kushërira, — më keq se kur të pashë herën e fundit: je dobësuar, dhe…

— Jam i lodhur, — e ndërpreu ai me nxitim. — Është tepër vapë për të ecur; le të pushojmë këtu. Dhe në mëngjes shpesh ndihem keq: babi thotë se po rritem shumë shpejt.

E pakënaqur, Keti u ul, dhe ai u shtri pranë saj.

— Kjo i ngjan pak parajsës sate, — tha ajo, duke u përpjekur të ishte e gëzuar. — E mban mend ato dy ditë që ramë dakord t’i kalonim në vendin e në mënyrën që secili e mendonte më të këndshme? Kjo është gati e jotja, vetëm se ka re; por ato janë kaq të buta e të ëmbla, sa është më bukur se dielli. Javën tjetër, po të mundesh, do të zbresim me kalë gjer në parkun e Grejnxhit e do të provojmë timen.

Lintoni s’dukej se e mbante mend për çfarë fliste ajo; dhe dukej qartë se e kishte shumë të vështirë të mbante çfarëdo lloj bisede. Mungesa e interesit për temat që nisi ajo, dhe paaftësia e tij po aq e madhe për ta zbavitur, ishin aq të dukshme, sa ajo s’mundi ta fshihte zhgënjimin. Një ndryshim i papërcaktuar i kishte ardhur mbi gjithë trupin e sjelljen. Gërnja që mund të përkëdhelej e të kthehej në dashuri i kishte lënë vendin një mospërfillje të plogësht; kishte më pak nga humori gërnjar i një fëmije që mërzitet e ngacmon me qëllim që ta qetësojnë, dhe më shumë nga vrenjtja e zhytur në vete e një të sëmuri të vërtetë, që e zmbraps ngushëllimin dhe është gati ta marrë për fyerje gazin e mirë të të tjerëve.

Katerina e vuri re, si edhe unë, se ai e quante më shumë ndëshkim sesa kënaqësi ta duronte shoqërinë tonë; dhe s’pati asnjë drojë të propozonte, pas pak, të iknim.

Ai propozim, papritur, e zgjoi Lintonin nga letargjia dhe e hodhi në një gjendje të çuditshme trazimi. Ai vështroi me frikë drejt Lartësive, duke iu lutur që të rrinte edhe gjysmë ore, të paktën.

— Por më duket, — tha Keti, — se do të ishe më rehat në shtëpi sesa duke ndenjur këtu; dhe e shoh që sot s’mund të të zbavis me përrallat, këngët e llafet e mia: je bërë më i mençur se unë në këta gjashtë muaj; tani s’ke shumë shije për zbavitjet e mia; përndryshe, po të mund të të zbavisja, do të rrija me qejf.

— Rri të pushosh, — u përgjigj ai. — Dhe, Katerinë, mos mendo e mos thuaj që jam shumë keq: është moti i rëndë dhe vapa që më bëjnë të plogësht; dhe para se të vije ti eca shumë, për mua. Thuaji xhaxhait që jam mjaft mirë me shëndet, a do t’ia thuash?

— Do t’i them që e thua ti këtë, Linton. S’mund ta pohoj që je, — vërejti zonja ime e re, duke u çuditur nga këmbëngulja e tij për të pohuar diçka që dukej qartë e pavërtetë.

— Dhe eja sërish këtu të enjten tjetër, — vazhdoi ai, duke iu shmangur vështrimit të saj të hutuar. — Dhe falënderoje që të lejoi të vije; falënderimet e mia më të mira, Katerinë. Dhe… dhe, po ta takosh vërtet babain tim, e po të të pyesë për mua, mos e lër të kujtojë se kam qenë jashtëzakonisht i heshtur e budalla; mos dukesh e trishtë dhe e rënë, siç je tani: ai do të zemërohet.

— S’më bëhet vonë fare për zemërimin e tij, — thirri Keti, duke menduar se ai do të ishte kundër saj.

— Por mua po, — tha kushëriri i saj, duke u rrëqethur.

— Mos e acaro kundër meje, Katerinë, sepse është shumë i ashpër.

— Është i rreptë me ty, zotëria i vogël Hithklif? — pyeta unë. — Mos është lodhur nga lëshimet dhe ka kaluar nga urrejtja e heshtur në urrejtjen e hapur?

Lintoni më shikoi, por s’u përgjigj; dhe, pasi ndenji pranë tij edhe dhjetë minuta, gjatë të cilave koka i ra e përgjumur mbi gjoks dhe ai s’nxori gjë tjetër veç rënkimesh të mbytura lodhjeje a dhimbjeje, Keti nisi të kërkonte ngushëllim duke mbledhur boronica dhe duke i ndarë me mua frytet e kërkimeve të saj: s’ia ofroi atij, sepse pa që, po t’i kushtonte më vëmendje, vetëm do ta lodhte e do ta mërziste.

— A është bërë gjysmë ore tani, Elen? — më pëshpëriti në vesh më në fund. — S’e di pse duhet të rrimë. Ai fle, dhe babi do të na presë të kthehemi.

— Mirë, por s’mund ta lëmë kur fle, — iu përgjigja. — Prit gjersa të zgjohet, dhe ki durim. Kishe kaq ngut të niseshe, por dëshira jote për të parë Lintonin e shkretë u avullua shpejt!

— Pse donte ai të më shihte? — ia ktheu Katerina. — Në humoret e tij më të këqija, dikur, më pëlqente më shumë se tani në këtë gjendje të çuditshme. Është tamam sikur të ishte një detyrë që e detyrojnë ta kryejë, ky takim, nga frika se mos e qorton i ati. Por s’kam ndër mend të vij për t’i bërë qejfin zotit Hithklif, çfarëdo arsye që të ketë për ta urdhëruar Lintonin ta vuajë këtë ndëshkim. Dhe, ndonëse më vjen mirë që është më mirë me shëndet, më vjen keq që është kaq më pak i këndshëm e kaq më pak i dashur me mua.

— Kujton, pra, se ai është më mirë me shëndet? — i thashë.

— Po, — m’u përgjigj ajo, — sepse, e di, i zmadhonte gjithmonë shumë vuajtjet. S’është mjaft mirë, siç më tha t’i them babit, por ka shumë gjasa të jetë më mirë.

— Këtu s’jemi dakord, zonjusha Keti, — vërejta unë. — Unë do ta merrja me mend shumë më keq.

Këtu Lintoni u zgjua nga dremitja me një tmerr të hutuar dhe pyeti nëse e kishte thirrur njeri në emër.

— Jo, — tha Katerina, — veç në ëndërr. S’e kuptoj si arrin të kotesh jashtë, në mëngjes.

— M’u duk se dëgjova babin, — gulçoi ai, duke ngritur sytë drejt kreshtës së vrenjtur mbi ne. — Je e sigurt që s’foli njeri?

— Krejt e sigurt, — u përgjigj kushërira. — Vetëm Elen dhe unë po diskutonim për shëndetin tënd. A je vërtet më i fortë, Linton, se kur u ndamë në dimër? Po të jesh, jam e sigurt se një gjë s’është më e fortë: dashuria jote për mua. Fol, je?

Lotët i shpërthyen nga sytë Lintonit, ndërsa u përgjigj:

— Po, po, jam!

Dhe, ende nën magjinë e zërit të përfytyruar, vështrimi i endej lart e poshtë për të zbuluar të zotin e tij.

Keti u ngrit.

— Për sot duhet të ndahemi, — tha ajo. — Dhe s’do ta fsheh që jam zhgënjyer shumë nga takimi ynë, ndonëse s’do t’ia them askujt veç teje: jo se kam frikë nga zoti Hithklif!

— Shët, — murmuriti Lintoni. — Për hir të Zotit, shët! Po vjen. — Dhe iu ngjit pas krahut Katerinës, duke u përpjekur ta mbante; por, në atë njoftim, ajo u shkëput me nxitim dhe i fishkëlleu Minit, që iu bind si qen.

— Do të jem këtu të enjten tjetër, — thirri ajo, duke u hedhur në shalë. — Mirupafshim. Shpejt, Elen!

Dhe kështu e lamë, mezi duke e kuptuar ikjen tonë, aq i zhytur ishte duke pritur ardhjen e të atit.

Para se të arrinim në shtëpi, pakënaqësia e Katerinës u zbut në një ndjenjë të hutuar mëshire e keqardhjeje, e përzier shumë me dyshime të paqarta e të shqetësuara për gjendjen e vërtetë të Lintonit, trupore e shoqërore; dhe këto i ndaja edhe unë, ndonëse e këshillova të mos thoshte shumë, sepse një udhëtim i dytë do të na bënte gjykatëse më të mira.

Zotëria im kërkoi një tregim për ç’kishim bërë: falënderimet e nipit iu dhanë siç duhej, dhe zonjusha Keti e preku butësisht pjesën tjetër; edhe unë hodha pak dritë mbi pyetjet e tij, sepse mezi e dija ç’të fshihja e ç’të zbuloja.