Kapitulli XXXIX · Krenari dhe paragjykim

Ishte java e dytë e majit kur tri zonjushat u nisën bashkë nga Greisçërç Strit për në qytezën ——, në Hertfordshir; dhe, kur iu afruan hanit të caktuar, ku do t’i priste karroca e zotit Benet, panë shpejt, si shenjë e përpikërisë së karrocierit, Kitin dhe Lidian që po shikonin nga dritarja e një dhome ngrënieje në katin e sipërm. Këto dy vajza kishin më shumë se një orë atje, të zëna me kënaqësi duke vizituar një dyqan kapelash përballë, duke parë rojën në post dhe duke përgatitur një sallatë me kastravec.

Pasi i përshëndetën motrat, u treguan me triumf një tryezë të shtruar me mish të ftohtë, si ç’mund të ofrojë zakonisht qilari i një hani, duke thirrur:

— A s’është bukur? A s’është befasi e këndshme?

— Dhe kemi ndër mend t’ju qerasim të gjitha, — shtoi Lidia; — por duhet të na jepni hua paratë, sepse sapo i shpenzuam tonat në dyqanin atje jashtë.

Pastaj, duke treguar blerjet e saj:

— Shikoni, e bleva këtë kapelë. S’më duket shumë e bukur; por mendova se ishte njësoj ta blija sa edhe të mos e blija. Do ta shqep sapo të shkoj në shtëpi, dhe do të shoh nëse mund ta rregulloj më mirë.

Dhe, kur motrat e sharën si të shëmtuar, ajo shtoi me shkujdesje të plotë:

— Oh, por në dyqan kishte dy a tri shumë më të shëmtuara; dhe, kur të blej ca saten me ngjyrë më të bukur për ta zbukuruar përsëri, mendoj se do të jetë fare e pranueshme. Për më tepër, s’do të ketë shumë rëndësi ç’vesh njeriu këtë verë, pasi regjimenti i ——shirit të ketë ikur nga Meritoni, dhe ikin pas dy javësh.

— Vërtet ikin? — thirri Elizabeta me kënaqësinë më të madhe.

— Do të fushojnë afër Brajtonit;¹ dhe sa do të doja që babai të na çonte të gjithave atje për verë! Do të ishte një plan kaq i shijshëm, dhe guxoj të them se mezi do të kushtonte ndonjë gjë. Edhe mamasë do t’i pëlqente shumë të shkonte! Mendoni vetëm ç’verë të mjerë do të kemi ndryshe!

„Po,“ mendoi Elizabeta, „ky do të ishte vërtet një plan i mrekullueshëm, dhe do të na shkatërronte krejt menjëherë. O Zot i madh! Brajtoni dhe një kamp i tërë ushtarësh, për ne, që na ka përmbysur tashmë një regjiment i shkretë milicie dhe ballot mujore të Meritonit!“

— Tani kam disa lajme për ju, — tha Lidia, kur u ulën në tryezë. — Ç’mendoni? Janë lajme të shkëlqyera, lajme të mrekullueshme, dhe për një person që na pëlqen të gjithave.

Xhejn dhe Elizabeta panë njëra-tjetrën, dhe kamarierit iu tha se s’kishte pse të rrinte. Lidia qeshi dhe tha:

— Ah, kjo është pikërisht si formaliteti dhe maturia juaj. Kujtuat se s’duhej të dëgjonte kamarieri, sikur t’i bëhej vonë! Guxoj të them se shpesh dëgjon të thuhen gjëra më të këqija nga ato që do të them unë. Por është djalë i shëmtuar! Më vjen mirë që iku. S’kam parë kurrë në jetën time një mjekër kaq të gjatë. Mirë, por tani lajmet e mia: janë për Uikamin e dashur; tepër të mira për kamarierin, apo jo? S’ka më rrezik që Uikami të martohet me Meri King, ja ku e keni! Ajo ka shkuar te daja i saj në Liverpul; ka shkuar për të ndenjur. Uikami është i shpëtuar.

— Dhe Meri King është e shpëtuar! — shtoi Elizabeta. — E shpëtuar nga një lidhje e pamatur për sa i përket pasurisë.

— Është shumë budallaqe që iku, po ta pëlqente.

— Por shpresoj se s’ka ndonjë dashuri të fortë nga asnjëra anë, — tha Xhejn.

— Jam e sigurt që nga ana e tij s’ka. Garantoj për këtë, s’i ka bërë kurrë syri tërt për të. Kush mund t’ia bënte asaj të voglës së pështirë me pikëla?

Elizabeta u trondit kur mendoi se, sado e paaftë që të ishte vetë për një vrazhdësi të tillë shprehjeje, vrazhdësia e ndjenjës ishte pak a shumë ajo që kishte ushqyer dikur në zemrën e saj dhe e kishte kujtuar zemërgjerësi!

Sapo hëngrën të gjitha, dhe më të mëdhatë paguan, u porosit karroca; dhe, pas njëfarë mundimi, gjithë shoqëria, me të gjitha kutitë, çantat e punës së dorës, pakot, dhe shtesën e padëshiruar të blerjeve të Kitit e Lidias, u ulën në të.

— Sa bukur jemi ngjeshur! — thirri Lidia. — Më vjen mirë që e bleva kapelën, qoftë edhe vetëm për qejfin që kemi edhe një kuti kapelash! Mirë, tani le të rrimë krejt rehat e ngrohtë, dhe të flasim e të qeshim gjatë gjithë rrugës për në shtëpi. Dhe, së pari, le të dëgjojmë ç’ju ka ndodhur të gjithave që kur ikët. Keni parë ndonjë burrë të këndshëm? Keni flirtuar? Kisha shpresa të mëdha që njëra prej jush do të kishte gjetur burrë para se të kthehej. Xhejn shpejt do të bëhet lëneshë e mirëfilltë, ju them. Është gati njëzet e tre vjeçe! Zot! Sa do të turpërohesha sikur të mos isha martuar para njëzet e tre vjeçe! Tezja Filips s’e merrni dot me mend sa do që të gjeni burra. Thotë se Lizi më mirë ta kishte marrë zotin Kollins; por mua s’më duket se do të kishte pasur ndonjë qejf. Zot! Sa do të doja të martohesha para të gjithave! Dhe pastaj do t’ju bëja unë shoqëruese nëpër gjithë ballot. O Zot! Sa qejf të mirë bëmë ditën tjetër te kolonel Forsteri! Kiti dhe unë do ta kalonim ditën atje, dhe zonja Forster premtoi se do të bënte pak valle në mbrëmje (meqë ra fjala, zonja Forster dhe unë jemi aq shoqe!); dhe kështu ftoi dy motrat Harrington të vinin: por Harrieta ishte sëmurë, dhe kështu Peni u detyrua të vinte vetëm; dhe pastaj, ç’mendoni se bëmë? E veshëm Çembërlejnin me rroba grash, që të dukej si zonjë; mendoni vetëm ç’qejf! Askush s’e dinte, veç kolonelit dhe zonjës Forster, Kitit dhe meje, përveç tezes, sepse u detyruam të merrnim hua një nga fustanet e saj; dhe s’e merrni dot me mend sa bukur dukej! Kur hynë Deni, Uikami, Prati dhe dy a tre të tjerë, s’e njohën fare. Zot! Sa qesha! Dhe po ashtu zonja Forster. Kujtova se do të vdisja. Dhe kjo i bëri burrat të dyshonin diçka, dhe pastaj shpejt e zbuluan ç’ishte puna.

Me histori të tilla për mbrëmjet dhe shakatë e mira, Lidia, e ndihmuar nga aludimet dhe shtesat e Kitit, u përpoq t’i argëtonte shoqet gjatë gjithë rrugës për në Longborn. Elizabeta dëgjoi sa më pak që mundi, por s’kishte shpëtim nga përmendja e shpeshtë e emrit të Uikamit.

Pritja në shtëpi qe shumë e përzemërt. Zonja Benet u gëzua ta shihte Xhejnin me bukuri të papakësuar; dhe më shumë se një herë gjatë drekës zoti Benet i tha Elizabetës me dëshirën e vet:

— Më vjen mirë që u ktheve, Lizi.

Shoqëria e tyre në dhomën e ngrënies ishte e madhe, sepse erdhën pothuajse të gjithë Lukasët për ta takuar Marian e për të dëgjuar lajmet; dhe temat që i zinin ishin të ndryshme: ledi Lukas po e pyeste Marian, përtej tryezës, për mirëqenien dhe pulat e vajzës së saj të madhe; zonja Benet ishte e zënë dyfish, nga njëra anë duke mbledhur nga Xhejn, që ishte ulur pak më poshtë, një përshkrim të modave të tanishme, dhe nga tjetra duke ua treguar të gjitha zonjushave më të vogla Lukas; dhe Lidia, me një zë disi më të lartë se i çdo njeriu tjetër, po numëronte kënaqësitë e ndryshme të mëngjesit për këdo që do ta dëgjonte.

— Oh, Meri, — tha ajo, — sa do të doja të kishe ardhur me ne, se bëmë kaq shumë qejf! Ndërsa udhëtonim, Kiti dhe unë i ulëm të gjitha perdet dhe bëmë sikur s’kishte njeri në karrocë; dhe do të kisha vazhduar kështu gjithë rrugën, sikur Kitit të mos i ishte bërë keq; dhe, kur arritëm te hani „Xhorxh“, më duket se u sollëm shumë bujarisht, sepse i qerasëm tri të tjerat me drekën më të mirë të ftohtë në botë, dhe, po të kishe ardhur, do të të kishim qerasur edhe ty. Dhe pastaj, kur u nisëm, ishte kaq qejf! Kujtova se s’do të futeshim kurrë në karrocë. Isha gati të vdisja nga të qeshurit. Dhe pastaj ishim kaq të gëzuara gjatë gjithë rrugës për në shtëpi! Flisnim e qeshnim aq me zë, sa mund të na dëgjonte kushdo dhjetë milje larg!

Kësaj Meri iu përgjigj shumë seriozisht:

— Larg qoftë prej meje, motra ime e dashur, t’i nënvlerësoj kënaqësi të tilla. Pa dyshim do t’u përshtateshin shumicës së mendjeve femërore. Por e pranoj se për mua s’do të kishin asnjë hir. Do të preferoja pafundësisht një libër.

Por nga kjo përgjigje Lidia s’dëgjoi asnjë fjalë. Rrallë dëgjonte dikë për më shumë se gjysmë minute, dhe Merit s’i kushtonte kurrë vëmendje fare.

Pasdite Lidia ngulmoi që vajzat e tjera të shkonin në këmbë në Meriton e të shihnin si ia kalonin të gjithë; por Elizabeta e kundërshtoi me vendosmëri planin. S’duhej të thuhej se zonjushat Benet s’rrinin dot as gjysmë dite në shtëpi pa u nisur pas oficerëve. Kishte edhe një arsye tjetër për kundërshtimin e saj. Kishte frikë ta shihte përsëri Uikamin, dhe ishte e vendosur ta shmangte sa më gjatë të ishte e mundur. Ngushëllimi për të nga largimi i afërt i regjimentit ishte vërtet përtej çdo shprehjeje. Pas dy javësh do të iknin, dhe, kur të iknin, shpresonte se s’do të kishte më asgjë për ta mundur për shkak të tij.

S’kishte ndenjur shumë orë në shtëpi kur pa se plani i Brajtonit, për të cilin Lidia u kishte dhënë një ide në han, diskutohej shpesh mes prindërve. Elizabeta pa menjëherë se babai s’kishte as qëllimin më të vogël të lëshonte pe; por përgjigjet e tij njëkohësisht ishin aq të vagullta e të dykuptimta, sa nëna, megjithëse shpesh e dekurajuar, s’kishte humbur ende shpresën se do t’ia dilte më në fund.

Shënime

1. Brighton: qytet bregdetar në jug të Anglisë, shumë i modës, i njohur për argëtimet dhe jetën e lirë. Gjatë luftërave me Francën, aty ngriheshin çdo verë kampe të mëdha ushtarake. ↩︎