Kapitulli XIX · Lartësitë e stuhishme

Një letër me buzë të zeza njoftoi ditën e kthimit të zotërisë tim. Izabela kishte vdekur; dhe ai më shkruante të përgatisja rroba zie për të bijën e të rregulloja një dhomë e gjëra të tjera për nipin e tij të ri.

Katerina u çmend nga gëzimi kur mendoi se do ta priste të atin; dhe ushqente shpresat më të ndezura për cilësitë e panumërta të kushëririt të saj „të vërtetë“.

Erdhi mbrëmja kur pritej të mbërrinin. Që herët në mëngjes ajo ishte zënë duke rregulluar punët e saj të vogla; dhe tani, e veshur me fustanin e ri të zi (e shkreta! vdekja e hallës s’i kishte lënë ndonjë hidhërim të qartë), më detyroi, duke më mërzitur pa pushim, të ecja me të poshtë nëpër tokat e shtëpisë, për t’u dalë përpara.

— Lintoni është vetëm gjashtë muaj më i vogël se unë, — llomotiste ajo, ndërsa ecnim me nge mbi ngritjet e uljet e barit me myshk, nën hijen e pemëve. — Sa bukur do të jetë ta kem shok lojërash! Halla Izabela i dërgoi babit një tufë të bukur nga flokët e tij: ishin më të çelura se të mitë, më ngjyrë liri, dhe po aq të hollë. I ruaj me kujdes në një kuti të vogël qelqi; dhe shpesh kam menduar sa kënaqësi do të ishte ta shihja të zotin e tyre. Oh! Jam e lumtur; dhe babi, babi im i dashur, i dashur! Hajde, Elen, të vrapojmë! Hajde, vrap!

Vraponte, kthehej e vraponte sërish, shumë herë, para se hapat e mi të matur të arrinin te porta; e pastaj u ul në brinjën me bar pranë shtegut dhe u përpoq të priste me durim; por kjo ishte e pamundur: s’rrinte dot e qetë as një minutë.

— Sa po vonohen! — thirri ajo. — Ah, shoh ca pluhur në rrugë: po vijnë! Jo! Kur do të jenë këtu? A s’mund të shkojmë pak përpara, gjysmë milje, Elen, vetëm gjysmë milje? Thuaj po, gjer te ajo tufë mështeknash te kthesa!

Nuk pranova me vendosmëri; dhe më në fund pritja e saj mbaroi: karroca e udhëtimit u duk duke rrokullisur.

Zonjusha Keti lëshoi një britmë dhe zgjati krahët, sapo pa fytyrën e të atit që shikonte nga dritarja. Ai zbriti, gati po aq i etur sa ajo; dhe kaloi një kohë e gjatë para se të mund të mendonin për dikë tjetër veç vetes.

Ndërsa shkëmbenin përkëdhelje, hodha një sy brenda për të parë Lintonin. Flinte në një qoshe, i mbështjellë me një mantel të ngrohtë me gëzof, sikur të ishte dimër. Një djalë i zbehtë, i brishtë, si vajzë, që mund ta kishe marrë për vëllain më të vogël të zotërisë tim, aq e fortë ishte ngjasimi; por në pamjen e tij kishte një gërnjë të sëmurë që Edgar Lintoni s’e kishte pasur kurrë.

Ky i fundit më pa që shikoja; dhe, pasi më dha dorën, më këshilloi ta mbyllja derën e ta lija të patrazuar, sepse udhëtimi e kishte lodhur.

Keti do të kishte dashur t’i hidhte një sy; por i ati i tha të vinte, dhe ata u ngjitën bashkë nëpër park, ndërsa unë nxitova përpara për të përgatitur shërbëtorët.

— Tani, e dashur, — tha zoti Linton, duke iu drejtuar së bijës, kur u ndalën në fund të shkallëve të përparme. — Kushëriri yt s’është aq i fortë e aq i gëzuar sa ti, dhe ka humbur nënën, mos harro, shumë pak kohë më parë; prandaj mos prit që të luajë e të vrapojë me ty menjëherë. Dhe mos e mundo shumë duke i folur: lëre të qetë, të paktën këtë mbrëmje, a do ta bësh?

— Po, po, babi, — u përgjigj Katerina, — por dua shumë ta shoh; dhe s’ka shikuar jashtë asnjë herë.

Karroca u ndal; dhe të fjeturin, pasi e zgjuan, e zbriti përdhe i ungji.

— Kjo është kushërira jote, Keti, Linton, — tha ai, duke ua bashkuar duart e vogla. — Të do që tani; dhe ki kujdes të mos e hidhërosh duke qarë sonte. Përpiqu të jesh i gëzuar tani: udhëtimi mbaroi, dhe s’ke gjë tjetër për të bërë veç të pushosh e të zbavitesh si të duash.

— Atëherë më lini të shkoj të fle, — u përgjigj djali, duke iu tërhequr përshëndetjes së Katerinës; dhe vuri gishtat në sy për të fshirë lotët që po i dilnin.

— Hajde, hajde, ashtu, djalë i mirë, — i pëshpërita, duke e futur brenda. — Do ta bësh edhe atë të qajë; shiko sa keq i vjen për ty!

S’e di nëse ishte keqardhje për të, por kushërira e tij mori një fytyrë po aq të trishtë sa e tija dhe u kthye te i ati. Të tre hynë dhe u ngjitën në bibliotekë, ku çaji ishte shtruar gati.

I hoqa Lintonit kësulën e mantelin dhe e vura në një karrige pranë tryezës; por, sapo u ul, nisi të qante sërish. Zotëria im pyeti ç’kishte.

— S’mund të ulem në karrige, — ngashëroi djali.

— Shko në divan atëherë, dhe Elen do të të sjellë pak çaj, — iu përgjigj i ungji me durim.

Isha e bindur se gjatë udhëtimit ishte vënë shumë në provë nga ai që kishte në kujdes, gërnjar e i sëmurë.

Lintoni u zvarrit ngadalë dhe u shtri. Keti i solli pranë një stol për këmbët dhe filxhanin e saj.

Në fillim rrinte e heshtur; por kjo s’mund të zgjaste: kishte vendosur ta bënte të përkëdhelurin e saj kushëririn e vogël, siç donte ta kishte; dhe nisi t’i përkëdhelte kaçurrelat, ta puthte në faqe e t’i jepte çaj në pjatëzën e saj, si foshnjë. Kjo i pëlqeu, sepse s’ishte shumë më mirë se një foshnjë: i thau sytë dhe u ndriçua në një buzëqeshje të zbehtë.

— Oh, do të bëhet shumë mirë, — më tha i zoti, pasi i vështroi një minutë. — Shumë mirë, po ta mbajmë dot, Elen. Shoqëria e një fëmije të moshës së tij do t’i japë shpejt shpirt të ri; dhe, duke dëshiruar forcë, do ta fitojë.

Po, po ta mbajmë dot! mendova me vete; dhe më pushtuan dyshime të rënda se kishte pak shpresë për këtë. Pastaj mendova: si do të rrojë ai dobësuk te Lartësitë e Stuhishme, mes të atit e Heretonit? Ç’shokë lojërash e ç’mësues do të jenë!

Dyshimet tona u zgjidhën shpejt, madje më herët nga ç’e prisja. Sapo i kisha ngjitur fëmijët lart pasi mbaroi çaji, dhe e kisha parë Lintonin të flinte (s’më linte ta lija gjersa të ndodhte kjo), kisha zbritur dhe qëndroja pranë tryezës në holl, duke ndezur një qiri gjumi për zotin Edgar, kur një shërbyese doli nga kuzhina dhe më njoftoi se shërbëtori i zotit Hithklif, Jozefi, ishte te dera dhe donte të fliste me të zotin.

— Do ta pyes më parë ç’do, — thashë unë, shumë e trembur. — Orë shumë e çuditshme për të shqetësuar njerëzit, e mu në çastin kur janë kthyer nga një udhëtim i gjatë. S’besoj se i zoti mund ta presë.

Jozefi kishte kaluar nëpër kuzhinë ndërsa unë thoja këto fjalë, dhe tani u paraqit në holl. Kishte veshur rrobat e së dielës, me fytyrën e tij më të shenjtëruar e më të thartë; dhe, duke mbajtur kapelën në njërën dorë e shkopin në tjetrën, nisi t’i pastronte këpucët mbi qilimin e derës.

— Mirëmbrëma, Jozef, — i thashë ftohtë. — Ç’punë të sjell këtu sonte?

— Me zotin Linton duhet të flas, — m’u përgjigj ai, duke më bërë mënjanë me dorë me përbuzje.

— Zoti Linton po shkon të flejë; po s’pate ndonjë gjë të veçantë për t’i thënë, jam e sigurt se s’do ta dëgjojë tani, — vazhdova unë. — Më mirë ulu atje brenda dhe ma lër mua porosinë.

— Cila është dhoma e tij? — vazhdoi ai, duke vështruar radhën e dyerve të mbyllura.

E kuptova që kishte vendosur ta refuzonte ndërmjetësimin tim; kështu që, shumë pa dëshirë, u ngjita në bibliotekë dhe njoftova vizitorin e pakohshëm, duke këshilluar që të përzihej gjer të nesërmen.

Zoti Linton s’pati kohë të më jepte leje për këtë, sepse ai u ngjit mu pas meje dhe, duke hyrë me forcë në dhomë, zuri vend në anën tjetër të tryezës, me të dy grushtet mbi kokën e shkopit, dhe nisi me zë të lartë, sikur të priste kundërshtim:

— Hithklifi më ka dërguar për djalin e tij, dhe s’duhet të kthehem pa të.

Edgar Lintoni heshti një minutë; një shprehje hidhërimi të jashtëzakonshëm ia errësoi tiparet; do t’i kishte ardhur keq për fëmijën edhe për vete të tij; por, duke kujtuar shpresat e frikërat e Izabelës, dëshirat e saj të shqetësuara për të birin dhe porositë që ia kishte lënë në kujdes, u hidhërua rëndë nga mendimi ta dorëzonte dhe kërkoi në zemër si mund ta shmangte. S’iu paraqit asnjë plan: vetë shfaqja e ndonjë dëshire për ta mbajtur do ta kishte bërë kërkuesin edhe më këmbëngulës: s’mbetej gjë tjetër veç ta dorëzonte. Megjithatë, s’kishte ndër mend ta zgjonte nga gjumi.

— Thuaji zotit Hithklif, — u përgjigj ai me qetësi, — se i biri do të vijë nesër te Lartësitë e Stuhishme. Është në shtrat dhe tepër i lodhur për ta bërë rrugën tani. Mund t’i thuash gjithashtu se nëna e Lintonit dëshironte që ai të mbetej nën kujdestarinë time; dhe, tani për tani, shëndeti i tij është shumë i lëkundur.

— Jo! — tha Jozefi, duke përplasur me zhurmë shkopin pas dyshemesë e duke marrë një pamje urdhëruese. — Jo! Kjo s’do të thotë asgjë. Hithklifi s’e çan kokën as për nënën, as për ty; po djalin e vet do ta ketë; dhe unë duhet ta marr: ja, tani e di!

— Sonte s’do ta marrësh! — u përgjigj Lintoni prerazi. — Zbrit menjëherë poshtë dhe përsërite te i zoti yt atë që thashë. Elen, shoqëroje poshtë. Ik…

Dhe, duke e ndihmuar plakun e indinjuar me një të ngritur nga krahu, e nxori nga dhoma dhe mbylli derën.

— Shumë mirë! — bërtiti Jozefi, ndërsa largohej ngadalë. — Nesër do të vijë vetë; e nxirre atë jashtë, po guxove!