Kapitulli XVIII · Lartësitë e stuhishme

— Dymbëdhjetë vitet, — vazhdoi zonja Din, — që pasuan atë kohë të zymtë, qenë më të lumturat e jetës sime: hallet e mia më të mëdha, gjatë tyre, vinin nga sëmundjet e vogla të zonjushës sonë të vogël, që i kalonte si të gjithë fëmijët, të pasur e të varfër.

Për pjesën tjetër, pas gjashtë muajve të parë, u rrit si larshi; dhe mund të ecte e të fliste, në mënyrën e saj, para se shqopa të lulëzonte për herë të dytë mbi pluhurin e zonjës Linton.

Ishte krijesa më tërheqëse që ka sjellë ndonjëherë diell në një shtëpi të shkretë: një bukuri e vërtetë në fytyrë, me sytë e bukur të zinj të Ernshouve, por me lëkurën e bardhë, tiparet e imta dhe flokët e verdhë kaçurrela të Lintonëve. Kishte shpirt të gjallë, por jo të vrazhdë, dhe të zbutur nga një zemër e ndjeshme dhe e gjallë deri në tepri në dashuritë e saj. Ajo aftësi për dashuri të thella më kujtonte të ëmën; megjithatë s’i ngjante, sepse mund të ishte e butë dhe e qetë si pëllumb, dhe kishte një zë të ëmbël e një shprehje të menduar: zemërimi i saj s’ishte kurrë i tërbuar; dashuria s’ishte kurrë e egër: ishte e thellë dhe e butë.

Megjithatë, duhet pranuar se kishte edhe të meta që ia zbehnin dhuntitë. Njëra ishte prirja për të qenë e pacipë; dhe një vullnet i prapë, që e fitojnë pa ndryshim fëmijët e llastuar, qofshin me humor të mirë a gërnjarë. Po ta mërziste rastësisht ndonjë shërbëtor, ishte gjithmonë: „Do t’i tregoj babit!“ Dhe po ta qortonte ai, qoftë edhe me një vështrim, do të kishe kujtuar se ishte punë që të çante zemrën: s’besoj se i ka thënë ndonjëherë ndonjë fjalë të ashpër.

Ai e mori përsipër krejt edukimin e saj dhe e bëri zbavitje: për fat, kureshtja dhe mendja e shpejtë e bënë një nxënëse të zonja; mësonte shpejt e me zjarr dhe ia bënte nder mësimit të tij.

Gjersa mbushi trembëdhjetë vjeç, s’kishte dalë asnjëherë vetëm përtej kufijve të parkut. Zoti Linton e merrte me vete, në raste të rralla, një milje a pak më shumë jashtë; por s’ia besonte askujt tjetër. Gimertoni ishte një emër pa trup në veshët e saj; kapela, e vetmja ndërtesë që i ishte afruar a ku kishte hyrë, përveç shtëpisë së saj; Lartësitë e Stuhishme dhe zoti Hithklif s’ekzistonin për të: ishte një vetmitare e përsosur, dhe, me sa dukej, krejt e kënaqur. Ndonjëherë, vërtet, ndërsa vështronte krahinën nga dritarja e dhomës së fëmijëve, vërente:

— Elen, sa kohë do të kalojë para se të mund të ec në këmbë gjer në majë të atyre kodrave? Çuditem ç’ka në anën tjetër: mos është deti?

— Jo, zonjusha Keti, — i përgjigjesha, — janë prapë kodra, tamam si këto.

— Dhe si janë ata shkëmbinj të artë, kur qëndron poshtë tyre? — pyeti ajo një herë.

Pjerrësia e thepisur e Shkëmbinjve të Penistonit ia tërhiqte veçanërisht vëmendjen, sidomos kur dielli që perëndonte shkëlqente mbi ta e mbi majat më të larta, ndërsa gjithë pjesa tjetër e peizazhit ishte në hije.

I shpjegova se ishin masa të zhveshura guri, me mezi aq dhe nëpër të çarat sa të ushqenin një pemë të rrëgjuar.

— Dhe pse shkëlqejnë kaq gjatë pasi këtu është bërë mbrëmje? — vazhdoi ajo.

— Sepse janë shumë më lart se ne, — iu përgjigja. — S’mund të ngjiteshe dot: janë tepër të lartë e të thepisur. Në dimër bryma është gjithmonë atje para se të vijë te ne; dhe, thellë në verë, kam gjetur borë nën atë gropë të zezë në anën verilindore!

— Oh, paske qenë atje! — thirri ajo me gaz. — Atëherë mund të shkoj edhe unë, kur të bëhem grua. Ka qenë babi, Elen?

— Babi do të të thoshte, zonjushë, — iu përgjigja me ngut, — se s’ia vlen mundimi t’i vizitosh. Shqopishtet ku bredh me të janë shumë më të bukura; dhe parku i Thrashkrosit është vendi më i bukur në botë.

— Por parkun e njoh, kurse ata s’i njoh, — murmuriti ajo me vete. — Dhe do të më pëlqente shumë të shikoja përreth nga balli i asaj maje më të lartë: poni im i vogël, Mini, do të më çojë ndonjëherë.

Njëra nga shërbyeset, kur përmendi Shpellën e Zanave, ia ktheu krejt mendjen me dëshirën ta përmbushte këtë plan; ajo e ngacmoi zotin Linton për këtë; dhe ai i premtoi se do ta bënte udhëtimin kur të rritej; por zonjusha Katerina e matte moshën me muaj, dhe:

— Tani, jam mjaft e madhe të shkoj te Shkëmbinjtë e Penistonit? — ishte pyetja e përhershme në gojën e saj.

Rruga për atje dredhonte afër Lartësive të Stuhishme. Edgari s’e kishte zemrën ta kalonte; kështu që ajo merrte po aq pa ndryshim përgjigjen:

— Jo ende, e dashur, jo ende.

Thashë se zonja Hithklif jetoi më shumë se dymbëdhjetë vjet pasi e la të shoqin. Familja e saj ishte e brishtë nga trupi: edhe asaj, edhe Edgarit u mungonte shëndeti i kuqërremë që ndesh zakonisht në këto anë. Cila ishte sëmundja e saj e fundit, s’e di me siguri; mendoj se vdiqën nga e njëjta gjë, një lloj etheje, e ngadaltë në fillim, por e pashërueshme, që e konsumonte shpejt jetën drejt fundit.

Ajo i shkroi të vëllait për ta njoftuar për përfundimin e mundshëm të një sëmundjeje katër muajshe që kishte vuajtur; dhe iu lut të vinte tek ajo, po të mundte, sepse kishte shumë për të rregulluar, dhe donte t’i thoshte lamtumirë e t’ia dorëzonte Lintonin të sigurt në duart e tij. Shpresa e saj ishte që Lintoni të mbetej me të, siç kishte qenë me të; i ati, donte ta bindte veten, s’kishte asnjë dëshirë ta merrte përsipër barrën e mbajtjes a të edukimit të tij.

Zotëria im s’ngurroi asnjë çast t’ia plotësonte lutjen: sado pa dëshirë që ishte të linte shtëpinë për thirrje të zakonshme, fluturoi t’i përgjigjej kësaj; duke ma lënë Katerinën në kujdesin tim të veçantë gjatë mungesës së tij, me urdhra të përsëritur që ajo të mos dilte nga parku, as edhe me mua; s’e llogariste që ajo të dilte pa shoqërues.

Mungoi tri javë. Ditën e parë a të dytën, ajo që kisha në kujdes rrinte në një qoshe të bibliotekës, tepër e trishtë për të lexuar a për të luajtur: në atë gjendje të qetë më jepte pak telashe; por kësaj i pasoi një periudhë lodhjeje të paduruar e gërnjare; dhe, meqë isha tepër e zënë, e atëherë edhe tepër e moshuar, për të vrapuar lart e poshtë ta zbavitja, gjeta një mënyrë që të zbavitej vetë.

E dërgoja në udhëtimet e saj nëpër tokat rreth shtëpisë, herë në këmbë e herë me poni; dhe e kënaqja duke i dëgjuar me durim të gjitha aventurat e saj, të vërteta e të përfytyruara, kur kthehej.

Vera shkëlqente në kulmin e saj; dhe ajo e pëlqeu aq shumë këtë endje të vetmuar, sa shpesh gjente mënyrë të rrinte jashtë nga mëngjesi gjer në çaj; dhe pastaj mbrëmjet kalonin duke treguar përrallat e saj të sajuara. S’kisha frikë se do t’i kapërcente kufijtë, sepse portat zakonisht ishin të mbyllura, dhe mendoja se vështirë se do të guxonte të dilte vetëm, edhe sikur të kishin qenë të hapura krejt.

Fatkeqësisht, besimi im doli i gabuar. Katerina erdhi një mëngjes te unë, në orën tetë, dhe më tha se atë ditë ishte një tregtar arab që do të kalonte shkretëtirën me karvanin e tij; dhe se duhej t’i jepja ushqime me bollëk për vete e për kafshët: një kalë dhe tri deve, të cilat i luanin një zagar i madh dhe një palë zagarë gjahu.

Mblodha një sasi të mirë të mirash dhe i vura në një shportë në njërën anë të shalës; dhe ajo u hodh përpjetë, e gëzuar si zanë, e mbrojtur nga dielli i korrikut me kapelën me strehë të gjerë e me velin prej garze, dhe u nis me trok, duke qeshur me gaz e duke u tallur me këshillat e mia të kujdesshme që të mos galoponte e të kthehej herët.

E prapja s’u duk fare për çaj. Njëri udhëtar, zagari i madh, që ishte qen i vjetër e i pëlqente rehatia, u kthye; por as Keti, as poni, as dy zagarët e gjahut s’dukeshin në asnjë drejtim; dhe unë dërgova njerëz në këtë shteg e në atë shteg, dhe më në fund dola vetë ta kërkoja.

Kishte një punëtor që po ndreqte një gardh rreth një korije, në kufi të tokave. E pyeta nëse e kishte parë zonjushën tonë të re.

— E pashë në mëngjes, — m’u përgjigj ai. — Deshi t’i prisja një thupër lajthie; pastaj e hodhi ponin e saj përmbi gardhin atje, ku është më i ulët, dhe u zhduk me galop.

Mund ta merrni me mend si u ndjeva kur dëgjova këtë lajm. Më shkrepi menjëherë se duhej të ishte nisur për te Shkëmbinjtë e Penistonit.

— Ç’do të bëhet me të? — thirra unë, duke kaluar nëpër një të çarë që po ndreqte burri e duke shkuar drejt e në rrugën e madhe.

Eca sikur të kisha vënë bast, milje pas milje, derisa një kthesë më nxori përpara Lartësitë; por s’pashë asgjëkundi Katerinën, as larg, as afër.

Shkëmbinjtë janë rreth një milje e gjysmë përtej shtëpisë së zotit Hithklif, dhe kjo bën katër nga Grejnxhi, kështu që nisa të kisha frikë se do të binte nata para se të arrija atje.

„Po sikur të ketë rrëshqitur duke u ngjitur mes tyre,“ mendova, „dhe të jetë vrarë, a të ketë thyer ndonjë kockë?“

Pritja ime ishte vërtet e dhimbshme; dhe, në fillim, më dha një lehtësim të këndshëm kur pashë, ndërsa kaloja me nxitim pranë shtëpisë së fermës, Çarlin, më të egrin nga zagarët e gjahut, të shtrirë nën një dritare, me kokën të ënjtur e me veshin që i rridhte gjak.

Hapa portëzën dhe vrapova te dera, duke trokitur me forcë që të më hapnin. M’u përgjigj një grua që e njihja, e që dikur jetonte në Gimerton: ishte shërbyese aty që nga vdekja e zotit Ernshou.

— Ah, — tha ajo, — paske ardhur të kërkosh zonjushën tënde të vogël! Mos u tremb. Është këtu, shëndoshë e mirë; por më vjen mirë që s’je i zoti.

— S’është në shtëpi, pra, apo jo? — gulçova unë, pa frymë fare nga ecja e shpejtë e nga frika.

— Jo, jo, — m’u përgjigj ajo, — edhe ai, edhe Jozefi kanë ikur, dhe mendoj se s’do të kthehen as këtë orë, a më shumë. Hyr e pusho pak.

Hyra dhe pashë qengjin tim të humbur, ulur pranë vatrës, duke u lëkundur në një karrige të vogël që kishte qenë e së ëmës kur ishte fëmijë. Kapela i ishte varur në mur, dhe dukej krejt si në shtëpinë e vet, duke qeshur e duke llomotitur, në humorin më të mirë që mund të përfytyrohet, me Heretonin, tani një djalë i madh e i fortë tetëmbëdhjetë vjeç, që e vështronte me mjaft kureshtje e habi, duke kuptuar fare pak nga vargu i rrjedhshëm i vërejtjeve e i pyetjeve që gjuha e saj s’pushonte së derdhuri.

— Shumë mirë, zonjushë, — thirra unë, duke e fshehur gëzimin nën një fytyrë të zemëruar. — Ky është udhëtimi yt i fundit me kalë, gjersa të kthehet babi. S’do të të besoj më ta kapërcesh pragun, o vajzë e prapë, e prapë!

— Aha, Elen! — thirri ajo me gaz, duke u hedhur përpjetë e duke vrapuar pranë meje. — Sonte do të kem një histori të bukur për të treguar; dhe kështu më gjete. A ke qenë ndonjëherë këtu në jetën tënde?

— Vëre kapelën dhe menjëherë në shtëpi, — i thashë. — Jam tmerrësisht e hidhëruar me ty, zonjusha Keti: ke bërë shumë keq! S’ka dobi të vrenjtesh e të qash; kjo s’ma shpërblen mundimin që hoqa duke kërkuar gjithë krahinën për ty. Kur mendoj si më porositi zoti Linton të të mbaja brenda, e ti iku kështu tinëz! Kjo tregon se je një dhelpër e vogël dinake, dhe askush s’do të të besojë më.

— Ç’kam bërë? — ngashëroi ajo, e ndalur menjëherë. — Babi s’më porositi asgjë; s’do të më qortojë, Elen; ai s’është kurrë nevrik si ti!

— Hajde, hajde! — përsërita unë. — Do të ta lidh fjongon. Tani, pa teka. Oh, turp! Trembëdhjetë vjeç, dhe kaq foshnjë!

Këtë thirrje ma shkaktoi ajo, kur e shtyu kapelën nga koka dhe u tërhoq pranë oxhakut, larg duarve të mia.

— Jo, — tha shërbyesja, — mos u bëj e ashpër me vajzën e bukur, zonja Din. Ne e mbajtëm: ajo do të donte të vazhdonte rrugën me kalë, nga frika se mos shqetësoheshe ti. Por Heretoni u ofrua të shkonte me të, dhe mendova se duhej të shkonte. Është rrugë e egër përmes kodrave.

Heretoni, gjatë diskutimit, qëndronte me duart në xhepa, tepër i ngathët për të folur, ndonëse dukej sikur s’i pëlqente ndërhyrja ime.

— Sa duhet të pres? — vazhdova unë, pa ia vënë veshin ndërhyrjes së gruas. — Pas dhjetë minutash do të errësohet. Ku është poni, zonjusha Keti? Dhe ku është Feniksi? Do të të lë, po s’u shpejtove; bëj si të duash.

— Poni është në oborr, — m’u përgjigj ajo, — dhe Feniksi është mbyllur atje. E kanë kafshuar; edhe Çarlin. Doja të t’i tregoja të gjitha; por ti je me humor të keq dhe s’e meriton t’i dëgjosh.

Ia mora kapelën dhe iu afrova që t’ia vija përsëri; por ajo, duke parë se njerëzit e shtëpisë e mbanin anën e saj, nisi të hidhej rreth dhomës; dhe, kur nisa ta ndiqja, vrapoi si mi, përmbi, përposh e pas orendive, duke e bërë qesharake ndjekjen time.

Heretoni dhe gruaja qeshën; dhe ajo u bashkua me ta e u bë edhe më e pacipë; derisa thirra, shumë e acaruar:

— Hë mirë, zonjusha Keti, po ta dije se e kujt është kjo shtëpi, do të ishe shumë e gëzuar të dilje.

— Është e babait tënd, apo jo? — tha ajo, duke iu kthyer Heretonit.

— Jo, — u përgjigj ai, duke ulur sytë e duke u skuqur me ndrojtje.

S’e duronte dot vështrimin e ngulët të syve të saj, ndonëse ishin tamam si të tijët.

— E kujt atëherë? E zotit tënd? — pyeti ajo.

Ai u skuq edhe më shumë, nga një ndjenjë tjetër, mërmëriti një mallkim dhe u kthye mënjanë.

— Kush është i zoti i tij? — vazhdoi vajza e mërzitshme, duke m’u drejtuar mua. — Ai fliste për „shtëpinë tonë“ e për „njerëzit tanë“. Kujtova se ishte i biri i të zotit. Dhe s’më tha kurrë „zonjushë“; duhej të ma kishte thënë, apo jo, po të jetë shërbëtor?

Heretoni u nxi si re bubullime nga ky fjalim fëminor. Unë e shkunda në heshtje pyetësen time dhe më në fund arrita ta bëja gati për t’u nisur.

— Tani, ma sill kalin, — tha ajo, duke iu drejtuar të afërmit të saj të panjohur si do t’i drejtohej një djali të stallës te Grejnxhi. — Dhe mund të vish me mua. Dua të shoh ku ngrihet në kënetë gjahtari-shpirt i keq dhe të dëgjoj për zanushat, siç i quan ti; por shpejt! Ç’ke? Ma sill kalin, të thashë.

— Më mirë të të shoh në djall, sesa të bëhem shërbëtori yt! — hungëroi djali.

— Të më shohësh ku? — pyeti Katerina e habitur.

— Në djall, o shtrigë e pacipë! — iu përgjigj ai.

— Ja, zonjusha Keti! E sheh ç’shoqëri të bukur ke gjetur, — ndërhyra unë. — Fjalë të bukura për t’i thënë një zonjushe! Të lutem, mos u grind me të. Hajde, ta kërkojmë vetë Minin e të ikim.

— Por, Elen, — thirri ajo, duke vështruar e ngrirë nga habia, — si guxon të më flasë kështu? A s’duhet ta detyrojnë të bëjë atë që i kërkoj? O krijesë e ligë, do t’i tregoj babit ç’the! Hë, tani!

Heretoni s’dukej se e ndiente këtë kërcënim; kështu që asaj i shpërthyen lotët në sy nga indinjata. „Ti sille ponin,“ thirri ajo, duke iu kthyer gruas, „dhe lëshoje qenin tim këtë çast!“

— Ngadalë, zonjushë, — u përgjigj ajo të cilës i ishte drejtuar. — S’humb gjë po të jesh e sjellshme. Ndonëse zoti Hereton, atje, s’është i biri i të zotit, është kushëriri yt; dhe mua s’më kanë pajtuar kurrë të të shërbej ty.

— Ai, kushëriri im! — thirri Keti me një të qeshur përbuzëse.

— Po, vërtet, — u përgjigj ajo që e qortonte.

— Oh, Elen! Mos i lër të thonë gjëra të tilla, — vazhdoi ajo, shumë e trazuar. — Babi ka shkuar të marrë kushëririn tim në Londër: kushëriri im është djalë zotërie. Që ky të jetë… — U ndal dhe qau me të madhe, e tronditur vetëm nga ideja e një farefisnie me një katundar të tillë.

— Shët, shët! — i pëshpërita. — Njerëzit mund të kenë shumë kushërinj e të të gjitha llojeve, zonjusha Keti, pa u bërë aspak më keq për këtë; vetëm s’kanë pse të rrinë me ta, po të jenë të pakëndshëm e të këqij.

— Nuk është, nuk është kushëriri im, Elen! — vazhdoi ajo, duke mbledhur hidhërim të ri nga mendimi, dhe duke m’u hedhur në krahë për t’u strehuar nga ajo ide.

U mërzita shumë me të dhe me shërbyesen për zbulimet e tyre të ndërsjella: s’kisha asnjë dyshim se ardhja e afërt e Lintonit, që e kishte njoftuar e para, do t’i tregohej zotit Hithklif; dhe isha po aq e sigurt se mendimi i parë i Katerinës, kur të kthehej i ati, do të ishte të kërkonte një shpjegim për pohimin e së dytës lidhur me të afërmit e saj të rritur si të egër.

Heretoni, pasi e mori veten nga neveria që e kishin marrë për shërbëtor, dukej i prekur nga hidhërimi i saj; dhe, pasi solli ponin rrotull te dera, mori nga kolibja, për ta zbutur, një këlysh të bukur terrieri me këmbë të shtrembra, ia vuri në dorë dhe i tha të pushonte, se s’kishte ndonjë qëllim të keq.

Duke i ndërprerë vajtimet, ajo e vështroi me një vështrim frike e tmerri, e pastaj shpërtheu sërish.

Mezi e mbaja të qeshurën me këtë antipati ndaj djalit të shkretë; ai ishte një djalosh i ndërtuar mirë, atletik, me tipare të pashme, i fortë e i shëndetshëm, por i veshur me rroba që u shkonin punëve të tij të përditshme: punës në fermë dhe endjes nëpër shqopishte pas lepujve e gjahut. Megjithatë, më dukej se dalloja në fizionominë e tij një mendje me cilësi më të mira nga ç’kishte pasur ndonjëherë i ati. Gjëra të mira të humbura mes një shkretëtire barërash të këqija, sigurisht, të harlisura shumë më lart se rritja e tyre e lënë pas dore; e megjithatë, provë e një dheu të pasur që mund të jepte të korra të bollshme në rrethana të tjera e të mbara. Zoti Hithklif, besoj, s’e kishte trajtuar keq trupërisht, falë natyrës së tij pa frikë, që s’e tundonte drejt asaj shtypjeje: s’kishte asgjë nga ndjeshmëria e ndrojtur që, sipas gjykimit të Hithklifit, do t’i kishte dhënë shije keqtrajtimit. Dukej se e kishte drejtuar ligësinë për ta bërë kafshë: s’i kishin mësuar kurrë të lexonte a të shkruante; s’e kishin qortuar kurrë për asnjë zakon të keq që s’e bezdiste kujdestarin e tij; s’e kishin çuar kurrë asnjë hap drejt virtytit, as s’e kishin ruajtur me asnjë mësim nga vesi. Dhe, nga ato që dëgjova, Jozefi kishte ndihmuar shumë në prishjen e tij me një anësi mendjengushtë që e shtynte t’i bënte lajka e ta përkëdhelte, kur ishte djalë, sepse ishte kreu i familjes së vjetër. Dhe, ashtu si kishte pasur zakon t’i akuzonte Katerina Ernshoun e Hithklifin, kur ishin fëmijë, se e nxirrnin të zotin nga durimi dhe e detyronin të kërkonte ngushëllim në pije me ato që ai i quante „sjelljet e tyre të ndyra“, ashtu edhe tani ia hidhte gjithë barrën e fajeve të Heretonit mbi supet e uzurpatorit të pasurisë së tij.

Po të shante djali, ai s’e ndreqte; as sado keq të sillej. Me sa dukej, Jozefit i jepte kënaqësi ta shihte të shkonte gjer në skajet më të këqija. Pranonte që ishte i humbur, që shpirti i tij i ishte lënë humbjes; por pastaj mendonte se për këtë do të përgjigjej Hithklifi. Gjaku i Heretonit do t’i kërkohej nga duart e tij; dhe në këtë mendim kishte një ngushëllim të pamasë.

Jozefi i kishte ngulitur një krenari për emrin e për prejardhjen; po të kishte guxuar, do të kishte ushqyer urrejtje mes tij dhe të zotit të tanishëm të Lartësive; por frika e tij nga ai i zot arrinte gjer në besëtytni, dhe ndjenjat e tij për të i kufizonte në aludime të mërmëritura e në mallkime të fshehta.

S’pretendoj se e njoh nga afër mënyrën e jetesës që kishin në ato kohë te Lartësitë e Stuhishme. Flas vetëm nga ato që kam dëgjuar, sepse kam parë pak. Fshatarët pohonin se zoti Hithklif ishte koprrac dhe një pronar mizor e i ashpër me qiramarrësit; por shtëpia, brenda, e kishte rifituar pamjen e saj të dikurshme të rehatisë nën duart e një gruaje; dhe skenat e trazirës, të zakonshme në kohën e Hindlit, s’luheshin më brenda mureve të saj. I zoti ishte tepër i zymtë për të kërkuar shoqëri me ndonjë njeri, të mirë a të keq; dhe është ende…

Megjithatë, kështu s’po përparoj me historinë time. Zonjusha Keti e refuzoi dhuratën e pajtimit, terrierin, dhe kërkoi qentë e saj, Çarlin dhe Feniksin. Ata erdhën duke çaluar e me kokat ulur; dhe u nisëm për në shtëpi, të gjithë me humor të prishur.

S’munda t’i nxirrja zonjushës sime të vogël si e kishte kaluar ditën; veç se, siç e mendoja, qëllimi i shtegtimit të saj kishin qenë Shkëmbinjtë e Penistonit; dhe se kishte arritur pa ndonjë aventurë te porta e shtëpisë së fermës, kur rastësisht doli Heretoni, i shoqëruar nga disa qen, që ia sulmuan shpurën.

Bënë një betejë të fortë, para se t’i ndanin të zotët e tyre: kjo qe njohja. Katerina i tha Heretonit kush ishte e ku po shkonte, dhe i kërkoi t’ia tregonte rrugën; dhe më në fund e joshi ta shoqëronte.

Ai ia zbuloi misteret e Shpellës së Zanave dhe të njëzet vendeve të tjera të çuditshme; por, meqë isha në turp, mua s’m’u bë nderi të më përshkruante sendet interesante që pa.

Megjithatë, mora vesh se udhërrëfyesi i saj kishte qenë i preferuari i saj gjersa ajo ia lëndoi ndjenjat duke iu drejtuar si shërbëtori, dhe shërbyesja e Hithklifit ia lëndoi të sajat duke e quajtur kushëririn e saj.

Pastaj fjalët që i kishte thënë ai i brenin zemrën: ajo, që ishte gjithmonë „e dashura“, „zemra“, „mbretëresha“ dhe „engjëlli“ për të gjithë te Grejnxhi, të fyhej kaq tmerrësisht nga një i huaj! S’e kuptonte; dhe pata shumë mundim t’i merrja premtimin se s’do t’ia tregonte të atit këtë fyerje.

I shpjegova sa e kishte inat ai gjithë shtëpinë e Lartësive, dhe sa do t’i vinte keq po të merrte vesh se ajo kishte qenë atje; por ngula këmbë më së shumti te fakti që, po t’ia zbulonte ajo shkujdesjen time ndaj urdhrave të tij, ai ndoshta do të zemërohej aq shumë, sa do të më duhej të largohesha; dhe Keti s’e duronte dot këtë mundësi: e dha fjalën dhe e mbajti, për hatrin tim. Në fund të fundit, ishte një vajzë e vogël e ëmbël.