Kapitulli II · Krenari dhe paragjykim

Zoti Benet ishte ndër të parët që shkuan ta vizitojnë zotin Bingli. E kishte pasur gjithnjë ndër mend ta vizitonte, edhe pse deri në fund i thoshte së shoqes se nuk do të shkonte; dhe ajo nuk mori vesh asgjë deri në mbrëmjen pas vizitës. Atëherë e zbuloi kështu. Duke parë të bijën e dytë që po stoliste një kapelë, iu drejtua papritur:

— Shpresoj që zotit Bingli t’i pëlqejë, Lizi.

— Si mund ta dimë ne ç’i pëlqen zotit Bingli, — tha e ëma me hidhërim, — kur s’do ta vizitojmë fare?

— Po harron, mama, — tha Elizabeta, — që do ta takojmë në ballot publike,¹ dhe zonja Long ka premtuar se do të na e prezantojë.

— S’besoj se zonja Long do të bëjë diçka të tillë. Ka dy mbesa të sajat. Është grua egoiste dhe hipokrite, dhe s’kam ndonjë mendim të mirë për të.

— As unë, — tha zoti Benet, — dhe më vjen mirë që ti s’mbështetesh tek ajo.

Zonja Benet nuk denjoi të përgjigjej; por, duke mos e mbajtur dot veten, filloi të qortonte njërën nga vajzat.

— Mos kollit kështu pa pushim, Kiti, për hir të Zotit! Ki pak mëshirë për nervat e mia. M’i bën copë-copë.

— Kiti s’ka takt me kollën e saj, — tha i ati, — kollitet kur s’duhet.

— Unë s’kollitem për qejf, — u përgjigj Kiti, e nxehur. — Kur është balloja tjetër, Lizi?

— Nesër pas dy javësh.

— Ashtu është, — thirri e ëma, — e zonja Long s’kthehet para ditës së fundit; kështu që s’do të mundet ta prezantojë, sepse s’do ta njohë as vetë.

— Atëherë, e dashur, mund t’ia kalosh mikeshës dhe ta prezantosh ti zotin Bingli tek ajo.

— E pamundur, zoti Benet, e pamundur, kur s’e njoh as vetë; si mund të tallesh kështu?

— Ta nderoj maturinë. Një njohje dyjavore është vërtet shumë pak. S’mund ta kuptosh ç’është vërtet një njeri brenda dy javësh. Por, po s’guxuam ne, do të guxojë dikush tjetër; e në fund të fundit, edhe zonja Long me mbesat duhet ta provojnë fatin; prandaj, meqë ajo do ta marrë si mirësi, po e refuzove ti këtë detyrë, do ta marr unë përsipër.

Vajzat ia ngulën sytë të atit. Zonja Benet tha vetëm: „Marrëzira, marrëzira!“

— Ç’kuptim mund të ketë kjo thirrje kaq e zjarrtë? — thirri ai. — Mos i quan marrëzira format e prezantimit dhe rëndësinë që u jepet? Këtu s’mund të pajtohem plotësisht me ty. Ç’thua ti, Meri? Se ti je zonjushë që mendon thellë, e di, lexon libra të mëdhenj dhe mban shënime prej tyre.

Meri donte të thoshte diçka shumë të mençur, por s’dinte si.

— Ndërsa Meri po i vë në rregull idetë, — vazhdoi ai, — le të kthehemi te zoti Bingli.

— Më ka ardhur në majë të hundës zoti Bingli! — thirri e shoqja.

— Më vjen keq ta dëgjoj këtë; po pse s’ma the më parë? Po ta kisha ditur këtë mëngjes, sigurisht s’do të kisha shkuar ta vizitoja. Shumë keq; por meqë vizitën e kam bërë tashmë, njohjen s’mund ta shmangim më.

Habia e zonjave ishte pikërisht ajo që ai dëshironte, dhe ajo e zonjës Benet ndoshta më e madhja; megjithëse, sapo kaloi vrulli i parë i gëzimit, ajo nisi të thoshte se gjithë kohës e kishte pritur këtë.

— Sa mirë që e bëre, i dashur zoti Benet! Po e dija që në fund do të të bindja. Isha e sigurt që i do shumë vajzat për ta lënë pas dore një njohje të tillë. Ah, sa e lumtur jam! Dhe ç’shaka e bukur, që shkove këtë mëngjes dhe s’the asnjë fjalë deri tani.

— Tani, Kiti, mund të kollitesh sa të duash, — tha zoti Benet; dhe, sa e tha, doli nga dhoma, i lodhur nga ngazëllimi i së shoqes.

— Ç’baba të mrekullueshëm që keni, moj vajza, — tha ajo, kur u mbyll dera. — Nuk e di si do t’ia shpërbleni ndonjëherë mirësinë; as mua, po ta zëmë fjalën. Në moshën tonë, s’është aq e këndshme, ta them unë, të bësh njohje të reja çdo ditë; por për hatrin tuaj do të bënim gjithçka. Lidia, shpirt, edhe pse je më e vogla, guxoj të them se zoti Bingli do të kërcejë me ty në ballon tjetër.

— Oh, — tha Lidia plot vetëbesim, — s’kam frikë; se edhe pse jam më e vogla, jam më e gjata.

Pjesa tjetër e mbrëmjes kaloi duke hamendësuar sa shpejt do t’ia kthente ai vizitën zotit Benet dhe duke vendosur kur ta ftonin për darkë.

Shënime

1. Në origjinal assemblies: mbrëmje vallëzimi publike që jepeshin rregullisht në sallën e ndonjë qyteze. Merrte pjesë, me biletë, gjithë shoqëria e mirë e rrethit, dhe ishin vendi kryesor ku të rinjtë e të rejat njiheshin me njëri-tjetrin. ↩︎